Neptün’ün en büyük ayı olan Triton, güneş sistemindeki en ilginç yerlerden biridir. Erişilemez olmasına rağmen yüzeyinde aktif volkanlar, ince bir atmosfer ve hatta tolin adı verilen bazı organik moleküller var gibi görünüyor. Bununla birlikte, Voyager uzay aracının 35 yıl önce Triton’u ziyaret etmesinden bu yana teknoloji önemli ölçüde ilerledi ve Triton iniş aracına yönelik yeni girişimler dikkat çekiyor.
Triton Hopper olarak bilinen böyle bir görev, NASA’nın Glenn Araştırma Merkezi’nden Steve Oleson ve Jeffrey Landis tarafından geliştirildi. Bu konsept misyonu, 2018 yılında NASA’nın NIAC Gelişmiş Kavramlar Enstitüsü tarafından finanse edildi ve ayda 5 km’ye kadar seyahat edebilen ve bilimsel araştırmalar yürütebilen bir “hazneye” güç sağlamak için Triton’un yüzeyinden yakıt çıkarmak için kriyojenik bir pompanın kullanılmasını içeriyor.
Triton’a yapılacak herhangi bir görevin ilk sorunu oraya ulaşmaktır. Triton Hopper için hazırlanan NIAC raporunun bir parçası olarak yazarlar, farklı itiş yöntemlerini inceleyen bir ön çalışma yürüttüler. Neptün’ün daha geniş atmosferinde güneş enerjisiyle çalışan elektrik tahriki ve aerofrenleme ilk sırada yer aldı. Hopper’ın, atlama yolunu planlamaktan ve Dünya ile iletişim kurmaktan sorumlu, yörüngedeki daha büyük bir uzay aracıyla otostop çekmesi gerekecekti.
Görev özetinde açıklanan cihazın yükü, yere nüfuz eden radarı, spektroskopik ekipmanı, bir mikroskobu ve hatta bir sismometreyi içeriyordu. Genel olarak tüm sistemin ağırlığı 300 kg’ın biraz altındaydı; bu, gezegenler arası bir görev için nispeten hafifti.
İtki sisteminin konsepti oldukça basittir: Uzay aracına bir miktar yakıt koyun, ardından onu basınç altına alınıncaya kadar ısıtın. Yeterli basınç oluşturulduktan sonra, onu bir jet akışı şeklinde serbest bırakın; bu, 300 kilogramlık uzay aracının Titan’ın, Ay’ın yerçekiminin yalnızca yarısı kadar olan nispeten zayıf yerçekiminin üstesinden gelmesini sağlayacak.
Araştırma, malzemenin depolama tesisine taşınmasına yönelik iki ana yönteme odaklandı: kürek ve kriyojenik pompa. Her ne kadar pompa en azından Faz I projesinin bir parçası olarak yürütülen teorik simülasyonlarda daha verimli olsa da her birinin kendine göre avantajları var.
Bir kriyo pompası, Hopper’ın üzerine düştüğü buz ve karı doğrudan eritmek ve yakıt olarak kullanılmadan önce daha fazla ısıtılacağı bir ısıtma odasına çekmek için normal enerji üretim operasyonlarından elde edilen ısıyı kullanabilir.
Yakıtın ısıtılmasıyla yeterli basınç oluşturulduktan sonra Hopper, altı itme ve dört yönlendirme motorunu kullanarak Triton’un yüzeyinden havalanabilecek ve kısa bir mesafeye “zıplayabilecek”. Yazarlar spesifik dürtünün ayda yaklaşık 50 saniye olduğunu tahmin ediyor. Bu çok fazla görünmese de Hopper’ın iki yıllık bir görev boyunca yaklaşık 150 kilometre yol kat etmesine olanak tanıyacak.
Bu iki yıl içinde pek çok ilginç yer bulmuş olabilir. Ancak kaynaklar için diğer Triton iniş misyonu konseptleriyle de rekabet eden görev, beklemede görünüyor. Henüz II. Aşamaya başlamak için onay alınmadı ve son birkaç yılda geliştirmeyle ilgili herhangi bir güncelleme yapılmadı.
Ancak konseptin diğer güneş sistemi nesneleri üzerindeki genel popülaritesi ve Triton’un bir çalışma alanı olarak arzu edilirliği göz önüne alındığında, bu misyonun bir gün Neptün’ün en büyük uydusunun buzlu yüzeyinin üzerinde uçması muhtemel görünüyor.
