“Bence ben Toyota Araştırma Enstitüsü’nün (TRI) robot teknolojisinden sorumlu kıdemli başkan yardımcısı Max Bajracharya, muhtemelen herkes kadar suçlu olduğunu kabul ediyor. “Sanki, şimdi GPU’larımız daha iyi. Oh, makine öğrenimimiz var ve artık bunu yapabileceğimizi biliyorsunuz. Ah, tamam, belki de bu düşündüğümüzden daha zordu.”
Hırs, elbette, bu çalışmanın önemli bir yönüdür. Ama aynı zamanda hataları yeniden öğrenme konusunda büyük, kaçınılmaz bir gelenek de var. Odadaki en zeki insanlar, belirli bir sorunun neden çözülmediğini size milyonlarca kez anlatabilir, ancak yine de kendinizi bu sefer – doğru insanlar ve doğru araçlarla – her şeyin farklı olacağına ikna etmek kolaydır.
TRI’nin şirket içi robotik ekibi söz konusu olduğunda, imkansız görev evdir. Kategorideki başarısızlık denememekten kaynaklanmıyor. Nesiller boyu robot uzmanları, otomatikleştirilmeyi bekleyen pek çok sorun olduğu konusunda hemfikirdir, ancak şimdiye kadar elde edilen başarılar sınırlı olmuştur. Robotik vakumun ötesinde, atılım yolunda çok az şey oldu.
TRI’nin robotik ekibi uzun süredir evi birincil odak noktası haline getirdi. Bunun en önemli nedeni, Japon firmalarının bu kategoride dünyanın geri kalanından çok daha önde olmasıyla aynı nedenle, yaşlı bakımını “kuzey yıldızı” olarak seçmesidir. Japonya, 65 yaş üstü dünyanın en yüksek vatandaş oranına sahiptir – sadece Batı Avrupa’da 40.000’den az nüfusa sahip bir mikro devlet olan Monako’yu takip eder.
Sağlığımızın ve sıhhatimizin çalışma yeteneğimize bu kadar yakından bağlı olduğu bir dünyada, bu kriz sınırında bir sorundur. Bu, Yale yardımcı doçentlerini alan türden bir şey. New York Times manşetleri toplu intiharı önerdiği için. Bu, “çözümler” arasında kesinlikle en sansasyonel olanıdır, ancak yine de anlamlı bir çözüm arayışında olan bir sorundur. Bu nedenle, birçok Japon robot uzmanı evde sağlık hizmeti, yemek hazırlama ve hatta yalnızlık gibi sorunları ele almak için robot teknolojisine ve otomasyona yöneldi.
Görsel Kaynakları: Brian Isıtıcı
Erken dönem, profesyonelce üretilmiş videolar, evde yemek pişirmek ve çok çeşitli yüzeyleri temizlemek gibi karmaşık görevleri yerine getiren robotları gösteriyordu. TRI, bu hafta bir dizi farklı projesini sergilemek üzere basını seçmek için South Bay laboratuvarlarının kapılarını açtığında, ev unsuru önemli ölçüde eksikti. Bajracharya bir çift robot sergiledi. İlki, endüstriyel bir depo ortamında otomatikleştirilmesi daha zor görevlerden biri olan kamyonları boşaltmak için tasarlanmış bir demoda, kutuları bir yığından yakındaki taşıma bantlarına taşıyan modifiye edilmiş bir hazır koldu.
İkincisi, alışverişe giden tekerlekli bir robottu. Değiştirilmiş kıskaçlı standart parçalara sahip depo örneğinden farklı olarak, bu sistem büyük ölçüde şirket içinde zorunluluktan tasarlandı. Robot, barkodlara ve genel konuma göre raftaki farklı ürünleri almak için gönderilir. Sistem, geniş bir yelpazedeki farklı nesneleri kavrayıp sepetine atmak için en iyi yöntemi belirlemeden önce öğeleri bulmak için üst rafa kadar uzanabilir. Sistem, ekibin eve özgü robotlardan uzaklaşmasının bir sonucudur.
Görsel Kaynakları: Brian Isıtıcı
Her iki robotun yanında, duvarlarının üst kısmına yapılandırılmış bir kızak sistemi ile sahte bir mutfak var. Yarı insansı bir robot, hareketsiz ve cansız bir şekilde asılı duruyor. Demolar süresince kabul edilmedi, ancak sistem, ekibin ilk konsept videolarını izleyen herkese tanıdık gelecek.
Bajracharya, “Ev çok zor” diyor. “Zor oldukları için meydan okuma görevlerini seçiyoruz. Evle ilgili sorun, çok zor olması değil. Yaptığımız ilerlemeyi ölçmek çok zordu. Birçok şey denedik. Prosedürel olarak ortalığı karıştırmaya çalıştık. Masalara un ve pirinç koyar, onları silmeye çalışırdık. Robotu düzenli hale getirmek için evin her yerine bir şeyler koyardık. Ne kadar iyi gittiğimizi görmek için Airbnbs’ye konuşlandırıldık, ancak sorun şu ki, her seferinde aynı eve ulaşamadık. Ama yapsaydık, o eve fazlasıyla sığardık.
Süpermarkete taşınmak, yaşlılar topluluğu için acil bir sorunla mücadele ederken daha yapılandırılmış bir çevreye hitap etme çabasıydı. Ekip, ürünü test ederken Airbnb’den yerel bir aile bakkalına taşındı.
Görsel Kaynakları: Brian Isıtıcı
Bajracharya, “Tamamen dürüst olmak gerekirse, meydan okuma problemi pek önemli değil,” diye açıklıyor. “DARPA Robotik Mücadeleleri, bunlar sadece zor olan görevlerdi. Bu, meydan okuma görevlerimiz için de geçerli. Evi seviyoruz çünkü sonunda evdeki insanlara yardım etmek istediğimiz yeri temsil ediyor. Ama ev olmak zorunda değil. Market pazarı çok iyi bir temsil çünkü çok büyük bir çeşitliliğe sahip.”
Bu örnekte, bu ortamda sunulan bazı bilgiler Toyota’nın daha geniş ihtiyaçlarına tercüme edilmektedir.
Bu tür bir ekip için ilerlemeyi tam olarak neyin oluşturduğu, cevaplanması zor bir sorudur. Bununla birlikte, büyük şirketler henüz somut, paraya çevrilebilir sonuçlar vermeyen uzun kuyruklu araştırma projelerinde rolleri azaltmaya başladıklarından, bu kesinlikle akılda tutulması gereken bir şey. Dün soruyu Gill Pratt’a sorduğumda, TRI patronu bana şunları söyledi:
Toyota, istihdamın iş döngüsünü takip etmemesi için çok uğraşmış bir şirkettir. Araba işi, her zaman patlamaları ve düşüşleri olan bir iştir. Toyota’nın tarihinin, zor zamanlarda insanları işten çıkarmak değil, bunun yerine birkaç şeyden geçmek olduğunu biliyor olabilirsiniz. Biri, insanların davayı üstlendiği ortak fedakarlıktır. İkincisi, bu zamanları insanların eğitilmesine yardımcı olacak bakım, planlar ve eğitime yatırım yapmak için kullanmaktır.
Görsel Kaynakları: Brian Isıtıcı
Toyota, sektörde “işten çıkarma yok” politikasıyla tanınır. Bu kesinlikle takdire şayan bir hedef, özellikle de Google ve Amazon gibi şirketler sayıları on binleri bulan işten çıkarmaların ortasındayken. Ancak, TRI ve diğer araştırma kanatlarında olduğu gibi hedefler daha soyut olduğunda, bir şirket ilgili kilometre taşlarını nasıl ölçer?
Yönetici, “Evde ilerleme kaydediyorduk ancak markete taşındığımız zamanki kadar hızlı ve net değildi” diye açıklıyor. “Markete gittiğimizde, ne kadar iyi yaptığınız ve sisteminizdeki gerçek sorunların ne olduğu gerçekten çok açık hale geliyor. Ve sonra gerçekten bu sorunları çözmeye odaklanabilirsiniz. Toyota’nın hem lojistik hem de üretim tesislerini gezdiğimizde, biraz farklı olması dışında, tüm bu fırsatların temelde market alışverişi zorluğu olduğu yerde gördük. Artık parçalar bakkal ürünü olmaktan çıkıp bir dağıtım merkezindeki tüm parçalar haline geldi.”
Bajracharya, araştırma projelerinin doğası gereği, bazen faydalı sonuçların beklenmedik olduğunu da ekliyor: “Projeler hâlâ, nihayetinde insanları evlerinde nasıl büyüttüğümüze bakıyor. Ancak zamanla, bu zorlu görevleri seçerken, bu diğer alanlar için geçerli olan şeyler ortaya çıkarsa, yaptığımız araştırmadaki ilerlemeyi göstermek için bu kısa vadeli kilometre taşlarını kullandığımız yer burasıdır.”
Bu tür buluşları üretmeye giden yol da bazen belirsiz olabilir.
Bajracharya, “Artık manzarayı anladığımıza inanıyorum,” dedi. “Belki de başlangıçta, teknolojiyi üçüncü bir tarafa veya Toyota’nın içinden birine devredeceğimiz bu kişiyi bulmamız gerektiğini düşünerek saftım. Ama bence öğrendiğimiz şey, her ne olursa olsun – ister bir iş birimi, ister bir şirket, ister yeni bir girişim veya Toyota içindeki bir birim olsun – var gibi görünmüyorlar.
Alphabet’in X laboratuvarlarında yaptığına benzer şekilde yeni girişimler başlatmak, ürünleştirmeye giden birincil yol olmasa da, kesinlikle masada. Bununla birlikte, bu yolun nihayetinde nasıl bir biçim alacağı belirsizliğini koruyor. Bir kategori olarak robotik, şu anda TRI’nin 2017’de kurulduğu zamandan çok daha uygun olsa da.
Bajracharya, “Son beş yıl içinde, bu çok zorlu problemde yeterince ilerleme kaydettiğimizi hissediyorum ve bunun artık gerçek dünya uygulamalarına dönüştüğünü görmeye başlıyoruz” diyor. “Bilinçli olarak değiştik. Araştırmayla hâlâ %80 oranında en son teknolojiyi zorluyoruz, ancak şimdi kaynaklarımızın belki %20’sini bu araştırmanın düşündüğümüz kadar iyi olup olmadığını ve gerçek hayata uygulanıp uygulanamayacağını anlamaya ayırdık. -dünya uygulamaları. Başarısız olabiliriz. Bazı ilginç atılımlar yaptığımızı düşündüğümüzü fark edebiliriz, ancak bu, güvenilir veya yeterince hızlı değil. Ama çabamızın %20’sini denemeye harcıyoruz.”
