Tim Mielants, Cillian Murphy’nin ‘Oppenheimer’ Sonrası İlk Filmi ‘Bunlar Gibi Küçük Şeyler’in Yapımını Anlatıyor

Kendini “Belçikalı tuhaf adam” olarak tanımlayan Tim Mielants, yönetmenlik teklifi almayı bekleyeceğiniz ilk film yapımcısı değil. Bunun Gibi Küçük Şeylerİrlanda kültürü ve tarihiyle dolu bir film.

Film, konusunu Peter Mullan’ın 2002 yapımı dramasıyla paylaşıyor Magdalene KardeşlerMagdalene Çamaşırhanelerinde tutulan onbinlerce kadına yapılan acımasız muameleyi ortaya çıkardı. Bunun Gibi Küçük Şeyler odağı akıl hastanesinin dışındaki dünyaya ve istismarın devam etmesine izin veren toplumun suç ortaklığına kaydırıyor.

Murphy ile ilk kez İngiliz suç dizisinde çalışan Mielants Zirve Blinders’ı“bana bu hikayeyi anlatabileceğimi düşündüren şeyin” “orta yaştaki, kederle baş etmeye çalışan ve doğru şeyi yapmaya çabalayan bir adama” odaklanılması olduğunu söylüyor.

Bunun Gibi Küçük Şeyler yapımcılığını Murphy’s Big Things Films, Mielants’ Wilder Films ve Matt Damon ile Ben Affleck’in yapım şirketi Artists Equity üstlendi. FilmNation Entertainment uluslararası satışlarla ilgileniyor.

İle konuşmak Hollywood Muhabiri 74. Berlinale’nin açılış gecesi filmi olarak filmin dünya prömiyeri öncesinde Mielants, ailesiyle yeniden bir araya gelmeyi anlatıyor. Zirve Blinders’ı Yıldız, filmin onun için neden bu kadar kişisel olduğunu ve beyazperdede yeni erkeklik biçimleri yarattığını anlatıyor.

Cillian Murphy’nin ilk filmini çektikten sonra Oppenheimer çok büyük bir darbe ama bu projenin gelişimi nasıldı? Cillian’la bu konuyu ne zamandır konuşuyordunuz?

Mielants Ben ve Cillian bir süreliğine birlikte çalışmak istiyorduk, tekrar bir araya gelmeyi gerçekten istiyorduk [after Peaky Blinders]. Anlatmak istediğimiz temaları ve hikayeleri arıyorduk. Bu önceden olduOppenheimer. Fikirler hakkında konuştuk ve o ve karısı bana geldiler. [Claire Keegan’s] kitap. Kişisel düzeyden tematik olarak gerçekten anladığım bir şeydi. Bu yüzden tamamen buna hazırdım. Yazmaya ve geliştirmeye başladık. Daha sonra Oppenheimer birlikte geldi. Ve Cillian bunu yapıyordu ve ben başka bir film yapıyordum [Belgian period drama Wil]. Yaparken Oppenheimer, Matt Damon’la tanıştı ve gerçekten iyi bir ilişkileri vardı. Ve Matt Damon projeyi sevdiğini ve projeye katıldığını söyledi [with Actors Equity]. Yani, post-Oppenheimertüm noktalar bir araya geldi.

Oldukça İrlandalı bir hikaye olan bu hikayede ve sizinle konuşan karakterlerde neler vardı?

Şu ana kadar yaptığım hemen hemen her şeyin, kendi özelliklerim de dahil olmak üzere, ortak teması kederdir. Aslında bunun çok küçükken şahit olduğum bir acıya dayandığını düşünüyorum. Kardeşimi çok küçükken kaybettim ve bununla baş etmek zordu. Annemle babamın bu tür bir zaman gecikmeli keder, ertelenmiş keder gibi çok daha sonra ortaya çıkan bu durumu yaşadıklarını gördüm. Bu ana hikayedeki bir şeydi [of Small Things Like These] Cillian’la paylaşmayı ve derinlemesine incelemeyi gerçekten çok isterim diye düşündüm. Gerçekten anladığım bir şeydi. Bana kalırsa hikayenin motoru bu. Elbette her şey Katolik Kilisesi etrafında dönüyor ve bu çok önemli. Benim bir Roma Katolik geçmişim var ve burada, Belçika’da pek çok benzer hikayemiz var. Ama gerçekte bu, orta yaştaki bir adamın kederle baş etmeye çalışması ve doğru olanı yapmak için çabalaması fikriydi, ne yazık ki oldukça iyi anlıyorum. Bu, hissettiğim türden bir kokteyldi, tamam, sanırım bu hikayeyi anlatabilirim.

Peter Mullan, Magdalene akıl hastanelerinin öyküsünü anlattı. Magdalene Kardeşler 2002’de, ama sizin yaklaşımınız çok farklı, çünkü dışarıdan, kendi acısıyla boğuşan orta yaşlı bir adam üzerinden çerçeveleniyor. Cillian’ın da ilgisini çeken şeyin bu yaklaşım olduğunu varsayıyorum?

Evet kesinlikle. Ve kitabın hikayesi de buydu. Hikayenin merkezinde bu çocuk ve bu adamın olduğu, kederle baş etme mücadelesinin yer aldığı kitabın anlatımına çok yakın kaldık. Bir bakıma bu, kederle baş etmenin sizi nasıl daha güçlü kıldığının hikayesi. Bunun Gibi Küçük Şeyler aynı zamanda otokraside yaşadığınızda ahlaki cesaretle de ilgilidir. Bir filmi yeni bitirmiştim. Wilartık Netflix’te ve bir hikayeyi tamamen farklı bir şekilde anlatıyor. Dünya Savaşı sırasında geçiyor ama olan biten buradaki köyde olanın aynısı çünkü herkes kızların başına gelenleri görüyor ama kimse bir şey söylemiyor, kimse Kilise aleyhine konuşmuyor.

Her zaman kendime şu soruyu soruyorum: Bu koşullar altında ne yapardım? Bunu bu açıdan ve bu açıdan araştırıyordum ve adaletsizliğin farkında olan ancak ona karşı bir şeyler yapmak için mücadele eden birinin bakış açısından onu burada keşfetmek ilginçti.

Mullan’ın filmi bu filmi yaparken sizin için bir referans noktası mıydı?

Onlarca yıl önce izlemiştim ama bir daha dönmedim. Bilerek. Yeni bir göze sahip olmak istedim.

Çünkü dizideki kızlardan biri olan Claire Keegan’ın oyuncu kadrosuna alınıp alınamayacağını merak ediyordum. Magdalene Kardeşler, ve filminizde Murphy’nin karısını oynaması şapkanın bir ucuydu. Bu oyuncu kadrosunu, ilk filmde travma yaşayan ve ikinci filmde bundan uzaklaşmaya çalışan bir aktrisin kuşaksal travmasının bir tür sinematik tasviri olarak kullanabileceğinizi düşündüm.

Bu harika bir fikir. Keşke bunu düşünseydim. Ama yapmadım. Artık biraz geç.

Eğer istersen senindir. Gelecekteki röportajlarda bunu kullanın.

Teşekkür ederim, bunu yapacağım.

Cillian’ın karakteri Bill Furlong’u nasıl tanımlarsınız?

Sanırım aşırı kırılganlıkla birleşen varoluşsal bir boşluğa sahip olduğunu söyleyebilirim. Çok sessizdir, fazla bir şey söylemez. Kendini korumaya çalışan, çok savunmasız ve her şeyi içeride tutmaya çalışan türden bir insan. Ben de bununla oynadım. Filmin yapısını kederin beş aşaması etrafında çerçeveledim. Performansı boyunca gözlerinde gördüğümüz depresyonunun seyrini bu şekilde tasvir ettim.

Ve bir aktörün neredeyse hiç diyalog olmadan böyle bir performans sergilemesi gerektiğinde bu pratik açıdan işe yarar mı?

Sırlarımı açıklamayı sevmiyorum! Ama karakterin her sahnede ne düşündüğünü ve hissettiğini düşündüğüm duygusal akışı oldukça açık bir şekilde ortaya koyuyorum. Karakterin aklında neler olup bittiğini anlayabilirseniz, her şeyi mercek aracılığıyla, görüntü aracılığıyla iletebileceğinize gerçekten inanıyorum. Ve Cillian’ın gezegendeki en iyi aktörlerden biri olduğunu düşünüyorum. Ona çok fazla şey söylemenize gerek yok, ona çok fazla talimat verin. Hikaye benim için çok kişisel olduğundan, onu kişisel hale getirdim ve onu da aynısını yapmaya, karakter ve hikayeyle kişisel bir bağlantı bulmaya davet ettim. Ona nasıl oynanacağını asla söylemedim, sadece kendi zayıf yönlerimi onunla paylaştım. Performansta bunun bir kısmının ortaya çıkabileceğini düşünüyorum.

Cillian, Matt Damon ve Ben Affleck gibi bu filmin yapımcılarından. Prodüksiyon yönünden hikayenin şekillenmesine ne kadar yakından dahil oldular?

Çok destekleyiciydiler. Her zaman şuydu: “Senin için bir şey yapabilir miyim? Yardımcı olabilir miyim?” Senaryoyu gerçekten beğendiler ve Ben’in kurguda çok güzel notları vardı, bence bu da filmi çok daha iyi hale getirdi. Çok işbirlikçi ve destekleyiciydiler. Omuzlarımın üzerinden baktıklarını hiç hissetmedim. Düzenleme sırasında Bill’in akıl hastanesindeki kadınlara neler olduğunu ilk kez gördüğü kışkırtıcı olayla ilgili sahneyle ilgili birkaç not aldığımı hatırlıyorum. Ben az önce bunu nasıl göstereceğine dair bir not verdi. Bu onun ne kadar akıllı olduğunu gösterdi. Bu küçük bir fikirdi ve birdenbire film çok daha iyi iş çıkardı.

Cillian’ın karakteri, erkekliğe, özellikle de İrlanda erkekliğine, ekranda görmeye alışkın olduğumdan çok farklı bir bakış açısı sunuyor. O, Daniel Day Lewis’in bağırmasından dünyalar kadar uzakta Baba Adına.

İyi bir noktaya değindin. Ben sadece bu tür erkek karakterlerle ilgileniyorum çünkü bunlar örnek aldığım karakterler. Bu tür bir güvenlik açığı her zaman ilgimi çekmiştir. Cillian ve ben Peaky Blinders’ı yaptığımızda bile bu zayıf noktayı bulmaya çalıştık. [his depiction of] Thomas Shelby. Yani kişisel açıdan bakıldığında bu bana doğru ve normal geliyor. Ancak yakın zamanda bir kadın yapımcı bana, feminist bir perspektiften bakıldığında, nasıl bir erkekle, nasıl bir erkeklikle birlikte yaşamak istediğimizi düşünmeye başlamamızın ve ekranda bu tür bir erkekliği tasvir etmenin gerçekten önemli olduğunu söyledi. Filmle ilgili arayışım bu değildi ancak filmin bu şekilde karşılandığını duyduğuma sevindim.