Hollywood yönetmenleri, daha sonra düzenleme paketinde onlara seçenekler sunmak için rutin olarak bir film setinde ekstra kamera görüntüleri ve açıları veya “kapsam” yakalar.
Yönetmeni Anthony Shim değil Riceboy Uyur. Toronto Film Festivali’nde dünya prömiyerini yapan Korece ve İngilizce göçmen draması için sette tek kamerası döndüğünde çekim yapmaktan kaçındı.
“Biz herhangi bir çekim yapmadık. Bu en korkunç şeydi,” dedi Shim Hollywood Muhabiri kendisi ve görüntü yönetmeni Christopher Lew’in tek kamera yerine tek çekim, koreografisi yapılmış ve bir sahnedeki tüm diyalogları ve görselleri kapsayan sürekli geniş kamera çekimleri yapması hakkında.
Martin Scorsese gibi usta bir yönetmenin elinde ve ilk Copa filmi iyi arkadaşlar, minimum kamera kapsama alanı sinema efsanesinin yaratılması olabilir. Ancak Shim gibi ikinci bir uzun metrajlı yönetmen için tek çekim kamera çekimi tehlikelerle dolu.
“İnsanların çekim yapıp bir sahneyi birlikte kurgulamalarının bir nedeni var çünkü bu, ilerleme hızını kontrol etmenize, esnekliğe sahip olmanıza ve kurgu sürecindeki nüansları keşfetmenize olanak tanıyor” diyor. Ancak Shim, 1990’ların Kanada’sında yeni bir hayata uyum sağlamaya çalışan ve aralarındaki uçurumu kapatan Güney Koreli bir anne ve oğlu hakkındaki özelliği nedeniyle izleyiciyi duygusal olarak manipüle etmekten vazgeçti.
Shim, “İzleyicilerin bir hikayeyi deneyimleyebilmelerini ve bu karakterleri çok gözlemsel bir bakış açısıyla izleyebilmelerini ve onlar hakkında kendi duygu ve düşüncelerini oluşturmalarını gerçekten istedim.”
Bu kısmen çünkü Riceboy Uyur Kanada göçmen dramalarında, dünyanın dört bir yanından Kanada’ya yeni gelenleri ve ailelerini ön plana çıkaran yeni bir hareketin parçasıdır.
Shim’in Vancouver’da çektiği drama, ana Koreli karakterlerini yerleştiriyor – örneğin, kıdemli-dansçı-dönüşmüş ilk aktris Choi Seung-yoon’un canlandırdığı Koreli bir anne olan So-Young, çocukken oynadığı oğlu Dong-hyun’u büyütürken Dohyun Noel Hwang tarafından ve 15 yaşındaki Ethan Hwang tarafından – baskın bir beyaz kültürün ortasında Kanada’da huzursuz da olsa nasıl yol aldıklarını göstermek için önde ve merkezde.
“Filmin 1990’lardaki bölümünde, çoğu zaman bunu Koreli karakterler arka planda olacak ve Kafkas karakterleri ön planda olacak şekilde çerçeveliyorum ve sesleriyle, yüzleriyle, vücutlarıyla çok baskın, çoğu zaman kahramanı bloke ediyor, dedi Şim.
“Ve 1999’a geldiğimizde, tersinden başladım ve etnik olarak çeşitli olan Koreli kahramanlar ve destekleyici karakterlerle kareye hükmetmeye başladım.” Riceboy Uyur Simon rolünde, eklendi.
Tirelenmiş vatandaşlar kendi çocukluğunu yansıttığı için Koreli karakterlerin ciltlerine dönüşmesi gerektiğinde ısrar ediyor, burada 8 yaşında bir çocuk olarak ailesiyle birlikte 1990’ların başında Güney Kore’den Vancouver’a geldikten sonra sonunda bir film haline gelerek utangaçlığın üstesinden geldi. müdür.
Shim, “Çocukluğumda 1990’ları nasıl yaşadığımın gerçeği buydu” dedi. “Her zaman ailem ve etrafımızdaki Koreliler her zaman arka plandaymış gibi hissettim, her zaman gizlendik ve bazen garip veya rahatsız hissetmekten kaçınmak için gönüllü olarak saklandık.”
bu Riceboy Uyur yönetmen, Toronto Film Festivali’ndeki şu anki Kanada göçmen dramalarının Clement Virgo’nunki gibi Abi, Antoine Bourges’ Beton Vadi ve Kelly Fyffe-Marshall’ın ilk uzun metrajlı filmi Sabah Geldiğinde, gelip gidecek bir hevesi temsil eder.
Bunun yerine Shim, kendilerinin ve kendisi gibi Kanada’ya, tıpkı Avrupalı göçmenlerin soyundan gelenlerin yaptığı gibi, bir kamera alma ve göçmen deneyimleri hakkında kendi filmlerini yapma hakkını kucaklarken gelen, yeterince temsil edilmeyen topluluklardan gelen yönetmenlerin olduğunu söylüyor. yani nesiller boyu.
Shim, “İlk kez, bu sektörlerde söz sahibi olabilen insanlar var… Dolayısıyla beyaz olmayan film yapımcılarının dürüst, güzel hikayeler anlatması ve onları iyi anlatması önemli,” diye ekledi Shim.
Toronto Film Festivali 18 Eylül’e kadar devam ediyor.
