Kanada filminin çeşitlilik eksikliği nedeniyle ateş altında olduğu bir zamanda, Clement Virgo her zaman bir adım önde olmuştur.
Anavatanı Jamaika’dan Kanada’ya 11 yaşında gelen Başak, 1995 yılında ilk uzun metrajlı yönetmenliğini yaptı. Kaba, 1990’larda Toronto’da, Cannes’da ve Toronto Film Festivali’nde şehir içi kurtuluş için mücadele eden yaklaşık üç karakter.
Şimdi, 27 yıl sonra, Başak, 1991’de polis şiddeti ve yıkılan hayalleriyle dolu bir yaz sırasında zor durumdaki bir Toronto konut kompleksinde büyüyen Karayipli göçmenlerin oğulları Francis ve Michael hakkında iç içe geçmiş üç zaman çizelgesine sahip gizemli bir drama olan Brother ile TIFF’e geri döndü. .
David Chariandy’nin Brother adlı romanına dayanan Başak, Siyah erkeklik, aile, sadakat ve aşk temalarını iki kardeşin gözünden araştırıyor: Michael, Lamar Johnson tarafından canlandırılıyor ve İngiliz aktör Aaron Pierre, ağabeyi ve koruyucu Francis rolünde.
Toronto’nun Jamaika diasporası ve Scarborough banliyösü olarak Abi Başak’ın filmi, genç siyah erkeklerin Kanada şehir merkezinde nasıl hareket ettiklerini ve başkaları tarafından nasıl yargılandıklarını ve kendilerini nasıl yargıladıklarını oynuyor. Başak geriye baktığında görür Kaba genç, hırslı bir yönetmenin elinden çıkmış gibi.
“O filmde çok fazla enerji ve zorlama var. Bir tür umursamazlık var. O filmi şimdi yapabileceğimden emin değilim” diyor. THR. Yapmadı. Bunun yerine, artan gerilim ve şiddet, derin keder ve iyileşme olaylarıyla birlikte, her şey yoluna girer. Abi, daha fazla duygusal etki için kamera hariç.
“Kamera çok resmi, çok kilitli. Dikkate alınan, kameraya yavaş hareketler var. Hareketle ilgili bir gerilim var. Elle tutulmuyor, sinema verite, yakalayabileceğinizi yakalamaya çalışıyor. Her kare değerlendiriliyor,” diyen televizyon kredisi şunları içeren yönetmen: Greenleaf, Tel, Milyarlarca, Empire ve Zenciler Kitabıaçıklar.
Rahatsız edici bir gerilim enjekte eden bir Başak örneği Abi korkusuz bir Francis’in Michael’a elektrikli bir hidro kuleye tırmanmaya cesaret ettiği açılış sahnesi. Kardeşler bir canlı akıntı eldiveninden geçerken ve Francis ve Michael’ın daha da yükseğe tırmandığı görülürken, filmin başka yerlerinde gizemi ve gerilimi artırmaya yönelik bir sahne oynanırken, izleyiciler kaçınılmaz bir ölüm ve insan kaybına peekaboo bakışları atıyor. ve gelmek için keder Abi.
Başak, “Saf sinema aracılığıyla, ses ve görüntü aracılığıyla, kameranın gördükleri aracılığıyla vurgu ve beklenti yarattım ve izleyicinin bu görüntüyü yorumlaması ve öne eğilmesi ve bu görüntünün ne anlama geldiğini çözmeye çalışması için bir çerçeve bıraktım” diye açıklıyor. Ama nihayetinde izleyicisini şok etmeyi vaat eden şey, sinematiktir. el çabukluğu Başak, Hitchcock’tan ödünç aldı.
“Size bir şeyin geleceğini düşünmenizi nasıl sağlayacağımı bulmam gerekiyordu, ama elbette bunun içinde bir bükülme yaratmam gerekiyordu” diye ekliyor. Bu sonuçta bırakır Abi tarafından oynanan Michael ve annesi Ruth’dan daha az bir polis cinayeti hikayesidir. Turuncu yeni siyahtır aktris Marsha Stephanie Blake, kayıplarını kendilerine veya başkalarına kabul edemeyecekleri için zaman ve keder içinde donup kaldı.
Başak, “Gerçek polisler, onları görmek gerçekten ilgimi çekmedi,” diye savunuyor polis, düşman olarak. Abi uzakta veya yumuşak odakta tutulur. Johnson ve Pierre liderliğindeki etkileyici oyuncu kadrosu olmasaydı, yönetmenin sinemayla ilgili niyetleri elbette çok az olurdu.
Başak için oyuncularını yönetmek, onların yetiştirilme tarzları olarak kendi karanlık duygularını kanalize etmelerini sağlamaktan daha azdı. Eski bir dansçı ve oyuncu olan Johnson, Scarborough’da göçmen bir ailede büyüdü.
Başak, “Yani, annesinin onun için sahip olacağı fedakarlık, hırs ve umutlarla aynı deneyime sahip ve bunu sezgisel olarak elde etti,” diye ısrar ediyor Başak. Ve Pierre, İngiliz iken, drama okuluna gitmek için Londra’ya geri dönmeden önce, gençlik yıllarında ailesiyle birlikte iki yıl Scarborough’da yaşadı.
Başak, Pierre’i oyuncu kadrosuna alırken, “O (Pierre), Francis’te istediğim duyarlılığa, o eski moda film yıldızı niteliğine sahipti: çok erkeksi ama aynı zamanda kadınsı, yumuşak, savunmasız yanları olan biri, bu yüzden içi çok hassas,” dedi Başak.
Böylece, Johnson ve Pierre’de yönetmen, Siyah erkekliğe düşman bir toplumda reşit olan kardeşlerin gerektirdiği fiziksel gücü sergileyebilecek, ancak yine de birbirlerine ve kalbi kırık ve bitkin bekar annelerine duygusal olarak destek olabilecek tamamlayıcı aktörler buldu.
Ve Blake, tıpkı Abi yönetmen, Jamaika’da doğdu ve 10 yaşındayken ailesiyle birlikte New York’a gitmek için ayrıldı ve sonunda oyunculuğa başladı.
Ruth’u oynayan Blake, genç bir göçmen annenin gelmek için tek bir yerin güvenliğini terk ettiği Siyah göçmen deneyiminin umutlarını, beklentilerini ve inceliklerini doğuştan anlamışken, “Marsha Stapleton Blake, tercüme etmem gerekmeyen biri” diye ekliyor. çocukları için başka bir yer.
“Ona dedim ki, ‘bak, ikimizin de annesini oynamalısın. Ebeveynlerimizi onurlandırıyorsunuz ve bunu söylediğimde anladı” diye hatırladı Başak. Scarborough’da büyüyen Portekizli ve Siyah kökenli bir aktris olan Kiana Madeira, Michael ve Ruth’u on yıl boyunca kararan bir dünyadan çıkararak canlandıran Aisha rolünü üstleniyor.
Başak, “O, trajediden sonra, Francis’in başına gelenlerin ve Michael ile annesini bu dünyaya geri getirmek ve sonunda iyileşmek ve nihayet geçmişi kabul etmek için ışığa ihtiyaç duyan bu dünyaya gelen ışıktır” diye ekliyor.
sonunda AbiAisha, Michael’ın annesiyle yeniden bağlantı kurmasına ve iyileşmesine yardımcı olurken, Başak, güç, dayanıklılık ve sürekli yenilenme üzerine kurulu bir Siyah Kanada topluluğuna yolculuk eden bir filme mutlu bir son veriyor.
“Sonuçta, ben bir iyimserim. Ekrandaki neşe ve özellikle Siyah neşesi önemlidir ve umarım bu neşe duygusu gelir ve sonunda iyimserlik gelir. Bu yüzden acı tatlı bir mutlu son istedim” diye ısrar ediyor.
Abi Başak, Steve McQueen’in dünya prömiyeri için seyirciler arasında oturmuş unutulmaz bir akşamı hatırladığı Galler Prensesi Tiyatrosu’nda TIFF’de oynayacak. 12 yıllık kölelik Kanadalı yönetmen ayrıca pandeminin ortasında iki yıldır sinema salonuna gitmedi.
‘Son iki yıldır evde olmak, çeşitli flamalar izlemek, bazı iyi şeyler vardı ve bazı açılardan sadece bir şeyler izleyebilmek hayatımı kurtardı. Ama geri dönüp tekrar sinemada oturmak ve filmleri seyirciyle izlemek beni heyecanlandırıyor. Ve umuyorum ki önümüzdeki kısa süre içinde seyirciler sinemalara geri dönecek ve şöyle bir film izleyecekler. Abi,” o ekler.
