Bazen ne kadar iyi bir şeye sahip olduğunuzu anlamak için kendinizi acı verici bir şeye sokmanız gerekir. Mümkün olan en cesaret kırıcı şeylere katlanmanın kazanacağı çok şey var: İç karartıcı haberler mi duymak istiyorsunuz? Endişeli ve huzursuz mu hissetmek istiyorsunuz? Dünyaya karşı umutsuz ve alaycı hissederek çekip gitmek mi istiyorsunuz?
İzleme deneyimi budur İş ParçacığıCriterion Channel’ın yeni programının bir parçası olarak şu anda yayınlanmakta olan 1984 yapımı televizyon filmi. Kıyamet Sonrası Bilimkurgu seri. (Kusura bakmayın, Threads adında farklı bir şeyden bahsettiğimi mi sandınız?) Yönetmenliğini Mick Jackson’ın üstlendiği, senaryosunu romancı Barry Hines’ın yazdığı, İş Parçacığı BBC’de yayınlandığında Birleşik Krallık’ta kültürel bir fenomendi. Nükleer serpinti sonrasında yaşananları gözü kara bir netlikle anlatan film, Savaş Oyunu1966’da yeterince ikna edici olan ve “çok korkunç” olduğu gerekçesiyle yayından kaldırılması gereken (ancak daha sonra sinemalara gösterilen) sahte belgesel. Eğer İş Parçacığı bir tekrarıydı Savaş Oyunu‘nin tartışmalı karşılaması kesinlikle işe yaradı.
Yaklaşık kırk yıl sonra, Hala çalışır ve İş Parçacığı izlemek daha az zor değil. Soğuk Savaş sırasında çekilen film, Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasındaki gerilimin, sanayi şehri Sheffield’in de bu gerilime kapılmasıyla birlikte kaynamaya başladığını hayal ediyor. Bombalar patlıyor, şehir yerle bir oluyor ve o noktada işler henüz o kadar da kötüleşmemiş.
Her şeyin daha da kasvetli olamayacağını düşündüğünüzde film bir yolunu buluyor.
İş Parçacığı tematik olarak daha iyi bir film eşleştirmesi Oppenheimer hariç Barbie (diğer tarafda, Barbie + Zavallı Şeyler eğlenceli bir kombinasyon olurdu). Eğer Christopher Nolan nükleer felaketin dehşetine sadece şık bir bakış atıyorsa – Japon vatandaşlarının ürkütücü bir şekilde toza dönüştüğü ve Cillian Murphy’nin suçluluk duygusuyla kameraya baktığı kısa bir sahne – o zaman İş Parçacığı ikinci yarısının tamamını bu tasvirin ne kadar indirgeyici olduğunu göstererek geçiriyor. Görünüşe göre bomba izlemesi kolay bir şeymiş.
Özellikle arka yarısında, İş Parçacığı cömert ve bazı açılardan biraz sanatsız. Kum, kir, moloz, fareler, fare yiyen insanlar; bunun televizyon yayınında oynatılması dikkat çekicidir. Her şeyin daha da kasvetli olamayacağını düşündüğünüzde film bir yolunu buluyor. Kaynak sıkıntısı çeken İngiliz hükümeti hızla faşistleşiyor; Radyasyon zehirlenmesinin etkileri birçok bedensel ayrıntıyla anlatılıyor; ve yıpranmış (özür dilerim) karakterler bunun içinden geçiyor ve film onlara asla devam etmeleri için bir neden vermiyor.
Ancak İş Parçacığı’ Bağlılık onu bu kadar başarılı kılan şeydir. Tekrar ediyorum, bu şey 80’lerin ortalarında üretilmişti ve hâlâ yıllardır izlediğim filmden diziye tüm filmlerden daha akılda kalıcı. Detaylarda bir zenginlik var İş Parçacığı Felaket senaryolarını oynuyoruz. Nükleer kış güneşi engelleyerek tüm mahsulleri öldürdü; Yıllar sonra güneş ışığı geri geldiğinde, ultraviyole formu o kadar yoğundur ki, hayatta kalanlarda yaygın kataraktlara neden olur. Burada gerçekten iyi bir dönüş yok, sadece büyüleyici korku üzerine büyüleyici bir korku var. İzlemesi zor ama eminim ki iyi çekilmiş ve oldukça tatmin edicidir. (Daha sonra Criterion’un karşı programlamasını izleyebilirsiniz; Kedi Filmleri.)
Letterboxd’da ortağım yalnızca filmleri derecelendiriyor ancak hiçbir zaman yorum bırakmıyor. İzledikten sonra İş Parçacığı, ilk kitabını yazdı. Sadece şunu okuyordu: “Mesih.” Daha sonra dört yıldız verdi.
