The Last of Us Review – Bir Oyunu Uyarlamak İçin Bir Fung-Kılavuzu

bir şey varsa Bizden geriye kalanlar yapar, video oyunlarının güçlü anlatılara sahip olabileceğini ortaya koyar. 2013’ün hit oyununun oyuncuları muhtemelen bunu biliyor ve şimdi Joel ve Ellie’nin 10 yıl sonraki yolculuğunu yaşayanlar da bunu öğrenebilirler. HBO uyarlaması şaşırtıcı bir şekilde kaynak malzemeye sadık kalıyor. Orijinal oyunun yaratıcısı Neil Druckmann, beraberindekilerle birlikte yazmak için geri dönüyor. ÇernobilCraig Mazin’den. Değişikliklerin çoğu, kıyamet sonrası dünyasını ortaya çıkaran eklemeler olarak geliyor. Bizden geriye kalanlar. Oyunun hayranları, sahnelerin yeniden canlandırılması ve ek bilgilerden hoşlanmalı, yeni gelenler ise tüm zamanların en iyi video oyunu hikayelerinden birinin televizyonda yayınlanan bir versiyonunu deneyimlemenin keyfini çıkarmalıdır.

Hem oyun hem de şov, kötü bir mantar enfeksiyonu tarafından harap olmuş kıyamet sonrası bir Amerika’da geçiyor. Ve bu mantar enfeksiyonu kötü, tamam, nüfusun çoğunu zombi benzeri mantar ucubelerine dönüştürüyor. Hayal kırıklığına uğramış bir kaçakçı olan Joel, enfeksiyona karşı bağışıklığı olan bir kız olan Ellie’yi potansiyel olarak bir çare bulabilecek insanlara ulaştırmak için ülke çapında bir yolculukta rehberlik etmesi için tutulur. Yol boyunca, bazıları yararlı, çoğu değil, çeşitli karakterler ve gruplarla yolları kesişir. Kasvetli bir gösteri, ama umut ışığı var.

Şey, Ellie, sanırım biz gerçekten… Sonuncuyuz

Joel rolünü üstlenen Pedro Pascal’ın doldurması gereken büyük ayakkabılar var. Joel, yalnızca ilk bölümde şefkatli bir babadan kırık bir adama dönüşür. Yolculuğu boyunca yavaş yavaş diğer insanlara tekrar güvenmeyi öğrenir. Pascal, bir görevde bir çocuğa rehberlik eden içe dönük bir kahramanı oynamaya yabancı değil; mandaloryalı. Ama burada onun bir maskenin arkasından çıktığını görüyoruz. Pascal bize en yüksek ve en düşük seviyedeki bir adamı gösteriyor. Duygusal aralığı, gamı ​​​​yönetiyor ve bazen seyrek olan senaryoya karşı çok ağır işler yapıyor.

Joel’i desteklemek Ellie rolünde Bella Ramsey. İtiraf etmeliyim ki, Pascal beni ilk bölümden satarken, Ramsey’nin üzerimde büyümesi zaman aldı. Joel gibi Ellie de karmaşık, hem karamsar hem de komik. Ellie de kaybı bildiğinden ve başkalarına güvenmediğinden, Ramsey karamsar anları iyi aktarıyor. Ancak karakterin daha hafif tarafıyla rahat olmaya başlaması dördüncü bölüme kadar değil. Pascal’ın aksine Ramsey, rolde her zaman yerini bulamıyor, ancak daha yoğun sahnelerde, karakterin acısını ve öfkesini en önemli anlarda yakalıyor.

Dolandırıcı, güvensiz ve korkmuş karakterlerin yanı sıra ara sıra mantar bulaşan muadillerini canlandıran çok sayıda güçlü yardımcı oyuncu, oyuncu kadrosunu tamamlıyor. Merle Dandridge, gizli grup The Fireflies’ın lideri ve oyundaki rollerini yeniden üstlenen tek aktör olan Marlene olarak geri dönüyor. Orijinal Joel ve Ellie olan Troy Baker ve Ashley Johnson, küçük ama etkili rollerde yer alıyor. Lamar Johnson, Henry rolünde duygusal açıdan acımasız bir performans sergiliyor ve Keivonn Woodard, ikisinin paylaştığı bağı vurgulamak için gösteride sağır olarak yeniden hayal edilen kardeşi Sam olarak kıyametteki bir çocuğun umudunu ve kafa karışıklığını aktarıyor.

Ve en iyi performanslardan ikisi, Bill ve Frank olarak Nick Offerman ve Murray Bartlett’in şaşırtıcı bir dönüşü sayesinde geldi. Gösteri, çiftin kıyamet sonrası nasıl tanıştığının ve geliştiğinin arka planını ortaya çıkardığı için, bölümleri oyundan önemli bir ayrılığa işaret ediyor. Bir değişikliğin nasıl daha iyiye doğru işlediğine dair harika bir örnek. Tek seferlik bölüm, toplumun çöktüğü andan günümüze nasıl kötüleştiğini aktarıyor, oyundaki karakterlerin geçmişini detaylandırıyor ve serinin en umut dolu ama buruk bölümünü sunuyor. Uyarlamanın “sadece başka bir zombi şovu değil” olduğunu ve oyunun hayranlarının dünya hakkında daha fazla şey öğrenmesinin bir yolu olduğunu ortaya koyuyor. Bizden geriye kalanlar. Bu amaçlara hizmet eden diğer eklemeler arasında, felaketi hafifletmeye çalışan bilim adamlarının, uzmanların ve hükümetlerin kıyamet öncesi geri dönüşleri yer alır. Çernobil, Mazin’in dokunuşunu sergiliyor.

Bununla birlikte, her değişiklik veya ekleme işe yaramaz. Oyunun akıncılarını yarı meşru topluluklara dönüştürmeye çalışan şovdan çok fazla anlatı uyumsuzluğu geliyor. Bu seçim, gerçek yağmacı akıncı çetelerinin görünümünü siler ve onları daha da az kıt hale getirir. nadiren görülen enfekte olanlardan daha. Karakterler akıncı korkusundan bahsedecek ama onları hiç görmüyoruz. Bunun yerine, “akıncılar” kahramanlarımıza rastgele saldıracak ve ardından “huzurlu evlerine” döndükten sonra aslında hiç kimseye sebepsiz yere saldırmadıklarını belirleyecek. Oyunun NPC’leri nasıl bu serserilerden daha gerçekçi hissediyor?

Bu zaaf nispeten küçük bir şikayet gibi geliyor ve öyle, ancak bu çeşitli topluluklara ve onların kurum içi çekişmelerine odaklanmak da Joel ve Ellie’nin yürüyüşünden zaman alıyor. Dokuz bölümlük bir sezonda zaman önemlidir. Ve Joel ve Ellie’den uzaklaşma, önemli sonun etkisini köreltir. Evet, gösteri, sonun hala etkili hissettirmesi için bazı ayrıntıları değiştiriyor, ancak oyununki kadar güçlü bir şekilde inmiyor. Son birkaç bölümde Joel ve Ellie arasındaki bağı hızlandırmak için bir ton ağır kaldırma yapmaları Pascal ve Ramsey’in oyunculuğunun bir kanıtı.

Gibi, Bizden geriye kalanlar bazı anlatıların oyunların ortamına nasıl daha uygun olduğuna dair bir vaka çalışması olarak hizmet ediyor. Ama aynı zamanda, bir oyun hikayesinin filme alınmış medyaya nasıl uyarlanacağı konusunda da bir başarı. Çoğunlukla, Druckmann ve Mazin’in yazıları, oyuncu kadrosunun kararlı oyunculuğuyla desteklenen, oyunun daha önce aktardığı duygusal ve tematik amaçları yerine getiren değişiklikleri aşılar. Bizden geriye kalanlar hem benzersiz derecede başarılı bir oyun uyarlaması hem de zombi ve kıyamet türlerine taze bir mantar yaşamı soluğu olarak çalışır.

Senin için daha fazlası