The Iron Claw incelemesi: ölçülü, sade bir spor draması

Von Erich ailesinin hikayesi profesyonel güreş hayranları arasında iyi biliniyor. Çoğu zaman güreş tarihinin en trajik hikayelerinden biri olarak kabul edilen bu hikaye o kadar çok travma, kendine zarar verme ve kederle dolu ki, tüm kapsamını sadece iki buçuk saatte yakalamak çok zor olurdu. her film için zor bir görev. Kendi kredisine göre, Demir Pençe çoğunlukla bunu yapmayı başarır. Film, pek çok açıdan güreş hayranlarının hem heyecanla beklediği hem de korktuğu bir film.

Kıyamet yüklü, siyah beyaz açılış görselleriyle, Demir Pençe Gelecek ailevi korkuyu ve trajediyi etkili bir şekilde kurguluyor, ancak filmin parlak, güneşli ve aldatıcı derecede huzurlu ilk perdesinin sizi sahte bir güvenlik duygusuna sürükleyemeyeceği kadar açık değil. Yazar-yönetmen Sean Durkin ikinci yarıda defalarca altınızdan kalktığında, bunu her zaman olabileceği kadar etkili bir şekilde yapmıyor. Yine de yazar-yönetmenin sunduğu şey, diğerlerinden farklı bir spor draması; acı dolu hikâyenin dönemeçlerine ve dönüşlerine aşina olanların uzun süredir hissettiği hem beklentiyi hem de tereddütü tamamen haklı çıkaran bir drama.

Ona ilham veren gerçek hayattaki olayların tamamını bilenlerin hemen anlayabileceği nedenlerden dolayı, Demir Pençe hayallerini her çocuğuna dayatmış, sert ve kalın kafalı eski profesyonel güreşçi Fritz Von Erich’in (mükemmel bir kadro Holt McCallany) oğlu Kevin Von Erich’i (Zac Efron) yakından takip ediyor. İzleyicileri kısa süreliğine Fritz’in maçlarından birinin terli vahşetine hapseden siyah beyaz açılış sekansının ardından film, Kevin’in profesyonel güreş dünyasında yükselişinin ortasında olduğu 1970’lerin sonlarına doğru ilerliyor.

Küçük kardeşleri David (Harris Dickinson) ve Kerry (Ayı yıldız Jeremy Allen White), onun çok gerisinde değil. Üç oğlan da babalarını gururlandırmak ve ailelerine Fritz’in asla başaramadığı profesyonel güreş şöhretini getirmek için can atıyor. En küçük kardeşleri Mike (Stanley Simons), aralarında Fritz’in taleplerine direnen tek kişidir; ringde dövüşerek geçen bir hayat yerine müzik kariyerini tercih eder. Mike’ın kendi yolunda yürüme arzusu, David, Kerry ve Kevin’in babalarının izinden gitmeye olan ortak ilgisiyle birleşince, duygusal açıdan çalkantılı bir temel yaratıyor. Demir Pençenesiller arası travma ve toksik erkekliğin hikayesi.

Filmin tüm fikirleri, Fritz’in gözünde ring içi becerileri Kerry’nin Olimpiyat düzeyindeki atletizmiyle ya da David’in benzersiz şovmenlik anlayışıyla karşılaştırılamayan Efron’dan Kevin’in bakış açısıyla aktarılıyor. Kül Demir Pençe‘nin naif ama dikkatli başrol oyuncusu Efron burada daha önce hiç olmadığı kadar bastırılmış durumda. Filmin tüm süresi boyunca Durkin, Efron’a karakterinin yoğun duygularının taşmasına izin vermesi için yalnızca üç şans veriyor; bu da Fritz’in gerçekçi olmayan taleplerinin ve duygusuz ebeveynlik tarzının etkilerini mümkün olduğunca sessiz bir şekilde iletmek zorunda kaldığı anlamına geliyor. Neyse ki Efron, gözlerindeki acı ile güreşçi fiziğinin etkileyiciliği arasındaki yanyanalıktan altın çıkaran derinden hissedilen, net bakışlı bir performans sergileyerek bu duruma ayak uyduruyor.

Efron ortaya çıkıyor Demir PençeDurkin, yalnızca son filminin merkezinde değil, aynı zamanda sayısız trajedinin de nedeni olan zehirli erkeklik türünü keşfetmeye yabancı değil. Her ikisinde de olduğu gibi Martha Marcy May Marlene Ve YuvaAncak Durkin’in konuyu ele alış biçimi bazen aşırı ölçülü, bazen de abartılı olabiliyor. (Filmin bir an sonlarında genç bir karakterin Efron’dan Kevin’e ağlamanın sorun olmadığı konusunda ısrar etmesi Durkin’in niyeti kadar iyi sonuç vermiyor.) Yapımcının Von Erich kardeşlerden birini filmden çıkarma kararı. Demir Pençe ve gerçek hayat hikayesinin diğer gerçekleriyle hızlı ve gevşek oynaması dizi boyunca da birkaç soruna neden oluyor.

Durkin, Kevin’in hayatındaki zor bir bölümün planını yaparken aynı zamanda da onun sarsıcı son dakikalarındaki olayları kurgulamaya çalışırken başarısız bir şekilde çalışırken, özellikle üçüncü perde baştan sona eşit olmayan bir tempodan muzdarip. İlk yarısı ne kadar etkili bir şekilde ikinci yarısına zemin hazırlasa da, Demir Pençe hiçbir zaman sabit bir ilerleme ivmesi elde edemiyor, bu da onu biraz engelliyor ve hikâyesinin gerektirdiği operatik trajedi hissine ulaşmasını engelliyor. Film, tam teşekküllü bir Amerikan destanı olarak ortaya çıkmaya heyecan verici derecede yaklaşıyor. Ancak bu tür yüksekliklere ulaşmakta yetersiz kalması, bunun tamamen başarısız bir çaba olduğu anlamına gelmez.

Aksine, Demir Pençe yılın en etkileyici dizilerinden biri. Beyazperdede nadiren keşfedilen bir dünyaya balıklama dalan ve yıllar boyunca neden bu kadar sürekli bir acı ve ölüm kaynağı olduğuna dair bazı zorlayıcı nedenler sunan bir film. Efron’un lider olduğu ve etrafını saran Dickinson, McCallany ve White gibi öne çıkan yardımcı oyuncuların olduğu bir ortamda, Demir Pençe aynı zamanda kağıt üzerinde kapsamlı, amansızca yıkıcı hikayesine aykırı görünebilecek bir duygusal iç gözlem düzeyine de ulaşıyor. Bu arada Lily James, Kevin’in güçlü iradeli ve empatik aşkı Pam rolünde parlak bir performans sergiliyor; bu da filmin, arka yarısının kaçınılmaz sefaletinde çok uzun süre debelenmekten kaçınmasını kolaylaştırıyor.

Durkin kameranın arkasında engel oluyor Demir Pençe olabileceği türden duygusal açıdan meşakkatli bir deneyime dönüşmekten. Filmin en korkunç anlarının hiçbirinde çok uzun süre kalmıyor ve bunların ağırlığını elinden geldiğince gerçekçi bir şekilde sunuyor. Sonuç olarak filmin genel etkisi kafa karıştırıcı olduğu kadar saldırgan da değil. Bazıları bunu filmin başarısızlığı, bazıları ise bir merhamet olarak görebilir. Öyle ya da böyle, Demir Pençe Maç kazandıran kurbağa sıçramasıyla aynı kuvvetle vurmayabilir ama bağlanır.

Demir Pençe 22 Aralık Cuma günü sinemalarda.