Tam Bilinmeyen bir inceleme: kalabalığı memnun eden, güvenli bir müzik biyografisi

Çok az sanatçı Bob Dylan’la aynı düzeyde şöhreti ve aşılmazlığı koruyabildi. Türü yeniden tanımlayan Amerikan ikonu, neredeyse yoğun, kalıcı lirizmiyle olduğu kadar esrarengiz, kasıtlı olarak mesafeli kişiliğiyle de tanınıyor. O halde, onun yakından korunan ruhuna girmenin yolunu bulmaya çalışmak çılgınca bir çaba gibi görünebilir. Ulaşmayı umabileceğimiz en yakın şey Todd Haynes’inki gibi daha soyut bir çalışma olabilir. Ben Orada DeğilimAltı farklı oyuncunun çeşitli noktalarda onu oynamasını sağlayarak Dylan’ın tüm esrarengizliğiyle eksiksiz bir portresini yaratmaya çalışıyor.

Eğer öznesinin zihnine daha fazla dalmaya çalışırsa Ben Orada Değilimyönetmen James Mangold’unki gibi basit, gerçeğe dayalı bir biyografik film Tam Bir Bilinmeyen başından beri mahkum görünüyor. O zaman hem beklenmedik hem de hoş bir sürpriz olarak gelir Tam Bir Bilinmeyen Bob Dylan’ın kim olduğu ya da 1960’larda bütün bir kültürlerarası dinleyici kuşağını heyecanlandıran şarkıları neden yazdığıyla o kadar da ilgilenmiyor. Aslında filmin bu tür konulara olan ilgisi, genç Joan Baez’in (Monica Barbaro), halk şarkıcısı arkadaşının gezici bir sirkteki diğer üyelerden gitar çalmayı öğrenmesiyle ilgili hikayesine yanıt verdiği unutulmaz bir sahnede kısa ve öz bir şekilde özetleniyor. inanılmaz bir şekilde sorarak, “Sen karnavalda mıydık?”

Dylan (Dune: İkinci Bölüm yıldızı Timothée Chalamet) sorusuna cevapsız, boş bir bakışla yanıt veriyor. Bu, hem kasıtlı olarak saklanan bir sanatçıya, hem de Bob Dylan’ın kendisini nasıl tamamen bilinmeyen biri olarak gördüğünü araştırmaya ilgisiz bir filme uygun bir yanıt. Film akıllıca ve belki de kaçınılmaz olarak nasıl olduğuyla daha fazla ilgileniyor. diğer herkes 60’ların başında ortaya çıktığında onu nasıl kullanmayı ve kontrol etmeyi umduklarını, aynı zamanda yeteneği inkar edilemez biriyle karşı karşıya gelmenin ne kadar korkutucu, heyecan verici ve alçakgönüllü olduğunu gördüm.

Elijah Wald’ın kitabından uyarlanmıştır Dylan Elektrikleniyor! Newport, Seeger, Dylan ve 60’ları Bölen Gece, Tam Bir Bilinmeyen Chalamet’in Bob Dylan’ın 1961’de New York’a gelişini takip ediyor, Amerikan halk sahnesinin hiyerarşisinde hızla tırmanıyor ve o kadar popüler oluyor ki, kendi şöhretinin yarattığı sarsılmazlığa karşı sinirlenmeye başlıyor. Film Dylan’ın kariyerinin yalnızca ilk dört yılını kapsıyor. Mangold ve Martin Scorsese’nin sık sık birlikte çalıştığı Jay Cocks tarafından ortak yazılan senaryo, bu dönemi iki yarıya bölüyor ve her ikisi de Newport Halk Festivali’ndeki performanslarla doruğa çıkıyor. İlki, akustik bir yorum Zamanlar DeğişiyorDylan’ın halkın yeni kralı olarak heyecan verici bir şekilde taçlandırılması gibi çalışıyor. İkincisi, Dylan’ın 1965’teki kötü şöhretli gürültülü canlı elektrik çıkışı, Mangold tarafından iyi bir şekilde sahnelendi, ancak selefinin ağırbaşlılığına uymakta zorlanıyor. Tam Bir Bilinmeyen konusunun sonik sapmasının trendi bozan doğasını biraz abartıyor.

Bu sahneler ve içindeki tüm performanslar Tam Bir Bilinmeyenyalnızca Chalamet’in Dylan rolündeki yıldız dönüşü nedeniyle herhangi bir kapasitede çalışıyor. Genç oyuncu, ilhamının belirgin, genizden gelen ancak pürüzlü sesini kopyalamak için elinden geleni yapıyor ve büyük ölçüde başarılı oluyor. Zaman zaman Dylan’ın sesini ve tavırlarını kavraması şüpheli bir taklitle sınırlanıyor, ancak Chalamet çoğunlukla çok fazla şey yapma dürtüsüne direniyor. Geçtiğimiz birkaç yılda aktör kamera önünde giderek daha rahat olmaya başladı ve Tam Bir BilinmeyenNe en iyi filmi, ne de en iyi oyunculuk gösterisi olmasına rağmen, onun gelecek vaat eden film yıldızı yolculuğunun doruk noktasını işaret ediyor. Burada, sadece varlığının taşıdığı gücün gayet farkında gibi görünüyor ve gözlerinizi her zaman ona dikmek için ayakta durup belirli bir yöne bakmak dışında çok az şey yapması gerektiğini biliyor.

Mangold, Chalamet’i başrol oyuncusunun basit gücüne mucizevi bir şekilde uyan destekleyici performanslarla çevreliyor. Özellikle Edward Norton, uzun süreli aktivist ve halk müzisyeni Pete Seeger rolündeki nazik ve özlem dolu rolüyle dikkat çekiyor. Tam Bir Bilinmeyen‘nin hastanede yatan idolü Woody Guthrie’yi (Scoot McNairy, dönüştürücü, sözsüz bir fiziksel performans sergiliyor) ziyaret ettiği büyüleyici, şaşırtıcı derecede hassas açılış sahnesi. Guthrie’nin yatağının diğer tarafında oturan Pete, Bob’dan hemen hoşlanmaya başlar ve onu ailesiyle birlikte kalmaya davet eder ve hareketli Greenwich Village halk topluluğuna kendini sevdirmesine yardımcı olur. Başka bir yerde, Barbaro, Chalamet’in Bob’una olan ilgisi onu şaşırtan, zaten başarılı ve köklü bir halk müzisyeni olan Joan Baez’i güçlü, sahne çalan bir dönüşle veriyor – ancak bu, onun şarkı yazma yeteneğinden yararlanmasını veya onun üzerinden geçmesine izin vermesini engellemeye yetmiyor. .

Norton ve Barbaro’nun canlı performansları yardımı Tam Bir Bilinmeyen 60’ların başındaki New York şehrini yeniden yaratma çabalarında. İster Chalamet’in Chelsea Oteli’nin önünden geçerken geniş çekimleri, ister yeniden yaratılan Gaslight Café’ye doğru küçük bir dolambaçlı yol olsun, film, izleyicileri en hareketli olduğu bir dönemde belirli bir Amerikan alt kültürünün içine çekmek için elinden geleni yapıyor. Yapım tasarımcısı François Audouy ve görüntü yönetmeni Phedon Papamichael’e teşekkür etmek gerekir. Tam Bir Bilinmeyen ortamı daha da çekici ve davetkar kılan renkli bir sıcaklıkta. Film, hikayesinde Johnny Cash’e (büyüleyici, ikna edici Boyd Holbrook) bir rol bulmak için kendini genişletse de, çok fazla dikkat dağıtıcı referans ve tarihi kamera hücresi de içermiyor. Dylan’ın yükselişini ve yol boyunca kendisi ile etrafındakiler arasında yavaş yavaş oluşan gerilimleri tasvir etmeye odaklanmış durumda, ancak bazı kişilerarası çatışmalar diğerlerinden daha iyi sonuç veriyor.

Baez’in Bob’la ara ara ilişkisi filmin çatallı yapısından zarar görüyor. Her ne kadar Elle Fanning’in, Chalamet’in Dylan’ını daha politik bir konuya yönlendirmeye yardımcı olan kız arkadaşı Sylvie Russo rolündeki performansı sevimli ve etkileyici olsa da, ilişkileri asla belli olmuyor. Tam Bir Bilinmeyentüm dikkat. Bu nedenle, Bob’un aşklarına karşı bıkkın tavrından duyduğu üzüntü, filmin başkahramanının iç yaşamını keşfetmeye daha fazla odaklanmış olması kadar etkili değil. Bunu yapmaya en yakın an Bob’un Sylvie’ye gece geç saatlerde yaptığı ziyarettir. Tam Bir BilinmeyenSahiplenici bir taraftarla şiddetli bir karşılaşmanın ardından ikinci yarı. Bob, teselli bulmak için Sylvie’nin dairesinde uyuyan diğer adamı görmezden gelir ve gözünün altındaki morluğa soğuk bir bez bastırır. Sylvie’ye acı bir şekilde şöyle diyor: “Herkes şarkıların nereden geldiğini soruyor ama yüzlerine baktığınızda şarkıların nereden geldiğini sormuyorlar.” “Neden kendilerine gelmediklerini soruyorlar.” Bu farkındalığın nereden geldiği belirsiz Tam Bir BilinmeyenAncak bu sahnede ima edilen kıskançlığın filmin ve Bob Dylan’ın hikâyesini ele alışının merkezinde yer aldığı ortaya çıkıyor.

Bu duyguyu en başarılı şekilde, Bob’da halk sahnesinin ve onun siyasi ideallerinin ihtiyaç duyduğuna uzun süredir inandığı türden dikkat çekici bir potansiyeli hızla gören nazik bir halk uzmanı olan Norton’dan Pete aracılığıyla keşfediyor. Bob’u yüceltmek için elinden geleni yapıyor ve kendisinin ve Guthrie’nin halk müziği hareketini yeniden canlandırmaya yönelik ilk çabalarının meyve vermeye başladığını görmekten keyif alıyor. Ancak Bob, Pete’in akustik şarkı yazımının saflığı hakkındaki fikirlerinden uzaklaşmaya ve elektrikli, rock odaklı enstrümantasyon denemeleri yapmaya başladığında, Bob’un kendi müziği ve ona ışık tutan topluluğa karşı sorumluluğu hakkındaki sözleri hakkında tartışmalı sorular ortaya çıkıyor. ilk etapta. Norton ise bu çatışmayı, Pete Bob’un oyununu izlerken veya hatta onunla performans sergilerken Chalamet’in önüne fırlattığı umutlu, yavru köpek bakışlarıyla ustaca aktarıyor.

Tam Bir Bilinmeyen bu anların çoğunu şımartır. Chalamet, gözlerine sürekli olarak parıldayan bir nitelik katıyor ve sanki her zaman hem her yere hem de özellikle hiçbir yere bakıyormuş gibi görünüyor. Bu nitelik, Chalamet’in performansını rol arkadaşlarınınkinden daha da farklı kılıyor; Barbaro, Fanning ve Norton birden fazla sahnede ayakta durup Dylan’ın büyüsüne kapılırken eğik kafaları ve meraklı gözleriyle izlemeleri isteniyor. şarkı yazarlığı. Bu sahneler kaçınılmaz olarak yapmacık geliyor ve müzik biyografilerinde yaygın olarak kullanılıyor. Tam Bir Bilinmeyen. Film bunları yıllar boyunca diğerlerine göre daha iyi kullanıyor, çünkü sonuçta dünyanın Bob Dylan’a ve onun gibi diğer çığır açanlara tepkisini konu alan bir dramada daha anlamlı oldukları için.

İyisiyle kötüsüyle, Tam Bir Bilinmeyen Konu Bob Dylan’ın hayatına dair iç gözlemsel düşüncelere gelince sunabileceği çok az şey var ve onun davranışını sorgulamaya ya da onu birçok hatasından ve yersiz küçümsemelerinden sorumlu tutmaya hiçbir girişimde bulunmuyor. Katı, benzersiz Mangold tarzı formalizmiyle, Tam Bir Bilinmeyen Dylan’ın sınırları zorlayan, yaratıcı ruhunu kopyalamaya da asla yaklaşamıyor. Ancak kültürü değiştiren bir muammanın portresi olarak, Amerika’nın yeni ve temelsiz bir sese umutsuzca ihtiyaç duyduğu bir zamana, etkili ve çoğu zaman heyecan verici bir yolculuk sağlıyor. Daha da etkileyicisi, yücelttiğimiz sanatçıları kontrol etmeye çalışma yollarımızın ve onların seçtikleri ifade yöntemleri, en ateşli destekçilerini bile heyecanlandıracak şekilde değişip geliştiğinde hissettiğimiz korku ve öfkenin şaşırtıcı derecede tavizsiz, duygusuz bir keşfi. rahatsız.

Bob Dylan’ı kontrol etmeye çalışmak, onu anlamaya çalışmak kadar yanlış bir çabadır. Belki bu iki şey aynıdır. Eğer öyleyse, Tam Bir Bilinmeyen yapmakla da hiçbir ilgisi yok. Sonuçta kimin yetenekli olup kimin olmadığına biz karar vermiyoruz. O halde neden seçilmiş azınlığın yetenekleriyle ne yapacağı konusunda söz sahibi olmamız gerekiyor?

Tam Bir Bilinmeyen 25 Aralık Çarşamba günü sinemalarda.