Buzulları, yünlü mamutları ve Neandertalleriyle Pleistosen Çağı, yalnızca 12.000 yıl önce sona ermiş olduğundan, Dünya’nın dikiz aynasında hala büyük bir yer tutuyor. Şimdi, bir araştırmacı ekibi, gezegenimizin yüzbinlerce yıllık tarihinin, uzaydaki bir bulutun Dünya’yı Güneş’in sıcak parıltısının güvenliğinden kısa süreliğine uzaklaştırması nedeniyle soğuk olabileceğini öne sürüyor.

Araştırmacılar, yaklaşık iki milyon yıl önce yıldızlararası bir bulutun güneş sistemine müdahale ederek Dünya ve diğer gezegenlerin kısa süreliğine Güneş’in görüş alanının dışında kaldığını öne sürüyorlar. heliosfer, bugün sistemin etrafında şekilsiz bir zarf oluşturan, ev sahibi yıldızımızdan gelen yüklü parçacıkların kabarcığı. Onların araştırması şuydu: yayınlanan Bugün Doğa Astronomisi’nde.

Boston Üniversitesi’nden astrofizikçi ve çalışmanın baş yazarı Merav Opher, bir e-postada şunları söyledi: “Bu makale, Güneş ile güneş sistemi dışındaki bir şey arasında Dünya’nın iklimini etkileyebilecek bir karşılaşma olduğunu niceliksel olarak gösteren ilk makaledir.” Gizmodo’ya. Opher, ekibin “hala modern iklim modelleriyle bunu ölçmeye çalıştığını” ancak hidrojen ve tozun artmasıyla “Dünya’nın bir Buzul Çağı’na girmiş olacağını” ekledi.

Opher’ın ekibi verileri modelledi HI4PI araştırması ve güneş sistemimizin 2 ila 3 milyon yıl önce Lynx takımyıldızındaki Yerel Soğuk Bulutlar Şeridi’nden geçmiş olabileceğini buldu. Pleistosen yaklaşık 2,6 milyon yıl önce başladı. Açıklamada, bu tür soğuk bulutların bir buzul çağını tetikleyip tetikleyemeyeceğini kesin olarak söylemek mümkün olmadığı, ancak bulutların heliosferi kurcaladığına dair daha fazla kanıtın, bunun Dünya üzerinde ne tür etkileri olabileceğini açıklığa kavuşturabileceği belirtildi.

Ekibin modeli, böyle bir geçişte, Dünya’yı ve komşu gezegenleri çevreleyen heliosferin yaklaşık 0,22 astronomik birime, yani Dünya’nın Güneş’e olan uzaklığının dörtte birinden daha az bir boyuta küçüleceğini ortaya çıkardı. Bunu perspektife koymak gerekirse, ESA tahminleri Bugün heliosferin en yakın sınırı Güneş’ten yaklaşık 100 AU uzakta, yani Kuiper Kuşağı’nın yaklaşık iki katı kadar uzaktadır.

Ekip, heliosferin dışında, Dünya’nın yıldızlararası ortamda demir ve plütonyuma maruz kalacağını öne sürdü. Zaman çizelgeleri, uzaydaki olaylardan, Antarktika karından, derin deniz çökeltilerinden ve Ay’dan alınan örneklerden meydana geldiği bilinen ilgili elementlerin iki izotopu olan plütonyum-244 ve demir-60 miktarındaki artışla aynı hizadadır. Opher’ın da eklediği gibi, Mars’tan alınan örnekler, ay ve karadan alınan örneklerle aynı şekilde test edilirse, yaklaşık 2 ila 3 milyon yıl önce demir izotopunda benzer bir artış ortaya çıkabilir.

Opher, Boston Üniversitesi’nde yaptığı konuşmada, heliosferin birkaç yüz yıldan bir milyon yıla kadar herhangi bir süre boyunca engellenmiş olabileceğini söyledi. serbest bırakmak. Dünya ve diğer gezegenler buluttan uzaklaştıkları anda heliosfer geri döndü.

Ekip, sonuçlarını incelemek için şimdi Güneş’in yaklaşık yedi milyon yıl önceki konumunu bulmaya çalışıyor; burada yerküredeki buz ve çökeltilerdeki plütonyum-244 ve demir-60 oranlarında başka bir zirveye dair kanıt var. Güneş sistemimizin maruz kalabileceği koşulları daha iyi modellemek için heliosferin dijital bir ikizini (temelde yüksek teknolojili bir model) yaratmaya çalışıyorlar. Son olarak, ESA’nın Gaia misyonundan elde edilen ek veriler, ekibin antik geçmişte Güneş’in o andaki kesin konumunu belirlemesine daha fazla yardımcı olabilir.

Utah Jeoloji Araştırması’na göre en azından Dünya’da beş büyük buzul çağı yaşandı. İlki 2 milyar yıldan fazla bir süre önce meydana geldi ve en sonuncusu yaklaşık 3 milyon yıl önce başladı. NASA’ya göre buzul çağları, Dünya’nın yörüngesindeki değişiklikler, Güneş’ten gelen düşük enerji miktarı, atmosferin bileşimi, okyanus akıntılarındaki değişiklikler ve hatta buzullara neden olan volkanlar gibi faktörlerin bir kombinasyonu nedeniyle başlayabilir. yazsız yıl. Başka bir deyişle, Dünya’nın çeşitli soğuk anlarını açıklayan teorilere ihtiyacımız yok ve jüri, Dünya’nın heliosferin dışında olmasının böylesine soğuk bir dönemi nasıl katalize etmiş olabileceği konusunda kararsız.

Daha: Bu Yıldızlararası Prob, Uzayın Daha Derinlerine Gidecek

Gökbilimciler, yörünge rezonansı adı verilen bir olgu nedeniyle, altı gezegenin bir yıldızın etrafında ayrıntılı bir geometrik düzende yörüngede döndüğü nadir bir yıldız sistemi keşfettiler. Hem NASA’nın Geçiş Yapan Ötegezegen Araştırma Uydusunu (TESS) hem de Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) Karakterize Edici ExOPlanet Uydusunu (CHEOPS) kullanan araştırmacılar, 100 ışıkyılı uzaklıkta bulunan güzel ama karmaşık HD110067 sisteminin bir resmini oluşturdular.

Sistemin altı gezegeni, bir gezegenin üç, diğerinin iki, biri altı, diğeri bir, bir başkasının dört, diğerinin üç ve böylece bir yörünge tamamladığı bir düzende yörüngede döner. Altı gezegen, her birinin yanındaki gezegenlerle rezonans içinde olduğu “rezonans zinciri” adı verilen şeyi oluşturur.

Sistemi bu kadar sıra dışı kılan da bu rezonans zinciridir. “Güneşimiz dışındaki yıldızların yörüngesinde keşfedilen 5.000’den fazla ötegezegen arasında rezonanslar nadir değildir ve birden fazla gezegenden oluşan sistemler de nadir değildir. Ancak son derece nadir görülen şey, rezonansların altı gezegenden oluşan bu kadar uzun bir zinciri kapsadığı sistemleri bulmaktır” diye açıkladı araştırmacılardan biri olan Bern Üniversitesi’nden Hugh Osborn.

Bu sistemdeki gezegenlerin tümü, Neptün’den daha küçük, güneş sistemimizdeki gezegenlerin hiçbirine benzemeyen, ancak en yaygın dış gezegenlerden bazıları olduğu düşünülen, alt-Neptünler adı verilen türdendir. Gezegenlerin yerçekimsel kuvvetler nedeniyle sıklıkla rezonans halinde oluştuğu düşünülür, ancak bu hassas denge, geçen bir yıldız veya büyük bir asteroit veya kuyruklu yıldızın çarpması gibi karışıklıklar nedeniyle kolayca bozulur.

Araştırmacılar HD110067 gibi sistemleri araştırmaya hevesli çünkü bu, bir sistemin bu dramatik olaylardan herhangi birini yaşamaması durumunda nasıl görünebileceğini gösterebilir.

Chicago Üniversitesi’nden araştırmacı Rafael Luque, “Tüm sistemlerin yalnızca %1’inin rezonansta kaldığını düşünüyoruz” dedi. “Bize, dokunulmadan hayatta kalan bir gezegen sisteminin bozulmamış konfigürasyonunu gösteriyor.”

Araştırma dergide sunuldu Doğa.

Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) Meyve Suyu misyonu Jüpiter’e doğru ilerliyor ancak bu kadar yolu düz bir çizgide gitmiyor. Bunun yerine, çoğu güneş sistemi görevi gibi, uzay aracı da diğer gezegenlerin yerçekimini kullanarak yoluna devam ediyor.

Ancak Juice gelecek yıl olağandışı bir manevra yaparak hem Dünya hem de Ay çevresinde ilk yerçekimi destekli uçuşu gerçekleştirecek. Bu hafta uzay aracı, 2024’te türünün ilk uçuşu öncesinde pozisyona girmek için şimdiye kadarki en uzun manevrasını yaptı.

17 Kasım’da Juice uzay aracı 43 dakikalık bir manevra sırasında yakıtının %10’unu yaktı ve yörüngesini gelecek yıl Dünya ve Ay ile karşılaşacak şekilde ayarladı. Uzay aracı, Ağustos ayında kendisini Dünya’ya geri getirecek bu manevranın ikinci bölümünü gerçekleştirecek, önce Ay’ın, ardından Dünya’nın yanından geçecek.

Bu gövdelerin her ikisinin de yerçekimini kullanarak yerçekimi desteği daha da etkili olacaktır. Uzay araçları destek almak için genellikle Dünya’nın yanından geçişleri kullanıyor ancak bu, bir uzay aracının aynı zamanda Ay’ı da kullanacağı ilk sefer.

[cc-link url=”https://www.walmart.com/shop/deals/flash-deals” merchant=”5d1aafe0714ede0011f8cac3″ type=”deals-compact” title=”Walmart Black Friday Sale” cta=”See All Deals” image_url=”https://s3.us-east-2.amazonaws.com/ccp-prd-s3-uploads/2023/11/18/6f0d8d9dc54c0a6a0f78d753e0ec81be5c841ef4.jpeg” subcopy=”Plenty of cheap TVs, laptops, as well as Lego sets, kitchen essentials like air fryers, and a deal on the new PS5 ‘Slim’.”]

“Bu, Juice’u önümüzdeki yaz Dünya ve Ay’la yapacağı karşılaşma için doğru yola sokmaya yönelik iki bölümlü manevranın ilk kısmıydı. Bu ilk yanma işin %95’ini gerçekleştirdi ve Juice’un hızını neredeyse 200 m/s değiştirdi,” dedi ESA’nın ESOC görev kontrol merkezinde Uçuş Dinamiği Mühendisi Julia Schwartz. ifade.

“Juice, yaklaşık 6000 kg’lık toplam kütlesiyle şimdiye kadar fırlatılmış en ağır gezegenler arası uzay aracıdır, dolayısıyla bunu başarmak için çok fazla güç ve çok fazla yakıt gerekiyordu. Birkaç hafta içinde Juice’un yeni yörüngesini analiz ettikten sonra manevranın ikinci, çok daha küçük kısmını gerçekleştireceğiz. Manevrayı iki parçaya bölmek, motorun ikinci ateşlemesini, ilkindeki hataları düzeltmek için kullanmamıza olanak sağlıyor.”

Uzay aracının ana motorunu ateşlemek çok fazla yakıt tüketiyor, bu yüzden manevranın ikinci bölümünden sonra Juice’un yavaşlayıp Jüpiter’in yörüngesine girene kadar ana motorunu tekrar ateşlemesine gerek kalmayacağı umuluyor. Değerli yakıtın daha verimli kullanılmasını sağlayan daha küçük iticilerle yol boyunca daha küçük ayarlamalar yapılacak.

Dünya-ay uçuşunu gerçekleştirdikten sonra, uzay aracının yolu, Dünya ve Venüs’ün diğer birkaç uçuşunu da içeriyor ve enerjisini yavaş yavaş artırarak onu güneşin yerçekiminden Jüpiter’e doğru gönderiyor.

Juice’un 2031’de Jüpiter’e ulaşması planlanıyor ve yolculuğunu takip edebilirsiniz. Juice şimdi nerede? web sayfası.