Jeff VanderMeer on yıl aradan sonra Alan X’e geri dönüyor. 2014 yılında yazar Southern Reach üçlemesinin üç bölümünü de yalnızca birkaç ay içinde yayınladı ve dizi büyük bir hit oldu; hatta ilki yönetmen Alex Garland tarafından bir Hollywood filmine uyarlandı. Şununla başlıyor: İmha ve bununla doruğa ulaşıyor KabulKitaplar, X Bölgesi olarak bilinen gizemli bir fenomen ve onu anlamaya ve kontrol altına almaya çalışan gizli teşkilat tarafından geri kazanılan ve sonsuza kadar değiştirilen terk edilmiş bir kıyı bölgesinin hikayesini anlatıyordu.

Üçleme, VanderMeer’in gerçeküstü bilim kurgu ve çevresel aktivizm tarzını güçlendirdi ve aradan geçen yıllarda, benzer temaları aşağıdaki gibi romanlarda araştırdı: Borne, Ölü AstronotlarVe Sinek Kuşu Semenderi. Ama her zaman sonra oyalanan sorular vardı Kabul. Ve 2017’den bu yana potansiyel yeni bir Southern Reach kitabını düşünürken, tüm parçalar 2023’e kadar yerine oturmadı.

O kitap dönüşecekti Bağış22 Ekim’de çıkacak bir ön bölüm. Üç bölüme ayrılmıştır ve büyük ölçüde orijinal üçlemenin iki karakterini takip etmektedir: X Bölgesi’ndeki terkedilmiş köyün sakini olan Yaşlı Jim ve fenomene yapılan ilk keşif gezisinden hayatta kalan tek kişi olan Lowry. Kitap unutulmaz, tuhaf ve rahatsız edici derecede komik (etobur tavşanlarla tanışana kadar bekleyin).

önde Bağış‘nin çıkışından sonra VanderMeer ile Southern Reach destanına neden geri dönmek zorunda kaldığı ve her şeyin nasıl bu kadar çabuk bir araya geldiği hakkında konuşma şansım oldu.

Bu röportaj uzunluk ve netlik açısından düzenlendi.

Sen yazdın Bağış altı ay içinde. Bu, tipik yazma deneyiminizle nasıl karşılaştırılır?

Roman yazmaya daha geç başladım, bu da onun hakkında daha çok düşünmemi sağlıyor çünkü artık bu konuda daha rahatım. Bir şey hakkında ne kadar uzun düşünürsem, onu yazdığımda sayfada o kadar eksiksiz bir şekilde yer aldığını fark ettim. şunu düşünüyordum Bağış 2017’den beri ve ardından geçen yılın 31 Temmuz’unda yıldırım düştü. Uyandım ve kafamda bütün fikir vardı: karakterler; üç bölümün etkileşimi; nasıl yazılacaklardı. Ve yazmaya yeni başladım. 31 Aralık’a kadar durmadım. İlham üstüne ilham almak gibiydi. Sabah, öğlen ve akşam yazdım; bu benim için alışılmadık bir durum. Genellikle sabahları yazıyorum.

Bir anlamda 31 Aralık’ta uyandım ve elimde son bir taslak vardı: 150.000 kelime. Bu oldukça yoğundu. Çok yorucuydu. Bunu yapmak için hayatımın geri kalanını askıya aldım. İnanılmaz derecede tatmin ediciydi. Kovid nedeniyle çökmüştüm ve o zamandan beri roman yazmamıştım Sinek Kuşu Semenderi 2020’nin sonlarında, sanırım bir şeyler yazmaya gerçekten hazırdım.

En azından bundan sonra ara verdin mi?

Temelde hiçbir şey yapmadım. Beynim birkaç haftalığına kapandı. Sonra editörüme şunu söyledim: “Eh, bu roman bitti. Bunun beklenmedik bir şey olduğunu biliyorum. Gelecek yıl çıkarmayı denemek ister misin? O da “Evet!” dedi. Bu her zaman çok iyi olduğum bir konu: alışılmadık yayın programları. Üretim öncesi aşamaları yukarı taşımanın yollarını bulduk, böylece kaliteden taviz vermeden bu işi halledebildik.

Southern Reach üçlemesinin bu kadar hızlı bir şekilde arka arkaya çıkmasıyla, büyük bir başarıyı takip etmenin getirdiği beklentiler konusunda fazla endişelenmenize gerek yoktu. Burada 10 yıllık talebiniz var. Bununla nasıl başa çıkıyorsun?

Dürüst olmak gerekirse, özgürleştirici oldu. Temelde evrenin belirsizliğini ve bilinemezliğini konu alan bu seriyi pek çok kişi okudu ve hikayeyi kafalarında tamamlayarak gerçekten hayal güçleriyle meşgul oldular. Çok fazla özgürlüğüm vardı. Bunun baskısını düşünmedim. Sadece bunun için bana izin verdiklerini hissettim. Ve alıntıları yayınladığımda bile yanıt veren okuyucular o kadar düşünceli, o kadar olumluydu ve yaratıcılığımı o kadar önemsiyordu ki, yazdıklarımı bozabilecek bir şey söylemek istemiyorlardı. Daha fazlası olacağı için heyecanlıydılar. Kesinlikle baskıyla dolu olabilecek bu eşsiz durumdu, ama aslında tam tersiydi.

Bu gelişmekte olan fikirlerden birini alıp onu tamamen bir romana dönüştürmenin doğru zamanının geldiğini nasıl anlarsınız?

İşte, bunu gerçekten ani ve şaşırtıcı bir şekilde yaşamam faydalı oldu… Bunu nasıl tarif edeceğimi bile bilmiyorum. Yazma atölyelerinde zanaatla ilgili soruları yanıtlamanızı istiyorlar. Ve bazen kelimenin tam anlamıyla, “Bir hayalim vardı ve onunla koştum.” Nasıl böyle tavsiye verirsin? Peki bunun hakkında nasıl konuşuyorsunuz? Parçanın yapısı açısından, Yaşlı Jim’in baştan sona bir kılık veya kipte bir karakter olması gerçeği gerçekten yardımcı oldu çünkü onunla ve Central’la ilgili bir gizem var, ben yazarken üç bölümü de aynı anda yazmaya başladım. Ve ileri geri gitmeye devam ediyorum.

Birçok Bağış okuyucuların kafalarını karıştırmayı amaçlamaktadır. Bu duyguyu hala anlaşılır olmakla dengelemeyi nasıl düşündüğünüzü merak ediyorum.

Okuyucuların bana öğrettiği şeylerden biri de bu kitapları yeniden okumalarıdır. Örneğin, birçok yeniden değerlendirme gördüm Yetki ve insanlar, hazırlanırken ikinci kez okuduklarında içindeki mizahı gördüklerini söylüyorlar. Bağış. Burada öncelikle okuyucuya güveniyorum ve ikinci olarak her kelime önemlidir: her cümle, her paragraf. Orada kasıtlı olmayan tek bir kelime yok. Pek çok şeyin cevabı ortada, ortada. Oryantasyon bozukluğu, olup bitenlerden dolayı bir klostrofobi veya rahatsızlık duygusu yaratırken, bunların bir kısmının ilk okumada anlaşılamayabilmesidir. Ama aslında bu kitapların o kadar gerçeküstü ya da tuhaf olduğunu düşünmüyorum – özellikle de bu, daha eğlenceli, tuhaf bir bakış açısı. Ama bu okuyuculara kalmış.

Artık bunu yazdığınıza göre, bunun gerçekten serinin sonu olduğunu düşünüyor musunuz? Geldiğiniz noktadan memnun musunuz?

Bence de. Bir noktada hikayeyi daha sonra nasıl anlatacağımla boğuşuyordum. Kabul. Bilinçaltımdaki çözüm şuydu: BağışBu hem bir ön bölüm hem de sinsice bir devam filmi ve aynı zamanda ilk üç kitaptaki olaylarla devam eden bir şey. Hayal gücümü harekete geçiren de bu oldu. Benim için her zaman çok önemli olan, içgüdüsel ve bedende yaşayan bir şeyi yapmanın ve her gizemi yanıtlamadan hikayeyi genişletmenin bu şekilde yapılmasının, bilinemezlikle boğuşan bir dizi için de bir hata olacağını düşünüyorum.

Gelecekteki bir şeye gelince, onun da benzer şekilde dokunma duyusuna bürünmesi gerekecekti. Şöyle bir diziye bakıyorsunuz KumulBazı kısımlarını seviyorum, ancak daha sonraki kitaplara geçtikçe, bunlar çok daha soyut hale geliyor ve belirli ayrıntılara daha az dayanıyor. Bu bazı ilginç etkiler yaratırken aynı zamanda bir dizinin havasız kalabileceği anlamına da geliyor. Bunun bu hale gelmesini asla istemiyorum. Yani şimdilik bunun Güney Menzil’in sonuncusu olduğuna inanıyorum.

okudum röportaj sonrasında Sinek Kuşu Semenderi Hala yazmak istediğin iki romanın olduğunu söylediğin ortaya çıktı. Hala orada mısın?

Komik çünkü her zaman bir şeyden bahsedeceğim ve sonra aynı kronolojiyle sonuçlanmayacak. ne oldu Sinek Kuşu Semenderi başladığım birkaç kitap daha vardı, mesela BorneBir yıl başladım ve beş yıl sonra bitirdim. Kendi yaşam deneyimimde başka bir yerden almam gereken bir şeyin eksik olduğunu ya da hayatımı birkaç yıl yaşamam gerektiğini fark ediyorum ve anlıyorum. Ya da bilinçaltımın uğraştığı başka bir soru var. Bence bu kitaplar muhtemelen hâlâ masadadır ve muhtemelen sırada da onlar vardır.

Yine, bu bir nevi özgürleştirici. Bir günlüğe uzun uzun bir şeyler yazıyorsunuz ve belki 30.000-40.000 kelimeye ulaşıyorsunuz ve o anda onu bitirmek için herhangi bir zorunluluk hissetmiyorsunuz. Daha sonra istediğiniz zaman onu tekrar ziyaret edebilir ve yeniden hayal edebilirsiniz, ancak yine de üzerinde çalışabileceğiniz tüm bu materyale sahipsiniz. Bu yaklaşımı çok seviyorum, pek çok şeyin yarım kalmış olması, çünkü yazma tıkanıklığı yaşamıyorum. Ben sadece en ilham verici olan ve işe yarama eğiliminde olan şeyi seçiyorum.

Kulağa çok stresli geliyor.

Angela Carter’ın hayran olduğum bir özelliği de her zaman bunun peşinden gitmesiydi. Bunun gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum. Her zaman bunun peşinden gitmek ve başarısızlık konusunda endişelenmemek gerçekten önemlidir. Dürüst olmak gerekirse, eğer bu romanlardan biri daktilo edilmeden önce kaybolsaydı ya da yansaydı ya da başka bir şey olsaydı, başka bir şey yazardım. Bu tür şeyler hakkında endişelenmeyi bırakmayı öğrendim ve bu, yazarken kendime güvenmem açısından çok faydalı oldu.