Yalnızca SpaceX her yıl ABD topraklarından Rocket Lab’den daha fazla roket fırlatıyor. Havacılık ve uzay endüstrisinde kilit bir oyuncu olarak sağlam bir şekilde kurulmuş olan şirket, sadece arkasına yaslanmıyor. Yaklaşan Neutron roketi, kimliğini sadece bir fırlatma sağlayıcısı olmanın ötesine genişletmeye çalışırken, yeteneklerini daha da ileri taşıyacak.

Yeni Zelandalı Peter Beck tarafından 2006 yılında kurulan Rocket Lab, uyduları Dünya yörüngesine ulaştırmak için rutin olarak hafif kaldırmalı Electron roketini kullanıyor. sahte sözleşmeler Diğerlerinin yanı sıra NASA, ABD Uzay Kuvvetleri, Ulusal Keşif Ofisi, Capella Space, Spire Global, BlackSky ve Telesat ile. Electron bugüne kadar uzaya 160’tan fazla uydu fırlattı. Şu anda Long Beach, California’da bulunan Rocket Lab, yaptığı işte çok iyi.

Şirket, Ağustos 2021’de halka açıldı (Nasdaq’ta RKLLB adıyla işlem görüyor) ve iki kıtadan roket fırlatma kapasitesine sahip tek ticari firmaYeni Zelanda’nın Māhia Yarımadası’nda ve Virginia’nın Wallops Uçuş Tesisinde faaliyet göstermektedir. Electron 2024’te şu ana kadar dört görevde uçtu ve önümüzdeki aylar için 20’ye yakın görev planlandı.

Rocket Lab’ın ilerlemesi büyük ölçüde akıllı yeniliklere bağlanabilir. Buna, tamamen karbon kompozit yapıya sahip ilk roket olan Electron ve ilk 3D baskılı ve elektrikle pompalanan roket motoru olan Rutherford motoru da dahildir. Rutherford’lar aynı zamanda Birden fazla uzay görevinde uçacak ilk 3D baskılı motorlar. Rocket Lab başlangıçta düşen Elektron iticilerini yakalamak için helikopter kullanmak istedi, ancak tuzlu suya sıçradıktan sonra iticilerin iyi durumda olduğunu keşfettikten sonra okyanus kurtarmaya geçti; şirket roketlerin yeniden kullanılabilirliğine giderek yaklaşıyor. Photon ise çok yönlü ve güvenilir bir uydu veri yolu olduğunu kanıtlıyor ve çeşitli görevleri yerine getirebiliyor. NASA’nın CAPSTONE küp uydusuŞu anda Ay’ın etrafında yörüngede olan.

Şirket, tamamen yeniden kullanılabilen, orta kaldırma kapasiteli bir fırlatma aracı üretmenin tam ortasında. Dublajlı Nötronroket şunları içerecektir: benzersiz “Aç Hippo” kaporta tasarımı ve yeniden kullanılabilir Arşimet motoru. Rocket Lab’ın CEO’su ve CTO’su Beck, Neutron’u bir “mega takımyıldız fırlatıcı” olarak tasavvur ediyor ve 2024 sonlarında uçması planlanıyor, ancak bir sonraki yakın daha makul görünüyor.

Beck, Rocket Lab’i bir fırlatma sağlayıcısından daha fazlası olarak tasavvur ediyor; onu uçtan uca bir uzay şirketi olarak görüyor. Bu vizyon, uydular ve uzay aracı bileşenleri oluşturmanın yanı sıra uzay varlıklarını yönetmeyi de kapsar. Geçenlerde Beck’le Rocket Lab’da olup bitenler ve şirketin geleceği hakkında konuştum.

George Dvorsky, Gizmodo: Geçmişiniz nedir?

Peter Beck: Geçmişim en hafif tabirle sıra dışı. Muhtemelen aksanımdan da anlaşılacağı üzere Amerika’dan değilim. Yeni Zelanda’nın aşağı kesimlerinde, havacılık endüstrisiyle tanınmayan küçük bir kasabada doğdum. Aslında Rocket Lab’a başlamadan önce sıfırdı. Yani pek geleneksel olmayan bir başlangıç. Meslektaşlarım arasında milyarder olmayan tek roket CEO’su olduğuma dair şaka yapıyorum. Rakiplerimin çoğu bu kategoriye giriyor. Bizim için mesele her zaman bu yeteneği yaratmak ve bunu başlangıçta çok az hizmet verildiğini düşündüğümüz bir ülkede ve bölgede yapmaktı. Yani evet, bir makine mühendisi olmama rağmen oldukça geleneksel olmayan bir altyapım var.

Gizmodo: Rocket Lab’da inovasyon kültürünü nasıl teşvik edersiniz ve ekibinizi, sıklıkla önlerine konulan daha karmaşık zorluklar hakkında yaratıcı düşünmeye nasıl teşvik edersiniz?

Beck: Teknolojiyi geliştirmek için kendi iç metodolojilerimiz var ve bunun bir kısmı da küçük şeylerde hızla başarısız olmamızı sağlıyor. Büyük şeylerde hızlı başarısız olmayı sevmiyoruz ama küçük şeylerde hızlı başarısız oluyoruz. Bunun anlamı şu; örneğin bileşen seviyesinde bir sürü küçük test yapacağız ve daha sonra tüm sistem seviyesine ulaştığında arıza beklemiyoruz.

Yenilik konusunda büyük hamleler yapmaktan korkmuyoruz. 3D baskılı roket motorunu yörüngeye yerleştiren ilk kişi bizdik. Ve elbette herkes roket motorlarını 3D olarak basmıyor. 2015 yılında Rutherford motorunu duyurduğumuzda 3D baskı sanatının mevcut durumu kedilerdi, protezler ve şişe açacakları vardı, dolayısıyla kimse bizim roket motoru yapacağımızı o kadar da ciddiye almadı.

Dönüştürücü yenilikler veya teknolojiler olacağını düşündüğümüz şeyleri üstlenmekten ve büyük sonuçları olması koşuluyla onlara bir şans vermekten korkmuyoruz. Vikipedi sayfalarını almak için bir şeyler yapmıyoruz, ancak büyük sonuçlar doğuracağını düşündüğümüz için yapıyoruz. Karbon kompozit roketimiz için de aynı şey geçerli; karbon kompozit roketi bir kez daha yörüngeye sokan ilk kişi bizdik, başka bir nedenden dolayı değil ama bunun hem şimdi hem de gelecekte bizim için çok büyük bir performans avantajı olacağını görebiliyorduk. gelecek ve bunun doğru olduğu kanıtlandı.

Herkese tavsiye ettiğim bir diğer şey de (muhtemelen en zoru) güzel şeyler yapmaktır. Ve bu benim inancımdan kaynaklanıyor: En azından estetik açıdan güzel bir şey yaratırsanız, o şeyin işe yarama şansı, işe yaramama ihtimaline göre önemli ölçüde daha yüksektir. Güzelleştirirseniz en azından güzel görünür. Eğer başardıysanız ve çirkinse ve işe yaramıyorsa, o zaman kesinlikle hiçbir şey başarmış değilsiniz demektir; elinizde çalışmayan ve iyi görünmeyen bir şey vardır. Kaliteli mühendisliğe ve güzel şeyler inşa etmeye gerçekten önem veriyoruz ve inovasyon işimizin derinliklerinden akıyor. Büyük getirisi olacağını düşündüğümüz şeylerde büyük hamleler yapmaya hazırız.

Gizmodo: Uzay teknolojisi inovasyonu açısından önümüzdeki on yıla baktığınızda, Rocket Lab’ın bu ortamda nasıl bir rol oynadığını görüyorsunuz?

Beck: Eğer kartlarımızı doğru oynarsak, büyük bir kart oynarız. Uzay endüstrisine bakış açımız birkaç yıl öncesine kadar benzersizdi ve bazı takipçileri görmeye başlıyoruz. Ancak bizim görüşümüz her zaman geleceğin büyük uzay şirketlerinin yalnızca bir fırlatma şirketi ya da yalnızca bir uydu şirketi olmayacağı yönündeydi. Her şeyin bulanıklaştığı ikisinin birleşmesi olacaklar.

Günün sonunda, uzay endüstrisindeki hiç kimse evine gitmiyor ve satın aldıkları roketin ne kadar güzel olduğu ya da uydularının ne kadar güzel göründüğü konusunda ağızları sulanmıyor; yörüngede gelir getiren bir şeyin olduğu gerçeği karşısında ağızları sulanıyor ve gerçek bu. bilinmelidir ki, bundan önceki her şey sadece gerekli bir kötülüktür. Yani eğer bir fikir ile yörüngeden gelir elde etmek arasındaki tüm çöpleri ortadan kaldırabilirseniz, o zaman müşteriye muazzam bir değer katmış olursunuz. Bizim görüşümüz, geleceğin büyük uzay şirketlerinin fırlatma ve altyapı şirketlerinden oluşacağı yönünde. Altyapı dediğimde uyduları inşa edebilen, uyduları çalıştırabilen ve fırlatabilen şirketleri kastediyorum.

Uzay alanına daha geniş bir oyuncu yelpazesinin girdiğini görmeye başlıyoruz; bunların uzay bağlamında daha az geleneksel olduğunu söyleyebilirim. Bir uydudaki radyatörün termal eğilimini bilmek istemiyorlar. Bu şeyleri öğrenmelerine gerek yok; sadece uzaydan sinyal istiyorlar ve bunu ne kadar kolay hale getirirseniz o kadar başarılı olursunuz.

Gizmodo: Uzay endüstrisinde ortaya çıkan en kritik teknolojilerden bazıları nelerdir ve Rocket Lab bu belirli trendlere nasıl uyum sağlıyor veya onları nasıl yönlendiriyor?

Beck: Sanırım gerçekten ilginç bazı trendler görmeye başlıyorsunuz. Bunlardan biri uzaydan gelen internet, ancak bunun uygulanabilir olup olmayacağı henüz kanıtlanmadı, ancak buna kesinlikle çok fazla sermaye akıyor. Bence bir başka ilginç nokta da doğrudan mobil cihazlara geçiş; uzay altyapısı üzerinden doğrudan mobil ile sürekli bağlantıda olmak çok ilginç. Bir diğeri ise uzaydan ilaç üretimi.

Bu şeylerde nasıl oynadığımıza gelince, her pastada parmağımız var. Şu anda size şunu söyleyebilirim ki, elbette roketler yapıp fırlatıyoruz, uydular yapıp fırlatıyoruz. Gelirimizin üçte ikisi uydu üretim kollarımızdan veya uydu bileşen kollarımızdan geliyor. Bunlar aracılığıyla, tüm bu tür unsurlarla oyuna derinlemesine dahil oluyoruz.

Gizmodo: Önümüzdeki on yılda geliştirmeyi umduğunuz spesifik teknolojiler var mı?

Beck: Uzay endüstrisi hakkında bilinmesi gereken en önemli şey, bunun küçük dükkanlarla dolu bir yazlık endüstrisi olmasıdır. Yani uzay endüstrisine baktığınız her yer lüks. Teknolojinin gelişimi bir unsurdur, diğeri ise bu teknolojilerin bu kadar özel ve benzersiz olduğu bir sektörde ölçeklendirilmesidir. Aslında zorluğun büyük kısmı burada yatıyor.

Belki de itiş alanı dışında, teknoloji gelişiminde büyük boşluklar olduğunu düşünmüyorum. Ve sanırım itici gücü seçmemin nedeni, Uzay Çağı’nın başlangıcından beri dinozorları yakıyor olmamız. 1950’lerin sonlarında yakıt yakarak elde edebileceğiniz maksimum performansa ulaştık. Yaptığımız tek şey, odalardaki basınçları arttırmak ve motorların boyutunu arttırmaktır, bunun nedeni yanmada kimyasal dengeye ulaşmamızdır. Artık verecek bir şey yok. Şahsen bana göre uzay endüstrisindeki en önemli değişime zemin hazırlayacak en büyük yenilik, itici güçte bir devrim olacak. Şimdi bu devrimin ne olacağını bilmiyorum ama elimizden geldiğince bunun hakkında düşünüyoruz. İtici yakıtlardan uzaklaşana kadar daha büyük roketler yapmak zorunda kalacağız.

Gizmodo: 3D baskı Rocket Lab için neden bu kadar önemli?

Beck: Her şey üretimle ilgilidir; diğer üretim teknikleriyle mümkün olmayan bazı geometrilere olanak tanır. Bizim için bu aynı zamanda inovasyon döngüsünün çok daha hızlı olmasını sağladı; böylece yeni tasarımları hızlı bir şekilde deneyebilir ve çok daha hızlı bir şekilde yineleyebiliriz. 3D baskı gerçekten idealdir çünkü uzay endüstrisindeki büyük bir hacim, imalatın diğer birçok bölümünde bir örnek çalışma bile olmayan binlerce şeye benzer.

Gizmodo: Uzay endüstrisinde iz bırakmak isteyen genç girişimcilere ve yenilikçilere ne gibi tavsiyeleriniz var?

Beck: Bu kulağa biraz CEO tarzı gelecek ama şunun söylenmesi gerekiyor: İnsanların istediği, ihtiyaç duyduğu bir şeyi yapın. Uzay endüstrisi, bir teknoloji uzmanının harika bir teknoloji bulduğu, bunun etrafında bir iş kurduğu ve daha sonra bu harika teknoloji parçası etrafında nasıl uygulanabilir bir iş yapılacağını bulmaya çalıştığı başarısız olmuş işletmelerle doludur.

Bu hiçbir yerde birisinin yeni bir tür güneş paneli yaratıp hayatını buna harcayacağı ve tonlarca para toplayacağı uzay endüstrisinden daha doğru olamaz. Ve günün sonunda pazar küçücük ve kimsenin umrunda değil.

Benim tavsiyem, eğer uzay endüstrisine giriyorsanız, gerçekten harika teknolojileri değil, insanların gerçekten ihtiyaç duyduğu teknolojileri düşünün. Bunun yerine, ölçeği olan teknolojileri düşünün ve bunların peşinden gidin çünkü doğası gereği inanılmaz derecede niş ve küçük olan bir sektör için bir şeyler yaratmaktan daha kötü bir şey olamaz.

Hayatınızda daha fazla uzay uçuşu için bizi takip edin X ve Gizmodo’nun özel yer imlerine ekleyin Uzay uçuşu sayfası.

8 Mart’ta gökten silindir şeklinde küçük bir cisim düştü ve Aile evinin çatısına çarptı Napoli, Florida’da. Ev sahibi Alejandro Otero bunun uzaydan geldiğinden şüpheleniyordu ancak NASA’nın dikkatini çekmek ve ciddiye alınması için ne yapması gerektiğinden emin değildi.

Otero, “Mesajları ve e-postaları yanıtsız bıraktım” dedi yazdı X’te. Sonunda uzay ajansı, çöpünün bir parçasının Florida’daki bir evin üzerine düşmüş olabileceğini duydu ve nesneyi analiz için aldı. Ancak yeniden giriş zamanı ve yeri, 2,9 tonluk paletin yeniden girişi Uluslararası Uzay İstasyonundan atılan pilleri içeriyor.

Otero’nun internette sesini duyurması ve medya kuruluşlarına ulaşması olmasaydı, uzay istasyonunun çöpünün o küçük parçası hâlâ onun kırık zemininde duruyor olabilirdi.

Kimi arayacaksın?

Uzay çöpünün çarpma ihtimali zayıf ama sıfır değil. Ortalama olarak, her yıl 200 ila 400 insan yapımı nesne Dünya’nın atmosferine yeniden giriyor ve eğer çok şanssızsanız, bu nesnelerden parçalar yolculuğun sıcaklığına dayanabilir ve üzerinize veya yakınınıza düşebilir. Bununla birlikte, uzay çöplerinin mülkünüze ulaşması durumunda uymanız gereken net kurallar yoktur.

“Kimi arayacaksın, değil mi?” Harvard-Smithsonian Merkezi’nde atmosferik yeniden girişleri izleyen astrofizikçi Jonathan McDowell, Gizmodo’ya söyledi. Florida’daki ev sahibi Otero, X üzerinden McDowell’la temasa geçti ve karşılığında McDowell’in şu adresten birisiyle temasa geçmesine yardımcı oldu: Havacılık ve Uzay Şirketikar amacı gütmeyen bir araştırma ve geliştirme merkezi.

Aerospace Corporation, Gizmodo’ya e-postayla gönderilen bir açıklamada “Şüpheli uzay enkazını bildirmek için standart bir protokol yok” dedi. “Havacılıktan, burada olduğu gibi birçok kez bilgileri ilgili hükümet kuruluşuna iletmesi istendi.”

Açıklamada, NASA ve ABD Uzay Kuvvetleri Uzay Sistemleri Komutanlığı’nın bu olayları yürüten en yaygın ABD kuruluşları olduğu belirtildi.

Aerospace Corporation yeniden giriş enkazını araştırıyor ve McDowell’e göre “ne yaptıklarını biliyor.” Ve “Yeterince küçük bir organizasyon oldukları için, NASA’nın aksine bu sorgu kaybolmayacak” diye ekledi. Bu nedenle, burası başlamak için iyi bir yer olacaktır.

NASA’nın enkaz riskini azaltmaya odaklanan kendi ofisi var. Orbital Enkaz Program Ofisi Johnson Uzay Merkezi’ndeki ekip, yer tabanlı radarlar ve optik teleskoplarla Dünya’ya yakın yörüngedeki enkazı ölçüyor ve aynı zamanda diğer uzay araçlarının yanı sıra yerdeki insanlara yönelik riski değerlendirmek için Dünya’ya dönen uzay araçlarını da topluyor.

Finder’ın koruyucuları geçerli değil

Elbette, uzay çöpünün mülkünüze düşmesi onu sizin mülkünüz yapmaz. 1967 Uzay Anlaşması’nın belirttiği gibi, uzay nesnelerinin mülkiyeti, bunların uzayda veya Dünya’da olmasına bakılmaksızın değişmez. Yani bu aramayı yaptıktan sonra mallardan vazgeçmeye hazır olun.

Tehlikeli madde içerebileceği için uzay enkazını her iki şekilde de tutmak muhtemelen iyi bir fikir değildir, bu nedenle gökten düşen gizemli nesneyle fazla yakınlaşmamak en iyisidir.

Yine de, uzay enkazının sahibinin bunu talep etmekten çok mutlu olmasını beklemeyin, çünkü bu, hasardan sorumlu oldukları anlamına gelebilir. 1983’te Kanada hükümeti, Sovyetler Birliği’ne, arızalanıp kontrolsüz bir şekilde yeniden girişte devrilen ve Kuzey Kanada’ya radyoaktif enkaz saçan nükleer enerjiyle çalışan uydusundan kaynaklanan zararın faturasını kesti. SSCB, Kanada’ya 3 milyon dolar, yani Kanada’nın tazminat olarak talep ettiği tutarın yaklaşık yarısını ödedi.

Zararların bedelini kim ödüyor?

1972 Sorumluluk Sözleşmesi, fırlatma ülkesinin, ister yörüngede ister Dünya’da olsun, uzay nesnesinin neden olduğu her türlü zarar için tazminat ödemekle yükümlü olduğunu belirtiyor. Ancak sözleşme, bir şirket veya kurumun uzay enkazından ancak herhangi bir şekilde ihmalkarlık yapması durumunda sorumlu olacağını belirtiyor ancak bu durumda neyin ihmal sayılacağını tanımlamıyor.

Örneğin Otero vakasında Florida’daki ev sahibi, evine verilen zarar için NASA’dan tazminat isteyebilir. Gizmodo’nun yorum talebine yanıt olarak Otero’nun avukatı onun adına iletişime geçti ve bekleyen bir iddianın olduğunu belirtti.

Bu durumda kimin sorumlu olduğu sorusu, pillerin Japon uzay ajansı JAXA tarafından uzay istasyonuna fırlatılması nedeniyle tartışmalıdır. Uzay enkazının neden olduğu potansiyel hasardan kimin sorumlu olması gerektiği hemen belli değil.

Dünyada uzay çöpünün çarptığı tek kişi olan Lottie Williams’a 1997’de meydana gelen olaydan dolayı tazminat ödenmediğini belirtmekte fayda var. Ancak bu sadece zamanın bir işareti olabilir.

İlgili makale: Düşen Roket Parçalarından Kaynaklanan Ölümler Çok Olası Değil – Ama Bu Değişiyor

McDowell, “Uzay faaliyetleri arttıkça, bunu daha fazla göreceğinizden endişeleniyorsunuz” dedi. “Öte yandan, insanlar büyük şeylere izin verme konusunda daha muhafazakarlaşıyorlar. [the ISS pallet] tekrar girin. Bunun devam eden bir risk olduğunu söyleyebilirim ancak faaliyetler hızlansa bile bu riskte büyük bir artış görmeyeceğimizi umuyorum” diye ekledi.

Uzay endüstrisi büyümeye devam ettikçe gökyüzündeki nesnelerin sayısı da artıyor. Bilim adamları şu anda düşen bir uzay çöpü parçasının çarpma ihtimalinin trilyonda bir civarında olduğunu tahmin ediyor, ancak bu ihtimallerin değişme riski var mı? A çalışmak 2022’den itibaren, önümüzdeki on yılda düşen roket parçaları nedeniyle bir veya daha fazla can kaybının yaşanma ihtimalinin %10 olduğu öngörülüyor. Otero ve oğlu bu öngörüyü gerçeğe dönüştürmeye korkutucu derecede yaklaştılar.

Hayatınızda daha fazla uzay uçuşu için bizi takip edin X ve Gizmodo’nun özel yer imlerine ekleyin Uzay uçuşu sayfası.