Yeni bir çalışma, her biri Özgürlük Heykeli’nden daha büyük olan 1 milyondan fazla yıldızlararası nesnenin güneş sisteminin dış bölgelerinde gizlenebileceğini öne sürdü. Alpha Centauri sisteminden kaynaklandığına inanılan bu nesneler, güneşin yerçekimi tarafından yakalanmış olabilir ve şimdi Oort bulutunda ikamet ediyor olabilir. Bu kozmik ziyaretçilerin Dünya’ya yaklaşma olasılığı düşük olsa da, her yıl daha küçük yıldızlararası parçacıklar atmosfere giriyor olabilir.

Yıldızlararası nesnelerle ilgili bulguları inceleyin

Buna göre çalışmakGezegensel Bilimler Dergisi’nde yayınlanmak üzere kabul edilen basılı sunucu ARXIV’de mevcut olan ARXIV, son 100 milyon yılda Alpha Centauri’den ne kadar yıldızlararası materyalin atıldığını tahmin etmek için simülasyonlar yapıldı. Araştırmacılar, dış güneş sisteminde şu anda 100 metreden daha geniş 1 milyon nesnenin bulunabileceği sonucuna varmışlardır. Bu nesneler, daha önce gözlemlenen interstellar ziyaretçilerin aksine, ‘OUMUAMUA ve Kuyruklu Yıldız Borisov gibi, yüksek hızlarda geçmiyor, bunun yerine güneşin yerçekimi çekimi tarafından kalıcı olarak yakalandı.

Bu nesneleri tespit etmede zorluklar

Gibi bildirilmiş Canlı bilimle, bilim adamları bu yıldızlararası nesneleri tespit etmenin, güneş sisteminin kenarındaki geniş bir bölge olan Oort bulutundaki konumları nedeniyle büyük bir zorluk sunduğunu belirttiler. Geçmişte tespit edilen hızlı hareket eden yıldızlararası cisimlerin aksine, bu nesneler geniş mesafeleri ve aydınlatma eksikliği nedeniyle gizli kalır. Bununla birlikte, güneş sisteminde yıldızlararası toz parçacıklarının varlığı, NASA’nın Cassini probu da dahil olmak üzere önceki uzay aracı görevleriyle doğrulanmıştır.

Yıldızlararası varışlarda potansiyel artış

Alpha Centauri A, Alpha Centauri B ve Proxima Centauri yıldızlarını içeren Alpha Centauri sistemi yavaş yavaş güneşe yaklaşıyor. En yakın yaklaşımın yaklaşık 28.000 yıl içinde gerçekleşeceği bildirilmiştir. Araştırmacılar, iki sistem arasındaki mesafe azaldıkça, daha fazla sayıda yıldızlararası nesne güneş sistemine girebileceğine ve gelecekte tespit şansını artırabileceğine inanmaktadır.

Sistemler arasında yıldızlararası malzeme değişimi

Çalışma ayrıca güneş sisteminden çıkarılan malzemenin Alfa Centauri’ye benzer bir şekilde ulaşma olasılığını vurguladı. Araştırmacılar, komşu yıldız sistemleri arasında yıldızlararası materyal değişiminin anlaşılmasının, bu nesnelerin galaksi boyunca nasıl seyahat ettiği konusunda değerli bilgiler sağlayabileceğini belirtti. Bu, kozmik cisimlerin hareketini incelemek için yeni yollar ve yıldızlararası malzeme değişimi potansiyelini açabilir.

Kendi güneş sistemimizin ötesinde kozmosta bulunan tüm gezegenlere bilimkurguda verilen isim olan “dış gezegenler” çalışması oldukça yeni bir alandır. Daha çok, dış gezegen Kansas Üniversitesi’ndeki ExoLab’dakiler gibi araştırmacılar, uzaydaki teleskoplardan gelen verileri kullanıyor. Hubble uzay teleskobu ve Webb Uzay Teleskobu. Haber manşetleri ne zaman insanlığı destekleme potansiyeline sahip “Dünya benzeri” gezegenler veya gezegenlerle ilgili bulgular sunsa, bizim içimizdeki dış gezegenlerden bahsediyorlar Samanyolu.

Kansas Üniversitesi ExoLab’da doktora adayı olan Jonathan Brande, bulgularını yakın zamanda açık erişimli bilimsel dergide yayınladı. Astrofizik Günlük Mektupları 15 dış gezegen kümesindeki yeni atmosferik ayrıntıları gösteriyor Neptün. Hiçbiri insanlığı destekleyemese de, onların davranışlarını daha iyi anlamak, neden küçük bir Neptün’e sahip olmadığımızı anlamamıza yardımcı olabilir; oysa çoğu güneş sistemi bu sınıftan bir gezegene sahip gibi görünüyor.

Brande, “KU’da son birkaç yıldır odak noktam, transmisyon spektroskopisi olarak bilinen bir teknikle ötegezegenlerin atmosferlerini incelemekti” dedi. “Bir gezegen geçiş yaptığında, yani bizim görüş alanımız ile yörüngesinde döndüğü yıldız arasında hareket ettiğinde, yıldızdan gelen ışık gezegenin atmosferinden geçerek mevcut çeşitli gazlar tarafından emilir. Yıldızın bir spektrumunu yakalayarak – ışığı prizmadan geçirmeye benzer şekilde spektrograf adı verilen bir aletten geçirerek – farklı kurucu renklerin parlaklığını ölçen bir gökkuşağını gözlemliyoruz. Spektrumun çeşitli parlaklık veya loşluk alanları, gezegenin atmosferindeki ışığı emen gazları ortaya çıkarıyor.”

Ötegezegen Atmosferlerini Anlamak

Bu metodolojiyle Brande, birkaç yıl önce “sıcak Neptün” ötegezegeni TOI-674 b ile ilgili bir makale yayınladı; burada atmosferinde su buharının varlığına işaret eden gözlemler sundu. Bu gözlemler, Brande’nin danışmanı, KU’da fizik ve astronomi doçentliği yapan Ian Crossfield tarafından yönetilen, Neptün büyüklüğündeki ötegezegenlerin atmosferlerini gözlemlemek için yürütülen daha geniş bir programın parçasıydı.

Brande, “Dünya’dan biraz daha büyük ve Neptün’den daha küçük olanların galakside en yaygın olanları olduğu göz önüne alındığında, bu gezegenlerin davranışlarını anlamak istiyoruz” dedi.

Bu yeni ApJL makalesi, bazı gezegenlerin neden bulutlu, diğerlerinin ise açık göründüğünü ele almak için ek gözlemlerden elde edilen verileri birleştirerek bu programdaki gözlemleri özetlemektedir.

Brande, “Amaç, bu gezegenlerin farklı görünümlerinin ardındaki fiziksel açıklamaları araştırmak” dedi.

Brande ve ortak yazarları, ötegezegenlerin atmosferlerinin üst kısımlarında bulutlar veya sisler oluşturma eğiliminde olduğu bölgelere özellikle dikkat çekti. KU araştırmacısı, bu tür atmosferik aerosoller mevcut olduğunda, buğuların atmosferden süzülen ışığı engelleyebileceğini söyledi.

Brande, “Bir gezegenin yüzeyinin hemen üzerinde, üzerinde yüzlerce kilometre temiz hava bulunan bir bulut varsa, yıldız ışığı temiz havadan kolayca geçebilir ve yalnızca atmosferin o kısmındaki belirli gazlar tarafından emilebilir” dedi. “Ancak bulut çok yükseğe yerleştirilmişse, bulutlar genellikle elektromanyetik spektrumda opaktır. Hubble ile nispeten dar bir aralığa odaklandığımız çalışmamızda pusların spektral özellikleri olsa da çoğunlukla düz spektrumlar da üretiyorlar.”

Brande’a göre, bu aerosoller atmosferin yüksek kısımlarında mevcut olduğunda, ışığın filtrelenmesi için açık bir yol bulunmuyor.

“Hubble’da en hassas olduğumuz gaz su buharıdır” dedi. “Bir gezegenin atmosferinde su buharını gözlemlersek, bu onun emilmesini engelleyecek kadar yüksekte bulut bulunmadığının iyi bir göstergesidir. Tersine, eğer su buharı gözlemlenmiyorsa ve yalnızca düz bir spektrum görülüyorsa, gezegenin geniş bir atmosfere sahip olması gerektiği bilinmesine rağmen, bu, daha yüksek irtifalarda muhtemelen bulutların veya sislerin varlığına işaret ediyor.”

Brande, aralarında KU’daki Crossfield ve Heidelberg, Almanya’daki Max Planck Enstitüsü’nden işbirlikçilerinin, Laura Kreidberg liderliğindeki bir grubun ve Caroline liderliğindeki Austin Texas Üniversitesi’ndeki araştırmacıların da bulunduğu uluslararası bir gökbilimciler ekibinin makale üzerinde yaptığı çalışmalara liderlik etti. Morley.

Brande ve ortak yazarları, küçük Neptün atmosferlerinin fiziksel parametrelerini belirlemeye odaklanarak analizlerine önceki çalışmalarından farklı bir şekilde yaklaştılar. Buna karşılık, önceki analizler genellikle gözlemlere tek bir model spektrumunun uydurulmasını içeriyordu.

Brande, “Genellikle araştırmacılar, önceden hesaplanmış su içeriğine sahip atmosferik bir modeli alıp, bunu örneklerinde gözlemlenen gezegenlere uyacak şekilde ölçeklendirip kaydırır” dedi. “Bu yaklaşım, spektrumun açık mı yoksa bulutlu mu olduğunu gösteriyor ancak su buharı miktarı veya atmosferdeki bulutların konumu hakkında hiçbir bilgi vermiyor.”

Brande bunun yerine “atmosferik erişim” olarak bilinen bir teknik kullandı.

“Bu, atmosferin su buharı miktarı ve bulut konumu gibi çeşitli gezegen parametrelerine göre modellenmesini, en uygun konfigürasyonu bulmak için yüzlerce ve binlerce simülasyonun yinelenmesini içeriyordu” dedi. “Geri almalarımız bize her gezegen için en uygun model spektrumunu verdi; buradan gezegenin ne kadar bulutlu veya açık göründüğünü hesapladık. Daha sonra ölçülen bu netlikleri Caroline Morley’in ayrı bir model grubuyla karşılaştırdık; bu da sonuçlarımızın benzer gezegenlere yönelik beklentilerle uyumlu olduğunu görmemizi sağladı. Bulut ve pus davranışını incelerken modellerimiz bulutların puslardan daha uygun olduğunu gösterdi. Bulut yoğunluğunu yansıtan sedimantasyon verimliliği parametresi, gözlemlenen gezegenlerin nispeten düşük sedimantasyon verimliliğine sahip olduğunu ve bunun da kabarık bulutlara neden olduğunu ileri sürdü. Su damlacıkları gibi parçacıklardan oluşan bu bulutlar, düşük yerleşme eğilimleri nedeniyle atmosferde yüksekte kalıyordu.”

Brande’nin bulguları, bu gezegensel atmosferlerin davranışlarına dair içgörüler sağlıyor ve bunları Amerikan Astronomi Topluluğu’nun yakın zamanda yapılan bir toplantısında sunduğunda “önemli bir ilgiye” neden oldu.

Diğer bulgular

Üstelik Brande, Crossfield liderliğindeki, yakın zamanda GJ 9827d kadar sıcak bir gezegen olan GJ 9827d’de su buharı bulgularını açıklayan uluslararası bir gözlem programının parçası. Venüs Balık takımyıldızında, Dünya’dan 97 ışıkyılı uzaklıkta.

Hubble Uzay Teleskobu ile yapılan gözlemler, gezegenin Samanyolu’ndaki su zengini gezegenlerden sadece bir tanesi olabileceğini gösteriyor. Bunlar, Montréal Üniversitesi’ndeki Trottier Ötegezegen Araştırma Enstitüsü’nden Pierre-Alexis Roy liderliğindeki bir ekip tarafından açıklandı.

Brande, “Neptün altı tipi gezegenlerin atmosferlerinde su buharı arıyorduk” dedi. “Pierre-Alexis’in makalesi bu ana çabanın en sonuncusu çünkü su buharı tespitini gerçekleştirmek için gezegenin yaklaşık 10 veya 11 yörüngesi veya geçişini gerektirdi. Pierre-Alexis’in spektrumu, trend veri noktalarımızdan biri olarak makalemize dahil edildi ve onların teklifindeki tüm gezegenleri ve literatürde incelenen diğer gezegenleri dahil ederek sonuçlarımızı daha güçlü hale getirdik. Güncellenmiş sonuçları doğru şekilde kullandığımızdan ve bulgularını doğru bir şekilde yansıttığımızdan emin olmak için her iki makalenin hazırlanması sürecinde de onlarla yakın iletişim halindeydik.”

Referans: Jonathan Brande, Ian JM Crossfield, Laura Kreidberg, Caroline V. Morley, Travis Barman, Björn Benneke, Jessie L. Christiansen, Diana Dragomir, Jonathan J. Fortney, Thomas P. Greene, Kevin K. Hardegree-Ullman, Andrew W. Howard, Heather A. Knutson, Joshua D. Lothringer ve Thomas Mikal-Evans, 18 Ocak 2024, Astrofizik Günlük Mektupları.
DOI: 10.3847/2041-8213/ad1b5c

,Hepimiz dokuz gezegen olduğunu düşünürdük. Ama 2006’da güneş sisteminde sadece sekiz gezegen kalmıştı. Pluto artık böyle sınıflandırılmadığında. Ama Neptün’ün ötesinde, muhtemelen onun çok ötesinde bir gezegen olması hala mümkün mü?

Son 20 yılda, dış güneş sistemini keşfetmede önemli adımlar attık.

olarak bilinen şeylerden bahsediyoruz. Neptün ötesi Uzay, dev gezegenlerin krallığının ötesindeki sonsuz gece. Ve bu keşifte, kendine özgü özellikleri bilim camiasında yoğun tartışmalara yol açan Extreme trans-Neptunian nesneleri olarak adlandırılan şaşırtıcı bir sakin popülasyonuyla karşılaştık.

Bazı araştırmacılar bu popülasyonda, güneş sistemimizin karanlık ve soğuk sınırlarında henüz keşfedilmemiş yeni bir gezegen olan görünmez bir varlığın tezahürünü görüyor. Ancak diğerleri, böyle bir gezegen olmadığını ve bu aşırı Neptün ötesi tuhaflıkların, “gözlemsel önyargılar” olarak adlandırılan sınırlı gözlemlerimizin eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyor.

Varsayımsal büyük ve uzak bir dünya

Bu varsayımsal gezegen, geçici olarak Gezegen 9 olarak bilinir. Gezegen 9’un Pluto gibi küçük bir nesne veya son yıllarda keşfedilen diğer birçok Neptün ötesi nesne gibi olmadığı düşünülüyor. detaylı simülasyonlar gözlemlenen etkileri üretmek için vücudun sahip olabileceği özellikler hakkında teori oluşturmak için yaratılmıştır ve sonuç, Dünya’nın kütlesinin dört ila sekiz katından oluşan çok büyük bir gezegen olması gerektiğidir.

Aynı zamanda güneşten çok uzak olmalı: Plüton’a olan mesafenin 10 katı gibi bir şey. Muhtemelen daha da fazlası.

Eğer varsa, şu anda güneş sisteminde bildiğimiz diğerlerinden farklı yeni bir gezegen türü olarak kabul edilir. Gezegen komşularımız temel olarak iki türe ayrılır. Ya katı bir yüzeye sahip küçük, kayalık dünyalardır (Merkür, Venüs, Dünya ve Mars) ya da gaz devleridir (Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün).

Gezegen 9, bu kategoriler arasında bir yere düşecektir. Bu, Süper Dünya olarak bilinen, bizimkinden daha büyük kayalık bir gezegen veya Neptün’den daha az kütleli ve biraz daha küçük olan gazlı bir dünya olan Neptün altı olabilir.

biz bulduk diğer yıldızların etrafında buna benzer gezegenler ama çok uzakta olduğumuz için onlar hakkında çok az şey biliyoruz. Kendi güneş sistemimizde bir tane keşfetmek, bugün neredeyse bilinmeyen bir gezegen kategorisini ayrıntılı olarak incelemenin kapısını açacaktır.

Asteroit CNEOS14’ün uzun yolculuğu

Bu Gezegen 9’u nasıl tespit edebiliriz? Bu kolay değil. Çok uzakta olduğu için parlaklığı son derece loş olur ve güçlü teleskoplara ihtiyacımız olur. Sorun şu ki, bu teleskopların genellikle çok küçük bir görüş alanı vardır. Düşürdüğümüz küçük bir şey için çok geniş bir alanı mikroskopla taramaya benzer. Son yıllarda, bu yakalanması zor dünyayı keşfetmeye çalışmak için şimdiye kadar başarılı olamayan önemli gözlemsel çabalar gösterildi.

Birkaç ay önce, iki Harvard araştırmacısı tarafından yazılan bilimsel bir makale basıldı 2014 yılında Pasifik’e düşen bir göktaşının (CNEOS14) güneş sistemimizden bir nesne olmadığını belirtiyor. Bu, tespit ettiğimiz ilk yıldızlararası nesne, güneş sisteminden saniyede 60 kilometre hızla geçerken gezegenimize çarpan yaklaşık bir metre çapında küçük bir asteroit olacaktı.

Bu yüksek hız, tam da araştırmacıları diğer yıldızlardan gelen bir ziyaretçi olarak onun kaynağını belirlemeye iten şeydi. Bunu yapmak için, önce nesnenin güneş sistemimizdeki bir gezegenin yerçekimi tarafından hızlandırıldığını veya saptırıldığını ekarte etmeleri gerekiyordu; bu, yörüngesini yeniden oluşturarak ve bilinen herhangi bir gezegenin yakınından geçip geçmediğini görerek kolayca doğrulanabilir. gezegenler olsun ya da olmasın – bu durumda, asteroit bilinen herhangi bir gezegenin yakınından geçmemişti.

Peki ya CNEOS14, güneş sistemindeki yolculuğu sırasında henüz bilinmeyen bir gezegenle etkileşime girmiş olsaydı? Kendimize sorduğumuz ve yeni bir çalışma alanı açan soru buydu.

İnanılmaz bir tesadüf

CNEOS14 göktaşı ile Gezegen 9 arasında bir bağlantı olabileceğine dair ilk ipucu, gezegenin sahip olması gereken yörüngesini en detaylı simülasyonlara göre bir gökyüzü haritasına çizip ardından CNEOS14’ün kökenini üst üste bindirdiğimizde ortaya çıktı. Göktaşının kökeni ile simülasyonların Gezegen 9’un bulunma olasılığının en yüksek olduğunu tahmin ettiği bölge arasında çarpıcı bir tesadüf bulduk (aşağıdaki şekle bakın). Böyle bir tesadüfün tesadüf eseri olma olasılığı %1 mertebesindedir.

Bu düşünce çizgisini izleyerek, CNEOS14’ün yörüngesini yeniden oluşturan simülasyonlar yaptık ve doğrudan yıldızlararası ortamdan gelen bir nesnede son derece olasılık dışı olabilecek üç istatistiksel anormallik daha bulduk.

Bu düzensizliklerin olasılığını birleştirdiğimizde, ya yıldızlararası ortamdaki nesneler hakkında anlamadığımız bir şey olduğunu ya da CNEOS14’ün dış güneş sistemindeki bilinmeyen bir gezegene rastlamış olma ihtimalinin %99,9 olduğunu ve bu yeni dünyanın simülasyonlar tarafından tahmin edilen bölgede yer alacaktır.

Bu tesadüfler ve istatistiksel anormallikler, astrofizikte “haberci” teriminin gök cisimlerinden bize bilgi getiren parçacıkları belirtmek için kullanılmasına atıfta bulunarak “haberci hipotezi”ni formüle etmemize yol açtı. Bu hipoteze göre, CNEOS14 belki de 30 ila 60 yıl önce dış güneş sistemindeki bilinmeyen büyük kütleli bir nesne, muhtemelen Gezegen 9 tarafından bizim yönümüze saptırıldı.

Varsayım doğruysa, CNEOS14’ün yörüngesini zamanda geriye doğru izleyerek Gezegen 9’un yerini buluruz; hesaplamalarımıza göreKoç, Boğa ve Cetus takımyıldızlarının buluştuğu noktaya çok yakın olacaktır.

Şu anda devam eden bir gözlem kampanyamız var. Javalambre Gözlemevi (Teruel) bu aramayı yapmak için. Görev hala zor ve zaman ve çalışma gerektirecek çünkü taranacak alan hala geniş ve aranan nesne çok sönük, ancak artık yapılabilir görünüyor.

Elbette bugün hipotezimiz, tıpkı Gezegen 9’un varlığı gibi spekülasyondan başka bir şey değil. Bununla birlikte, bilimde ciddiye alınması gereken üç şartı karşılayan sağlam temelli bir spekülasyondur: a) fiziksel olarak makul; b) iyi açıklanmış; ve c) ampirik olarak doğrulanabilir.

CNEOS14 bize Gezegen 9’un konumunu gösteriyor olabilir. Ya da belki sadece büyük bir kozmik tesadüf. Her halükarda, se non è vero è ben trovato (doğru olmasa bile, iyi düşünülmüş) diyebileceğimiz güzel bir hikaye – bu arada, bir astronoma atfedilen bir ifade, Rönesans Keşişi Giordano Bruno.

Bu makale şu adresten yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.

İnternet bağlantısı olan herkes artık güneş sistemimizde hızla ilerleyen asteroitleri keşfetmeye çalışan Arizona Üniversitesi araştırmacılarına katılabilir.

Arizona Üniversitesi Ay ve Gezegen Laboratuvarı’ndaki gökbilimciler tarafından başlatılan yeni bir program sayesinde herkes asteroit avcısı olabilir. parçası olarak NASA-finansmanlı Catalina Gökyüzü Araştırmasıbilim adamları bir çevrimiçi portal bu, misyonlarını – Dünya’nın çevresini düzenli olarak ziyaret eden uzay kayalarının keşfi ve tanımlanması – genel halka açar.

Çıplak gözle gece gökyüzüne bakarken yıldızları, gezegenleri ve ara sıra da uçağı görebilirsiniz. Bununla birlikte, genellikle görülmeyecek olan şey, yaklaşık 4,6 milyar yıl önce güneş sistemimizin oluşumundan kalan asteroitler ve kuyruklu yıldızlar – uzayda yuvarlanan kaya yığınları -. Bilim adamları, kökenleri nedeniyle, bu uzay nesnelerinin güneş ve gezegenlerin oluşumu hakkında ipuçları taşıyabileceğine inanıyor.

Yeni portal aracılığıyla, Catalina Sky Survey’den bilim adamları, yer tabanlı teleskoplarından potansiyel asteroit ve kuyruklu yıldız tespitlerini internet bağlantısı olan herkesle paylaşacaklar. Amatörler bile, bilim adamlarının bakamadıkları gökyüzünün yüksek çözünürlüklü, teleskop anlık görüntülerini tıklayıp incelerken bilim adamlarının güneş sistemindeki bilinmeyen nesneleri bulmalarına yardımcı olabilir.

Projeye başkanlık eden Catalina Sky Survey bilim mühendisliği uzmanı Carson Fuls, “İnsanların her gece yaptığımız şeyi yapmalarının harika olacağını düşündüm” dedi. “Bu web sitesini kapıları aralıyor olarak görüyoruz: Siz de asteroit aramak ister misiniz? Eğer öyleyse, içeri gelin.”

Asteroit avına başlamak için katılımcıların şu adreste bir hesap oluşturması gerekir: hayvan evreni, insanlar tarafından desteklenen araştırma için çevrimiçi bir platform. Web sitesi aracılığıyla, herhangi bir uzmanlık eğitimi veya uzmanlığı olmayan gönüllüler, çeşitli alanlardan profesyonel araştırmacılara yardımcı olmaktadır. Halka açık asteroit algılama portalı söz konusu olduğunda, temel bir eğitim, katılımcıların resimlerden hareket eden asteroitleri anında seçmesini sağlayacaktır.

Katılımcılar, Catalina Sky Survey teleskoplarından biri tarafından çekilen gece gökyüzü görüntülerine bakıyor. Her görüntü seti, altı veya yedi dakika arayla çekilmiş dört poz içerir. Resimler dikkate değer çünkü yazılım bir görüntüden diğerine hareket eden bir ışık zerresi tespit etti; bu, uzaktaki bir kuyruklu yıldızdan veya asteroitten yansıyan ışığı temsil edebilir veya etmeyebilir.

Amatör asteroit avcısının görevi: Görüntülerde tanımlanan ışık zerresinin gerçek bir gök cismi gibi görünüp görünmediğine veya bunun yerine yıldızlarla dolu arka planın uygun olmayan şekilde zamanlanmış “parıltılarından”, teleskop üzerindeki tozdan kaynaklanan yanlış bir algılama olup olmadığına karar verin. ayna veya diğer nedenler. Bir “evet” veya “hayır” düğmesine tıklayarak yanıt verdikten sonra, katılımcı bir yorum yazabilir veya bir sonraki tespite geçebilir.

Catalina Sky Survey direktörü Eric Christensen, insanların her seferinde doğru cevabı bilmesinin gerekli olmadığını söyledi. Aksine, sistem sayıların gücüne dayanır.

Christensen, “Yeterli sayıda insanın katılımıyla genel bir fikir birliği oluşturabilirsiniz, böylece daha az hata payı olur” dedi.

Catalina Gökyüzü Araştırması, bir okul otobüsünün uzunluğundan Arizona’nın genişliğine kadar değişen çaplara sahip 1 milyondan fazla uçan kaya parçasını takip etme arayışlarında her gece beş adede kadar büyük, güçlü teleskop çalıştırıyor. Başlangıçta portaldaki görüntüler, Tucson’un hemen kuzeyindeki Lemmon Dağı’nın tepesindeki G96 teleskoplarından gelecek. Teleskopun birincil aynasının çapı yaklaşık 1,5 metredir ve genellikle yaklaşık bir ay içinde tüm Kuzey Yarımküre gece gökyüzünü tarayabilir.

Christensen, “Teleskopumuzla bir gecede saptadığımız asteroit sayısı gerçekten hava durumuna veya ay takviminde nerede olduğumuza bağlı” dedi. “Açık gecelerde veri tabanı, hareketlerine, hızlarına ve gökyüzündeki konumlarına göre on binlerce adayı bilinen asteroitlerle eşleştirir.”

Laboratuvarın yazılımı tüm asteroit gözlemlerini algılayıp kaydederken, Catalina Sky Survey, Dünya’ya yakın nesneleri veya NEO’ları özel olarak izleme ve keşfetme misyonuyla NASA tarafından finanse edilen bir projedir. NEO’lar, aralarındaki asteroit kuşağında güneşin etrafında ilerleyen uzay kayaları sürüsünden ayrılan asteroitlerdir. Mars Ve Jüpiter. Yeni yörüngeleri onları Dünya’ya çok daha yaklaştırıyor ve bazıları yörüngeleri Dünya’nınkini geçerse potansiyel bir tehdit oluşturuyor.

Son 30 yılda 14.400’den fazla NEO – yaklaşık 32.000 olan bilinen tüm nüfusun neredeyse yarısı – Catalina Sky Survey tarafından keşfedildi. Bunlardan 1.200 tanesi geçen yıl bulundu.

Fuls, “Bilinmeyen bir kimlikle hızlı hareket eden adaylarla en çok ilgileniyoruz çünkü bunların NEO olma olasılığı daha yüksek” dedi. “NEO’lar bize daha yakın oldukları için, ana kuşak asteroitlerine kıyasla bizim bakış açımızdan daha hızlı ve biraz rastgele yönlerde hareket ediyor gibi görünüyorlar.”

Yeni bir NEO’yu tespit etme ve bildirme süreci zamana duyarlıdır ve keşiflerinin hemen takibi yapılmazsa astronomlar onların izini kaybedebilir. Bunun nedeni, NEO’ların kendilerini Dünya’ya yalnızca üç veya dört yılda bir yaklaştıran oldukça eliptik yörüngelere sahip olmalarıdır. Artı, bazı küçük NEO’lar yalnızca Dünya’nın yakınından geçtiklerinde tespit edilebilir.

Christensen, “NEO’lar o kadar düzensiz hareket ediyor ki gözden kaçırmak çok kolay,” dedi. “Yanlış tespitleri çok agresif bir şekilde filtrelememeye çalışıyoruz çünkü bu, bazı NEO’ları da filtreleyebilir.”

Şu anda, Lemmon Dağı’ndaki asteroit izleme teleskopu, gece başına yaklaşık 1.000 görüntü alacak şekilde ayarlanmıştır. Daha sonra, hassas yazılım, algılanan hareketli nesneleri asteroit olma olasılığı en yüksekten en aza doğru sıralar. Son adım, bir insan gözlemcinin yazılımın tanımladığı tespitleri analiz etmesidir.

Fuls, “Bir insan bir gecede ancak şu kadar görüntüyü işleyebilir,” dedi ve yazılımın birçok olası nesneyi işaretlediğini, ancak araştırmacıların toplanan her şeyi incelemek için zaman ve kaynaklara sahip olmadığını açıkladı. “Algoritmada yeterince üst sıralarda yer almadıkları için belirli sayıda nesneyi kaçırıyoruz.”

“Vatandaş bilim adamları”, yazılımın işaretlediği, ancak kesim yapmak için yeterince açık olmayan gökyüzü fotoğraflarına göz atarken, bir Zooniverse hesabının kullanışlı olduğu yer burasıdır. Her görüntü grubu için bir katılımcının karar vermesi gerekir: Yazılım daha önce hiç görülmemiş bir uzay nesnesini mi yakaladı yoksa titreyen yıldızlar mı karıştırdı?

Daha şimdiden, üç sivil bilim insanı, web portalının test aşamasında bilinmeyen asteroitler için 64 olası aday keşfetti.

Fuls, “Bu tespitleri potansiyel yeni keşifler olarak Küçük Gezegen Merkezine gönderdik ve bu nesnelerin çoğu henüz daha önce tespit edilmiş herhangi bir nesneyle ilişkilendirilmedi” dedi. “İleride bunun gibi daha birçok keşif olacağını tahmin ediyoruz.”

Catalina Sky Survey gökbilimcileri, planlanmış gece görüntüleme oturumlarından sonra her gün arayüze yeni veriler yayınlamayı planlıyor.

Christensen, “Bu vatandaş bilim adamları tarafından yapılan gözlemler her zaman daha önce hiç tespit edilmemiş bir nesne olmayabilir.” Dedi. “Fakat Küçük Gezegen Merkezi’nin şimdiye kadar sadece bir aday olan bir şeyin kimliğini belirlemesine izin veren kilit gözlemler olabilirler.”

Fuls, müstakbel asteroit avcılarını tetikte tutmak için, kendisinin ve meslektaşlarının, insanların gerçek nesneleri belirleme ve onları meşgul etme becerilerini test etmek için zaten bilinen nesnelerin resimlerini karışıma atacağını söyledi.

Fuls, “Teleskop başındayken bile onlardan birini gördüğünüzde canlanıyorsunuz,” dedi. “Akılsız ve sıkıcı olmasını istemezsin.”