Tim Burton hayranlarının son zamanlarda kutlayacak çok şeyi var, özellikle de kült klasik Beetlejuice’in halkın bilincine geri dönmesiyle. Film zamanla popülerlik kazansa da, herkesin dikkatini çeken esprili mizahı ve cesur tarzı nedeniyle birçok kişi tarafından sevgiyle anılıyor. Böcek suyu Böcek suyu (Beetlejuice 2 olarak da bilinir) Burton hayranlarını memnun edecek, ancak çılgın karakteri ve abartılı hortlaklar yeraltı dünyasını gerçekten seven diğerlerini yatıştıracak şekilde orijinalini takip eden bir devam filmidir. Ve orada birkaç göze çarpan sorun olsa da, tam olarak ne olması gerektiğini bilen bir devam filmi için içindeki her şeyin güzel bir şekilde bir araya gelmesiyle kolayca yatıştırılırlar. Mükemmel olmasa bile, orijinalinin bu nostaljik ve büyüleyici devam filmini beğeneceksiniz.

Böcek suyu Böcek suyu İlk filmin olaylarından yaklaşık 36 yıl sonra gerçekleşir ve Lydia Deetz gerçeklik televizyonunda kariyer yapan bir kadın olarak büyümüştür. Hikayeden yıllar önce babası ölen Astrid adlı kızıyla gergin bir ilişkisi vardır. Lydia’nın babası tatildeyken öldükten sonra, Lydia ve Astrid, annesi Delia Deetz ile birlikte eski evinin bazı kısımlarını satmak için Winter River’a geri dönerler. Ancak Lydia rastgele zamanlarda Betelgeuse vizyonları görmeye başladığında hiçbir şey yolunda gitmez ve Astrid tavan arasında Winter Park’ın eski modelini bulduktan sonra daha da kötüleşir. Astrid bir şekilde yeraltı dünyasına getirildiğinde ve Lydia onu geri almak için düzenbaz gulyabaniden yardım istemek zorunda kaldığında her şey daha da kötüye gider. Olanlar, Lydia’nın bunca yıl hayal edebileceği hiçbir şeye benzemez.

Beetlejuice’in hikayesi Beetlejuice, ilk filmle aynı şekilde, çoğu bölümde yüzeyseldir. Gerçekleşen olayların çoğu tesadüf veya bazı karakterlerin abartılı şekillerde yaptığı gülünç eylemlerden kaynaklanmaktadır. Her şey öbür dünyaya taşındığında, gülünçlük daha da ileri gider. Ancak, Beetlejuice Beetlejuice’in cazibesinin çoğu, filmin karakterlerinin ve durumlarının ne kadar çılgın olabileceği konusunda ne kadar özür dilemediğinden, hiçbir noktada kendini fazla ciddiye almamasından kaynaklanmaktadır. Hatta müziğin hikayede büyük bir rol oynadığı birkaç yer bile var, örneğin tüm kadronun orijinal filmdeki gibi birlikte bir şeyler söylemeye zorlandığı bir sahne. Tim Burton filmlerini seven birçok kişi için bu yeni bir şey olmayacak ve Beetlejuice gibi bir şeyin devamı için tam uygun hissettirecek. Ancak, bunun dışındaki herkes hikayenin temposunu ve tesadüflerini biraz garip bulabilir. Ancak, her şeyin mantıklı olduğuna ikna olmaktan ziyade tuhaf hissetmek ve gülmek için bu filme giriyorsanız, filmi izlemek çok daha keyifli.

Orijinal filmin hayranları, film boyunca serpiştirilmiş geri dönüşlerin ve göndermelerin çoğunu takdir edeceklerdir. Bazı izleyiciler göndermeleri biraz fazla bulabilirken, olay örgüsüne baskı yapmıyorlar. Sürekli olarak bir Beetlejuice Paskalya yumurtası bombardımanı görmeyeceksiniz, ancak yalnızca uygun ve mantıklı olduğunda göreceksiniz. İster ünlü “Day-O” şarkısının söylendiğini duymak, ister baş karaktere önemli göndermeler olan tanıdık işaretleri fark etmek olsun, nostaljik anlar zevkli bir şekilde yapılmış. Hikaye yeraltı dünyasının abartılı bölümlerine geçtiğinde bile, orijinal filme yapılan bu göndermelerle her şey hala oldukça dikkatli. Hayranlar, orijinal filmin bir parçası olan ancak burada çok fazla dikkat çekmeyen arka plandaki öğeleri bile fark edebilirler. En rastgele göndermeler bile hala hikayeye uyuyor ve asla gereksiz görünmüyor.

Oyuncu kadrosundaki herkes performanslarıyla ekranda eğlenceli vakit geçiriyor. Michael Keaton, tüm kaba ve bencil yollarıyla karizmatik Beetlejuice olmak için gerekenlere hâlâ sahip. Karakteri uzun süredir canlandırmamasına rağmen neredeyse hiç ritmi kaçırmıyor. Beetlejuice olarak Michael, öbür dünyada ilk göründüğü andan itibaren etrafındaki herkes ve her şeyle oynayarak izlemek için çok eğlenceli. Ancak abartılı gösterileri, ölüler aleminde birlikte çalıştığı küçük kafalı gulyabaniler de dahil olmak üzere aynı odadaki kişilerin tepkileriyle daha da iyi hale geliyor. En iyi anlarından bazıları, filmin pratik efektlerinden bazılarını abartılı ifadeleriyle harmanladığı ve gerçekten komik şakalaşmalara yol açtığı zaman gerçekleşiyor. Her espri ve tek cümlelik cümle hoş karşılanmayacak, ancak Beetlejuice’in söylediği ve yaptığı şeylerin büyük çoğunluğu, tüm bu yıllardan sonra bile karakterin ne kadar çılgın olduğuna gülmenizi sağlayacak. Hala tanıdığımız ve çılgına döndüğünü görmekten hoşlandığımız o tuhaf iblis ve biyolojik şeytan kovucu.

Ancak orijinal filmden ihtiyaç duydukları şeyi sunan tek kişi o değil. Winona Ryder, Lydia Deetz rolünü yeniden canlandırırken Catherine O’Hara da annesi Delia rolünü canlandırıyor. İkisi de bu karakterleri iyi tanıyor ve yaşadıkları uzun zamana rağmen hala geçmiş benliklerini hissetmeyi başarıyorlar. Her ikisi de Lydia’nın babasının ölümünden etkileniyor, ancak filmde üçünün bir araya geldiğini hiç görmüyoruz. Winona ve Catherine arasındaki diyalogların çoğu eğlenceli, ilk filmdeki karakterlerinin ilişkisini canlandırıyor, ancak anne olan bir kızın olgunluğuyla, büyükanne ise geri dönen karmanın tadını çıkarıyor. Komik, ilişkilendirilebilir ve kesinlikle her şeyden daha yavaş olan filmin en önemli noktalarından biri. Her iki karakter ve ilişkileri için işlerin gittiği yer hayranlar için en iyi şey olmayabilir, ancak finalde rol oynayan ve birkaç şekilde şok edici olacak bazı büyük değişiklikler oluyor. Catherine, buna rağmen, hâlâ çılgın bulduğumuz karakterinin narsistik kişiliğini en iyi şekilde yansıtıyor.

Peki ya Beetlejuice dünyasına yeni gelen diğer herkes ne olacak? Jenna Ortega, Lydia’nın kızı Astrid’i canlandırıyor. Astrid, annesinin doğaüstüne olan inancına karşı asi bir tavır ve sert bir bakış açısına sahip. Çok zeki, tavrında açık sözlü ama babasıyla büyümekten bahsettiğinde hala daha neşeli bir yanı var. Lydia ile gergin ilişkisinin nedeni çok mantıklı ve izleyicilerin kesinlikle ilişki kuracağı ikisi arasında gerçek bir gerilim yaratıyor.

Astrid, orijinal filmdeki annesi gibi tuhaf ve sıra dışı olmaktan ziyade, etrafındakilere kıyasla daha aklı başında görünüyor. Lydia ve öbür dünyayla ilgili olan her şeyin büyük bir parçası olması biraz zaman alıyor, ancak film sonunda gerçekleştiğinde gerçekten hızlanıyor. Ne yazık ki, bunun nasıl gerçekleştiği biraz ani oluyor ve bazı izleyiciler için abartılı olabilir. Yine de aynı zamanda, film herkesi büyük finale doğru itmeden önce işler oldukça hızlı bir şekilde çözülüyor.

Tüm bu ana karakterlerin yanında, yapacak çok daha az şeyi olan kenarda duranlar var. Justin Theroux, Lydia ile evlenmek isteyen karanlık bir işletme yöneticisi olan Rory’yi canlandırıyor. Onu inanılmaz derecede sevimsiz kılan bazı aşırı abartılı özellikleri var. Onun ve Lydia’ya olan ilgisinin erken dönemde bir şeylerin ters gittiğini biliyoruz, bu yüzden gerçek sonunda ortaya çıktığında çok da şaşırtıcı olmuyor. Filmin bir bölümünde aksiyonun çoğundan kayboluyor, ancak daha sonra ortaya çıkıyor ve oldukça hızlı bir şekilde hallediliyor. Ne yazık ki, aynı şey Beetlejuice’in eski karısı Delores rolündeki Monica Bellucci için de söylenebilir.

Tanıtımı harika ve filmin tonuna uyuyor, ancak zamanının çoğunu öbür dünyada Beetlejuice’i arayarak geçiriyor ve son perdeye kadar herkesle iletişime geçmiyor. Arkaplan hikayesi ve konsepti en ilginç olanlardan biri olmasına rağmen, filmdeki en zayıf karakter olabilir. Monica rolde harika olsa da, filmde Beetlejuice olmayan çeşitli hayaletlerden ruhları emmek dışında onun için yapılacak pek bir şey yok. Finalden önce en azından bir kez ana kadroyla karşılaşmasını görmek güzel olurdu, çünkü bu onu hikayenin geri kalanında herkesin üzerinde beliren daha büyük bir tehdit haline getirirdi.

Ve sonra karizmatik Willem Dafoe tarafından canlandırılan Wolf Jackson var. Beetlejuice Beetlejuice gibi çılgın bir dünya için bile, Wolf Jackson tamamen başka bir filmden alınmış gibi hissettiriyor, çoğunlukla kendisi de bir tür aktör olduğu için. Willem Dafoe bu karakterin ne kadar saçma olabileceğine kendini tamamen veriyor ve bu da işe yarıyor. Söylediği her replik sanki bir suç dramasında veya Law & Order’ın bir bölümündeymiş gibi geliyor, diğer karakterlerin tepkileri de o anı satıyor. Şaka şu ki, çılgınlığını gerçek olamayacak kadar ciddiye alan bir aktördü ve bu onun ölümüyle sonuçlandı ve yine de aynı gerçekliği öbür dünyada da sürdürdü. En iyi kısımlar, filmin daha derinlerinde, Wolf’a asistanından sürekli olarak bir fincan kahve verildiği ve bunun aniden, en rastgele yerlerde bile belirdiği anlar. Bu, diğer oyunculardan çizgi filmvari ve alakasız bir rol, ama öyle olması gerekiyor.

Orijinal Beetlejuice filminde gerçekten göze çarpan bir şey, hikayesinin hayaletsi öğelerini iyi gösteren özel efektlerdi. Bu, Beetlejuice Beetlejuice’de biraz farklı yapılmış, birkaç öğe stop-motion veya başka bir şekilde yapılmış gibi görünse de. Birçok efektin ilk filmdekine benzer şekilde yapıldığı görülüyor ve ayrıca çok iyi görünüyorlar. Birçok kişinin işaret ettiği ilk filmdeki en iyi yönlerden biriydi, bu yüzden bu devam filminde de benzer bir yaklaşımın benimsendiğini görmek harika.

Hikaye öbür dünyaya geçtiğinde, çılgınca, korkunç görünen ve yine de hafif yürekli ve komik olmayı başaran birçok şey var. En iyi belirli efektlerden bazıları, bazı karakterlerin vücut dehşetini içeriyor, birkaçı uzuvlarını kaybediyor ve mümkün olan en iyi şekilde grotesk görünüyor. Beetlejuice’i içeren diğer efektler sadece harika görünmekle kalmıyor, aynı zamanda zamanlamalarıyla ve ne kadar beklenmedik şekilde komik olabilecekleriyle daha da iyi hale geliyor. Beetlejuice, Lydia ile daha fazla bağ kurmak için içini dökeceğini söylediğinde, bunu tam anlamıyla kastediyor.

Beetlejuice Beetlejuice, sizi garip ve alışılmadık yerlere götürmesine izin vermeye razıysanız, izlemek için iyi olan eğlenceli bir film. Bazıları için, orijinal film kadar harika veya ikonik olmayacak, ancak olması da gerekmiyor. Bu devam filmi, Beetlejuice hakkında hiçbir şey bilmeseniz bile, tadını çıkarabileceğiniz güzel bir devam filmi olarak orijinalin mirasının yanında var olabilir. Rollerine geri dönen herkesin performansı harika ve sanki sonsuza dek tanıdığımız bazı eski dostlarımızla buluşuyormuşuz gibi hissettiriyor. Hikayedeki birkaç kusura rağmen, Beetlejuice Beetlejuice’in ne ortaya koyduğunu kesinlikle anlayabileceksiniz.

Küp şeklindeki kar, buzlu manzaralar ve don, hepsi Kızıl Gezegenin en soğuk mevsiminin bir parçasıdır.

kış geldiğinde[{” attribute=””>Mars, the surface is transformed into a truly otherworldly holiday scene. Snow, ice, and frost accompany the season’s sub-zero temperatures. Some of the coldest of these occur at the planet’s poles, where it gets as low as minus 190 degrees Fahrenheit (minus 123 degrees Celsius).

Cold as it is, don’t expect snow drifts worthy of the Rocky Mountains. No region of Mars gets more than a few feet of snow, most of which falls over extremely flat areas. And the Red Planet’s elliptical orbit means it takes many more months for winter to come around: a single Mars year is around two Earth years.

Mars’ta da kar yağar, buz ve kırağı oluşur.[{” attribute=””>NASA’s spacecraft on and orbiting the Red Planet reveal the similarities to and differences from how we experience winter on Earth. Mars scientist Sylvain Piqueux of JPL explains in this video. Credit: NASA/JPL-Caltech

Still, the planet offers unique winter phenomena that scientists have been able to study, thanks to NASA’s robotic Mars explorers. Here are a few of the things they’ve discovered:

Two Kinds of Snow

Martian snow comes in two varieties: water ice and carbon dioxide, or dry ice. Because Martian air is so thin and the temperatures so cold, water-ice snow sublimates, or becomes a gas, before it even touches the ground. Dry-ice snow actually does reach the ground.

“Enough falls that you could snowshoe across it,” said Sylvain Piqueux, a Mars scientist at NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Southern California whose research includes a variety of winter phenomena. “If you were looking for skiing, though, you’d have to go into a crater or cliffside, where snow could build up on a sloped surface.”

How We Know It Snows

Snow occurs only at the coldest extremes of Mars: at the poles, under cloud cover, and at night. Cameras on orbiting spacecraft can’t see through those clouds, and surface missions can’t survive in the extreme cold. As a result, no images of falling snow have ever been captured. But scientists know it happens, thanks to a few special science instruments.

NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter can peer through cloud cover using its Mars Climate Sounder instrument, which detects light in wavelengths imperceptible to the human eye. That ability has allowed scientists to detect carbon dioxide snow falling to the ground. And in 2008, NASA sent the Phoenix lander within 1,000 miles (about 1,600 kilometers) of Mars’ north pole, where it used a laser instrument to detect water-ice snow falling to the surface.

NASA bilim adamları, bir fırtınada kar parçacıklarının boyut ve şekil dağılımını katman katman ölçebilirler. Küresel Yağış Ölçümü misyonu, her üç saatte bir dünya çapında yeni nesil yağmur ve kar gözlemleri sağlayan uluslararası bir uydu projesidir. Kredi: NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi/Ryan Fitzgibbons

Kübik Kar Taneleri

Su moleküllerinin donduklarında birbirlerine bağlanmaları nedeniyle, Dünya’daki kar tanelerinin altı kenarı vardır. Aynı prensip tüm kristaller için geçerlidir: Atomların kendilerini düzenleme şekli bir kristalin şeklini belirler. Karbon dioksit söz konusu olduğunda, kuru buzdaki moleküller donduklarında her zaman dörtlü biçimde bağlanır.

Piqueux, “Karbondioksit buzunun simetrisi dört olduğundan, kuru buz kar tanelerinin küp şeklinde olacağını biliyoruz” dedi. “Mars İklim Sireni sayesinde, bu kar tanelerinin insan saçı genişliğinden daha küçük olacağını söyleyebiliriz.”

Jack Frost, Rover’ınızı Kıstırıyor

Su ve karbondioksitin her biri Mars’ta don oluşturabilir ve her iki don türü de gezegende kardan çok daha yaygın olarak görülür. Viking iniş araçları, 1970’lerde Mars’ı incelediklerinde su donunu gördüler, NASA’nın Odyssey yörünge aracı ise sabah güneşinde buz oluşumunu ve süblimleşmeyi gözlemledi.

Kışın Harika Sonu

Belki de en muhteşem keşif, biriken tüm buzun “erime” ve atmosfere süblimleşmeye başladığı kışın sonunda gelir. Bunu yaparken de bu buz, bilim adamlarını hatırlatan tuhaf ve güzel şekiller alıyor. örümcekler, Dalmaçyalı noktalar, omletve isviçre peyniri.

Bu “erime” aynı zamanda gayzerlerin patlamasına da neden olur: Yarı saydam buz, güneş ışığının altındaki gazı ısıtmasına izin verir ve bu gaz sonunda patlayarak toz hayranları yüzeye. Bilim adamları aslında bu hayranlar hakkında daha fazla bilgi edinmenin bir yolu olarak çalışmaya başladılar. Mars rüzgarları ne yönden esiyor.