Bilim insanları, kıkırdağın yaygın olarak bilinen üç türden farklı, yeni tanımlanmış bir biçimini tanımladı. “Lipokartilaj” olarak adlandırılan bu doku, kendine özgü bileşimi nedeniyle ön plana çıkmaktadır. Kalın lif matrislerine sahip tipik kıkırdaktan farklı olarak lipokartilaj, yağlarla dolu balon benzeri hücreler içerir. Bu hücreler tekdüze ve sıkı bir şekilde paketlenmiş olup, esnek ancak dayanıklı bir yapı oluşturur. Raporlara göre kulak ve burun gibi bölgelerde bulunan bu doku, esnekliği deformasyona karşı dirençle birleştiriyor.

Çalışma Lipokartilajın Özelliklerini Vurguluyor

Bulgulara göre yayınlandı Bilimde lipokartilaj ilk olarak fare kulak dokusunun analizi sırasında gözlemlendi. Yağa benzeyen ancak farklı bir fibröz matrise sahip olan bu dokunun, kalori alımından bağımsız olarak boyutunu koruduğu gösterilmiştir. Yağ hücrelerinin aksine, lipokartilaj, yağların parçalanması için enzimlerden ve diyet yağları için taşıyıcılardan yoksundur, bu da yapısal stabiliteyi sağlar. Irvine Kaliforniya Üniversitesi’nden Profesör Maksim Plikus, WordsSideKick.com’a gönderdiği bir e-postada bunu “Bubble Wrap” ile karşılaştırdı ve tutarlı ses dalgası iletimini koruyarak dış kulağın akustik özelliklerini geliştirmedeki rolüne dikkat çekti.

Tarihi Gözlemler Yeniden Keşfedildi

Doku ilk olarak 1850’lerde Franz von Leydig tarafından yağ dokusuna benzeyen kıkırdak olarak tanımlanarak belgelendi. 1960’larda ve 1970’lerde daha sonra bahsedilenler, yakın zamanda yeniden keşfedilene kadar belirsizliğe dönüştü. Çalışma, lipokartilajın farklı genetik ve moleküler özelliklerini vurgulayarak onun potansiyel dördüncü tip kıkırdak olarak sınıflandırılmasını destekliyor. Aralarında Ohio Üniversitesi’nden Shouan Zhu’nun da bulunduğu bazı uzmanlar, bunun elastik kıkırdağın bir alt tipini temsil edebileceğini ileri sürerek çekincelerini dile getirdiler.

Daha Geniş Etkiler ve Gelecekteki Araştırmalar

Lipokıkırdak insan fetal dokularında ve birkaç memelide tanımlandı, ancak memeli olmayanlarda tanımlanmadı. Araştırmacılar onun evrimsel kökenlerini, yenilenme yeteneklerini ve yüksek yağ içeriğini toksisite olmadan nasıl yönettiğini keşfetmeyi amaçlıyor. WordsSideKick.com tarafından bildirildiği üzere, San Francisco Kaliforniya Üniversitesi’nden Viviana Hermosilla Aguayo ve Dr. Licia Selleri’ye göre bu keşif, anatomi ve histoloji metinlerinde güncellemeler gerektirebilir.

Kadife karıncalar, isimlerine rağmen karınca değil, acı verici sokmalarıyla bilinen parazit yaban arılarıdır. Sokmalarının yoğunluğu nedeniyle sıklıkla “inek katili” olarak adlandırılan bu böcekler, karşılaştıkları türlere bağlı olarak farklı moleküler hedeflere etki edebilen güçlü bir zehre sahiptir. Zehir, uyarı renkleri, sert dış iskeletler ve tehdit edildiğinde benzersiz sesler içeren savunma mekanizmaları, onları yırtıcı hayvanlara karşı neredeyse yenilmez kılmıştır. Bu çok yönlülük, zehirlerinin çeşitli canlılar üzerindeki etkilerini inceleyen araştırmacıların ilgisini çekti.

Çalışma Kadife Karınca Zehirindeki İkili Mekanizmayı Vurguluyor

Current Biology’de yayınlanan bir araştırmaya göre, kadife karınca zehiri türler arasında farklı şekilde etki göstermektedir. Indiana Üniversitesi Bloomington’da duyusal nörobiyolog olan Lydia Borjon’un da aralarında bulunduğu araştırmacılar, zehirdeki farklı peptitlerin memelileri ve böcekleri benzersiz şekillerde etkilediğini buldu. Kırmızı kadife karıncanın (Dasymutilla occidentalis) zehiri üzerinde yapılan deneyler, spesifik peptidlerin böceklerde ve memelilerde duyu nöronlarını farklı şekilde hedeflediğini ortaya çıkardı.

Gibi rapor edildi Science News’de böceklerde Do6a adı verilen bir peptidin özellikle zararlı uyaranlara duyarlı nöronları harekete geçirdiği belirtiliyor. Ancak fare gibi memelilerde ağrı, daha az miktarda bulunan iki peptid olan Do10a ve Do13a tarafından tetiklenir. Bu peptitler geniş bir yelpazedeki duyusal nöronları aktive ederek genelleştirilmiş bir ağrı tepkisine neden olur. Bulgular, kadife karınca zehirinin etkilerini alıcının biyolojisine göre ayarladığını ve çok hedefli zehirin nadir bir örneğini ortaya koyduğunu gösteriyor.

Araştırmanın Daha Geniş Etkileri

Utah Eyalet Üniversitesi’nden evrimsel ekolojist Joseph Wilson, Science News’e kadife karıncaların geniş savunma cephaneliğinin bilinmeyen avcılardan, özellikle de böceklerden kaynaklanan evrimsel baskılarla bağlantılı olabileceğini belirtti. Zehirleri geniş bir tür yelpazesini etkili bir şekilde caydırırken, evriminin belirli ekolojik etkileşimlerden etkilenmiş olabileceğini öne sürdü. Queensland Üniversitesi’nden toksinolog Sam Robinson, çoğu zehrin sınırlı türler üzerinde test edilmesi nedeniyle bu tür geniş spektrumlu zehirin nadir de olsa benzersiz olmayabileceğini vurguladı.

Çalışma, zehirin evrimine yeni bakış açıları sağlıyor ve bu tür karmaşık savunma stratejilerinin geliştirilmesine yön veren ekolojik faktörler hakkında sorular ortaya çıkarıyor.

https://www.gadgets360.com/science/news/nasa-delays-artemis-2-and-artemis-3-missions-to-address-key-technical-challenges-7321848

Peru’nun Alto Mayo bölgesinde gerçekleştirilen önemli bir biyolojik çeşitlilik araştırması, Chaetostoma cinsinden çarpıcı ‘damla kafalı’ kıl ağızlı zırhlı yayın balığı da dahil olmak üzere en az 27 yeni türün keşfedilmesine yol açtı. 2022 yılında gerçekleştirilen araştırma, San Martín bölgesinde yaklaşık 780.700 hektarlık bir alanı kapsayan bölgenin ekolojik önemini vurguladı. Anket, And Dağları’ndan Amazon’a kadar türleri belgeleyerek, bu canlı ekosistemi ve tehdit altındaki yaban hayatını korumak için koruma çabalarına acil ihtiyaç olduğunu vurguladı.

Anketin Bulguları

Binaen Conservation International’a yapılan araştırma ekibi, 68 balık türü de dahil olmak üzere 2.046 tür tespit etti; bunlardan 18’i Alto Mayo havzasında ilk kez kaydedildi. Bunların arasında, işlevi henüz bilinmeyen, genişlemiş kafa yapısıyla dikkat çeken damla başlı Chaetostoma’nın da aralarında bulunduğu, bilim açısından yeni olan sekiz balık türü vardı. Araştırmacılar ayrıca 10’u yeni keşfedilen ve 14’ü bölgede ilk kez kaydedilen 200’den fazla kelebek türünü de belgeledi.

Yeni Memeli ve Amfibi Türleri

Conservation International’ın Hızlı Değerlendirme Programı direktörü Dr. Trond Larsen, sci.news’e, And eyer sırtlı maymunu da dahil olmak üzere dört memeli türünün yalnızca Alto Mayo bölgesinde bulunduğunu belirtti. Araştırmada ayrıca Bolitoglossa cinsinden tırmanıcı bir semenderin de aralarında bulunduğu, bilime yeni başlayan üç amfibi ortaya çıktı. Keşif sırasında potansiyel olarak bilim tarafından bilinmeyen iki yılan türü de kaydedildi.

Korumaya Yönelik Etkiler

Bilim için muhtemelen yeni olan üç bitki de dahil olmak üzere 950’den fazla damarlı bitki türü kaydedildi. Bulgular ayrıca insan yerleşimlerinin yakınındaki ekosistemlerin yüksek biyolojik çeşitliliği koruduğunu da ortaya çıkardı. Araştırmacılar, türlerin hayatta kalmasını sağlamak ve ekoturizm gibi faaliyetleri teşvik etmek için bu habitatların sürdürülebilir yönetiminin gerekliliğini vurguladı.

Dr. Larsen ayrıca sci.news ile yaptığı söyleşide çevresel DNA örneklemesi ve kamera tuzakları gibi teknolojilerin biyoçeşitliliği belgelemedeki rolünü vurgulayarak ekolojik araştırmalarda yenilikçi yöntemlerin potansiyelini ortaya koydu.

Memelilerin kökeni gizemle örtülüyor, ancak her fosil ipucu hikayenin yeniden yazılmasına yardımcı oluyor. Bir Akdeniz adasında yapılan yeni bir keşif, memeli atalarının ne zaman ve nerede ortaya çıktığına dair bildiklerimizi sorguluyor.

Paleontologlardan oluşan bir ekip, Akdeniz’deki bir İspanyol adası olan Mallorca’daki fosilleşmiş kemik yığınında bilinen en eski memeli atasını keşfetti. Hayvan, modern memelilerden önce Dünya’da dolaşan, kılıç dişli bir avcı grubu olan yaklaşık 280 milyon yıllık bir gorgonopsian’dır. Ekibin keşfi, yayınlandı bugün Doğa İletişimibazı memelilerin en eski atalarının zaman çizelgesini ve coğrafyasını geriye itiyor.

Çoğu insan, memelilerin yükselişini yaklaşık 66 milyon yıl önce dinozorların yok oluşuna bağlıyor. Chicxulub asteroidi, kuşların ataları hariç tüm dinozorlar da dahil olmak üzere Dünya’daki türlerin yaklaşık %75’ini kılıçtan geçirdiğinde, gezegeni miras almak için hayatta kalanlar kısa boylu, koşuşturan memeliler oldu. Ancak memeli yaşamı, omurgaları olan, kafalarında benzersiz delikler bulunan ve hayat ağacındaki dallarını diğerlerinden ayıran diğer farklılıklara sahip hayvanların ortaya çıkmasına neden olan temel evrimsel bölünmelerle çok daha erken başladı.

Yakın zamanda üzerinde çalışılan örnek parça parça olduğundan (birkaç omur, kaburga, bir bacak kemiği ve hayvanın kafatasının bazı kısımlarından oluşuyor) bu nedenle ekip, hayvanı bir Gorgonopsia üyesinden daha kesin bir şekilde tanımlayamadı. Örnek en az 270 milyon yıl öncesine dayanıyor ve bu da onu bugüne kadar bilinen en eski gorgonopsian yapıyor. Bağlam açısından, dinozorlar 25 milyon yıl daha ortaya çıkmayacak ve Permiyen’in sonunu belirleyen yıkıcı kitlesel yok oluşun ardından Triyas Dönemi’nde ön plana çıkacaklardı.

Memeliler gibi, gorgonopsianlar da tetrapodlardı (dört bacaklı omurgalı yaratıklar) ve daha spesifik olarak therapsidler olarak bilinen bir grup sinapsidin parçasıydılar.

Paleontolog Josep Fortuny, “Therapsidlerin fosil kayıtlarında, sinapsidlerin ilişkileri hakkındaki bilgilerimize dayanarak evrimleştikleri tahmin edilen zaman ile fosil kayıtlarında gerçekten ortaya çıktıkları zaman arasında büyük bir zaman farkı var” dedi. İspanya’daki Institut Català de Paleontologia Miquel Crusafont ve çalışmanın kıdemli yazarı, Gizmodo’ya bir e-postada. “Yeni örnek bu boşluğun bir kısmını doldurmaya yardımcı oluyor.”

Fortuny, “Bulgumuz iki nedenden ötürü özellikle alakalı: Birincisi, düşük enlemlerde bulunan ilk gorgonopsiyen olması.” dedi.

Daha önce bilinen tüm Gorgonopsyalılar, Rusya ve Güney Afrika dahil olmak üzere daha yüksek enlemlerde bulunuyordu. Kıtaların hepsinin süper kıta Pangea’nın parçası olduğu ve Mallorca’nın kara kütlesinin merkezine doğru yer aldığı zamanlarda yaşadılar.

Fortuny, “İkincisi ve daha da önemlisi, dünya çapındaki en eskisi” dedi. “Dolayısıyla, Akdeniz’deki en yaşlı gorgonopsiyi bulmak, bu hayvan grubu için ekvatoral bir kökene işaret ediyor.”

Fosil, Pangea’nın merkezinde, memeli öncüllerinin ve diğer yaratıkların su içmek için geldiği eski bir taşkın yatağında bulundu.

Memeliler yaşayan tek sinapsidlerdir, ancak ekibin son makalesi dört ayaklı omurgalıların taktik kitabının ne kadar erken hazırlandığını gösteriyor. Bu aynı zamanda atalarımızın Dünya’nın o zamanki süper kıtasında ilk kez nerede ortaya çıktığı ve bunun nedeni hakkında soruları da gündeme getiriyor. Ekip tarafından araştırılan gorgonopsian gibi örnekler, kökenimizle ilgili bu temel sorulara bir miktar ışık tutuyor ancak tam bir anlayışa doğru gidilecek hala uzun bir yol var.