New York eyaletinde, UnitedHealthcare CEO’sunun öldürülmesine dair yürütülen davayla ilgili olarak, bir hakim Pazartesi sabahı polisin topladığı bazı delillerin jüriye gösterilemeyeceğine karar verdi.

Bu duruşmadan çıkan tek haber bu değil. Mahkemenin önünde, Molly Crane-Newman adındaki bir New York Daily News muhabiri, bir videoya kaydettiği bazı katılımcıların basına ateşli açıklamalarda bulunduğunu aktardı. Katılımcılardan biri, Aralık 2024’te vurulup öldürülen Brian Thompson’un çocuklarının “onlarsız daha iyi olacaklarını” ve “babalarının olmaması gerektiğini öğrenmeleri gerektiğini” söyledi. Diğer bir katılımcı ise sadece Ashley olarak tanıtarak, “Ben iş gereği buradayım. Brian Thompson’a sırtımı döndüm. Onun öldüğünü umursamıyorum.” ifadelerini kullandı. Bu katılımcılar, kâr amacı güden sağlık sektörünü ve gerekli sağlık hizmetini alamadan ölen insanları tartıştılar.

Genellikle bu durum, tablo haberleri kapsamında değerlendirilir ve Thompson’u öldürmekle suçlanan Luigi Mangione ile ilgili önceki haberlere benzer. Daha önceki duruşmalarda söz konusu katılımcılara ulaşmıştım. Onlar, Mangione’nin destekçileriyle birlikte Manhattan’daki mahkemede sıkça yer alıyorlar. Ancak bu seferki yorumlar farklı bir haber döngüsünün ortaya çıkmasına yol açtı: Bu grup, boyunlarına basın kimliklerine asılmış halde duruyordu.

Yerel muhabirler, şehrin görünüşte bu üç destekçiye – “Mangionistas” adı altında sosyal medya hesapları yönettikleri için – basın kartı verdiğini eleştirdi. Eski New York Belediye Başkanı Eric Adams onları “muhabir” olarak tanımlayıp, mevcut yönetimi basın akreditasyonunda “dikkatsiz” olmakla suçladı.

Şehir tarafından verilen basın kartları başvuru sahiplerinin altı örnek yerinde rapor sunmalarını şart koşuyor. Bu, geleneksel formatlar (bir yazılı hikaye, yayın vb.) içerebilir, ancak başvuru formu daha az geleneksel formatlara da yer bırakıyor. Şehir, basın üyesini “haber toplayan ve rapor eden” biri olarak tanımlıyor; bu kapsam, makaleler, yorumlar, kitaplar, fotoğraflar ve dijital medya gibi birçok formatı kapsıyor. Bir muhabiri, gördüğü bir olaydan paylaşım yapan bir kişiden ayıran nedir? Substack üzerindeki bir yazı, raporlanmış bir hikaye ile eşit mi? Bir muhabirin kişisel görüşlerini veya hislerini korumasını sağlamak mümkün mü? (Bu neredeyse imkânsız olarak iddia edilebilir.) Bu, yeni haber toplama süreçlerini etkileyebilecek, daha küçük medya kuruluşlarını veya bağımsız gazetecileri dışlayabilecek bir tanım karmaşasına yol açıyor.

Aynı zamanda, şehrin akreditasyon konusunda daha katı olması için pratik nedenler de bulunuyor. Basın kartı, polis ve itfaiye sınırlarını geçmek ve şehir tarafından düzenlenen basın etkinliklerine katılmak için gerekli. Mangionistas’tan önce de bazı yerel muhabirler, şehrin akreditasyon uygulamaları hakkında endişelerini belirtmişti: Bir sağcı, aşı karşıtı yerel siyasetçi, yani “Sperminator” Adams yönetimi döneminde bir noktada basın kartı edinmeyi başarmıştı. New York Post 2025’te akreditasyonunu yenilemesine izin verilmediğini bildirdi; zira kendisi bir muhabir kılığına girmişti. Eğer herkes teorik olarak “medya” olabiliyorsa, o zaman akreditasyonun bir önemi kalmaz.

Günün sonunda, The New York Times belediye başkanı Zohran Mamdani’nin basın akreditasyon sürecini gözden geçirdiğini bildirdi ve salı günü Mamdani, Mangionistas’ın baştan beri basın kartı almaması gerektiğini ifade etti. (Mangionistas’a ulaşıldığında, yorum yapmaktan kaçındılar.) Belediye Binası, The Verge‘e Mamdani’nin önceki haftaki açıklamalarını, bu üç destekçinin basın kartı almak için “tartışma kapsamına girmediğini” belirttiği yorumlarına referans vererek aktardı. Weissbrot’un, Mangione’nin duruşmalarından Eylül ayından beri The Bicoastal Beat adında bir blogda yayınlarını başlatmış olduğu görülüyor; ancak onun Mangione için organizasyon yapma faaliyetlerine katıldığını belirtmemekte. Yazarın Bicoastal Beat e-posta adresine gönderilen bir mesaja dönüş yapılmadı.

“Bu bireyler, Luigi’nin görüşlerini temsil etmiyor; dünya genelinde on binlerce kişi tarafından kendisine destek sunuluyor,” ifadelerini kullanan Mangione’nin avukatı Karen Friedman Agnifilo, e-posta yoluyla yaptığı açıklamada, “Luigi’yi temsil eden tek kişiler, avukatlarıdır. Bu duruşmalar etrafındaki diyalogda yeri olmayan bu kötü ve sorumsuz açıklamaları kınıyoruz.” dedi.

Konu birçok seviyede tuhaf. Çünkü bir gazeteci, bir influencer, bir sosyal medya şakacısı, bir hayran veya bir aktivist arasında net ayrımlar yapmak giderek zorlaşıyor. Raporlama yapmak için kimin yetkisi olduğu ve sert kurallar getirilirse kimin erişiminin engelleneceği soruları ön plana çıkıyor. Durum, daha geniş Mangione evreninde de sorunları gözler önüne seriyor; bir cinayet davasında bir ünlü yaratmanın karmaşasını ortaya çıkarıyor.

Bu durum bir kenar durumu olabilir, ancak ortaya çıkan sorular, bilgi ekosistemimizdeki daha geniş değişimlere ve evrilen medya tüketim alışkanlıklarına dair önemli bir çerçeve çiziyor. Bazı insanlar haberleri dikey videolar, kesitler ya da kendi raporlamalarını yapmayan “haber influencer”ları üzerinden takip ediyor. Kurumlar ve iktidarda olanlar, kendi kitlelerine haber ve bilgiyi ulaştıran kişiliklerle daha yakın ilişkiler kurmaya başladı; bu durum ise gazetecilik standartlarından yoksun. Donald Trump ve yönetimi, MAGA ile uyumlu influencerlardan gelen içerikleri, göçmenlik baskınları gerçekleştirmek için gerekçe olarak kullandı. Influencerlar, özgün Beyaz Saray brifingleri alıyorlar. Mamdani, sadece influencerlara açık etkinlikler ve basın toplantıları düzenliyor. Basın kartı sahiplerinden herkesin bir derece saygı göstermesini beklemek makul; ancak eğer bu hafta Mangionistas böyle açıklamalarda bulunmasaydı, onların Mangione hayran grubu olarak akredite olmasının bir sorun olup olmayacağı tartışma konusu. Aniden, belediye ofisi, bu belirsiz basın mensuplarının sahip olabileceği görüşlerin ya da düşüncelerin hoş olup olmadığına karar verme sorumluluğuyla karşı karşıya kalıyor. Bir basın kartını iptal etmek de çok kolay bir iş değil; bir duruşma gerektiriyor.

Basın akreditasyonu için, Mangione taraftarlarının tweetleri hakkında tartışmak, bu güvenlik hikayesini oluşturmak adına uygun bir durum. Thompson’un ölümü, bazı bireylerden ziyade, onların temsil ettiği şeyler hakkında; ABD sağlık sigortası endüstrisi ile herkesin mücadele ettiği bir durum. Mangione’nin destekçileri, “medyanın” kendileri hakkında yazma biçiminde sık sık hayal kırıklığına uğruyor (genellikle daha sansasyonel olan, taş kalp ve saçma şeklinde tanımladıkları kapsamdan şikayet ediyorlar). Mangione’nin birçok destekçisi, bu özel şiddeti tasvip etmediklerini ısrarla vurguluyor ve durumu sağlık reformu önerisini desteklemek, davalı için adil bir yargılama sağlamak amacıyla kullanıyorlar.

Fakat bu davayla yakından ilgilenen topluluk içinde de gerginlikler bulunuyor. Aralık ayında duruşma önünde destekçilerle konuştuğumda, diğer katılımcılardan şikayet eden bazıları “sanki Comic-Con’a gidecekmiş gibi giyinmiş” olanları ya da ilgiyi üzerine çekmek isteyenleri eleştirdi. Bu olumsuzluk, hem tüm destekçilerin kötü görünmesine sebep olduğu hem de gerçekten yargılanan kişi hakkında düşüncelerin dağılmasına neden olduğu inancından kaynaklanıyordu. (O gün Weissbrot ile de görüştüm; o da Mangione aleyhine New York’taki birçok duruşmaya katılmıştı.)

Aslında, Mangionistas’ın ifadelerine gelen en sert eleştiriler, Mangione destek ağından gelmiştir. Kâr Amacı Gütmeyenler NYC, duruşmalar sırasında mahkeme önünde sürekli bulunmuş bir sağlık reform grubudur ve açıklamalarını yayımladı. Bazı Mangione destekçileri, onun hukuki ekibinin Mangionistas’ın mahkemeden uzak tutup tutamayacağını ya da Mangione aleyhine bir tedbir kararının alınıp alınamayacağını merak etti. Diğerleri de, bu üç kadını halkın olumsuz görüşlerini tetiklemek için kasten kışkırtmakla suçladı. Bu, davanın konuşulmasında daha geniş bir zorluğun da yansıması: Destekçilere sorsanız, Mangione, bir halk kahramanı, ABD sağlık sisteminin başarısızlıklarını temsil eden bir simge, masum bir kişi ve hukuki anlamda suçlu olsa da “yükümlülüğü” olmayan biri.

Bu ince çizgiyi aşmak, kamu katılımının tanınmış bir özellik haline geldiği bir davada imkânsız. Destekçiler, Mangione’nin savunma fonuna 1.5 milyon dolardan fazla bağış sağladılar; kendisi cezaevinde çok sayıda mektup aldığını bildiriyor. Önümüzdeki jüri seçimi de aynı şekilde bir gösteri olacak ve potansiyel jüri üyeleri, son bir buçuk yıl içinde Mangione ile ilgili bir meme paylaşıp paylaşmadıklarını sorgulanacak. İnternetin en sevilen sanığı olmanın dezavantajı budur; desteklerinin o kadar tutkulu olması ki, bu, günlük haber akışında tekrarlanan bir klişe haline geliyor. Nihayetinde, birinin hata yapması ve bunun hesap verilebilirliği ortaya çıkıyor.