Joshua Oppenheimer iyimser. Film yapımcısı, kıyamet sonrası müzikal filminin SonBaşrollerinde Tilda Swinton, Michael Shannon ve George MacKay’in yer aldığı , değişimi ateşlemek için bir fırsat.

Konuşmak Hollywood Muhabiri Oppenheimer, filminin gösterildiği San Sebastian Film Festivali’nde, bir oligarkın sığınağını ziyaret ettikten sonra bu filmi yapmaya karar verdiğini ve bu oligarkın, belki de ürkütücü bir şekilde, neden bir sığınağa yatırım yaptığını konuşmayı reddettiğini anlattı.

Son çevresel çöküşün Dünya’yı yaşanmaz hale getirmesinden 25 yıl sonra görkemli sığınaklarında yaşayan zengin bir ailenin hikayesini anlatıyor. Anne (Swinton), Baba (Shannon) ve Oğul (MacKay) mekana hapsolmuş durumdalar ve kısa süre sonra günlük hayatın ritüellerine tutunarak umut ve normallik duygusunu sürdürmek için mücadele ederken buluyorlar kendilerini. Aile, sinsice yaklaşan suçluluk duygusunun sesini sağır etmek için daha çok çabalıyor ve “parlak bir gelecek” hakkında şarkılar söylemeye başlıyorlar.

Oppenheimer, “Bu sığınakta tek başınıza hayatta kalmaya çalışırken, statü ve zenginliğin bir kısmını korumaya çalışırken, kendinizi attığınız anlamsızlık uçurumuyla nasıl başa çıkıyorsunuz?” diyor. Son.

Film, Ağustos ayında 51. Telluride Film Festivali’nde prömiyerini yaptı. 6 Aralık’ta ABD’de Neon tarafından yayınlanacak.

Bir röportajda ÜÇÜNCÜ San Sebastian’da yönetmen, distopik bir geleceği 1950’lerin Broadway müzikalleriyle birleştirmenin korkutucu ihtimalini, izleyicilerin giderek zayıflayan bir gezegen karşısında pişmanlıklarıyla yüzleşmelerini istemesinin nedenini ve bu filmin seçmenleri yaklaşan ABD seçimlerinde belirli bir lideri seçmeye nasıl teşvik edebileceğini tartıştı: “Donald Trump, tıpkı baba gibi adaletten kaçabilir Sonfakat ne onlardan biri, ne de bizden biri, diğer insanlara karşı alışılmış saygısızlığımızın cezasından kaçamaz.”

Belgesel film yapımcılığında geçmişiniz var ve bu sizin ilk uzun metrajlı anlatı filminiz. Bu korkutucu muydu yoksa heyecan verici miydi?

Heyecan vericiydi. Ve kendimi hiçbir zaman bir belgesel film yapımcısı olarak görmedim. Eğitimimi belgesel film yapımcılığı üzerine almadım. Film okulunda veya üniversitede kısa öykü filmleri ve deneysel kısa filmler yaptım. Ama her zaman beni bir film yapmaya iten şeyin mümkün olduğunca derinlemesine keşfetmem gereken bir soru olduğunu hissediyorum. Ve bunun için doğru biçimi ve yöntemi buluyorum. Bu durumda, ülkesinde siyasi şiddeti destekleyen petrol işinde bir oligarkla bir belgesel geliştiriyordum ve ailesi için bir sığınak satın alıyordu. Ve sığınağı ailesiyle birlikte ziyaret ettim ve duvarlardan çığlık atan acil sorulardan hiçbirini konuşmaya kendilerini getiremediklerini fark ettim.

Bu sığınakta tek başınıza hayatta kalmaya çalışırken, statü ve servetin ve sanat koleksiyonunuzun bir kısmını korumaya çalışırken, kendinizi içine attığınız anlamsızlık uçurumuyla nasıl başa çıkıyorsunuz? Kaçtığınız felaketteki rolünüzden dolayı duyduğunuz suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkıyorsunuz? Sevdiklerinizi yanınızda getirmemiş olmanın pişmanlığıyla nasıl yaşıyorsunuz, çünkü onlar zor veya rahatsız edici olabilirler, ancak nihayetinde hayatınızdaki en önemli insanlardan bazılarıdır?

Gerçekten yapmak istediğim film, sığınağa taşınmalarından 25 yıl sonra onlarla birlikte bir belgeseldi. Ve bunun olmayacağını hemen anladım. Ama yapacağım şey, 1950’lerin büyük, ileriye dönük, iyimser, altın çağ Broadway müzikallerinden esinlenen bir müzikal olacak bir kurgu film yapmaktı — bir hiciv olmayacaktı. Ölümcül derecede samimi olacaktı ve adı Son … Sorunuzun ikinci kısmını cevaplamak çok zor ve göz korkutucuydu. İkinci bir kariyer gibiydi. Ama göz korkutucu değilse, o zaman yeterince önemli bir soru sormamışsınız demektir.

Bu özel soru neydi? Aklınızda şöyle bir özet geçebilir misiniz?

Bence bu, en mahrem seviyede ve insan ailesi olarak dünyalarımızı nasıl yarattığımızla ilgili, rahat ve rahatlatıcı hikayeler anlatarak. Yani, kendimizi bu hikayelere nasıl inandırmayı başardığımızla ilgili. Kendimize nasıl yalan söylüyoruz ve sonra bu yalanlar ortaya çıktığında ne oluyor? Ve aslında ben bir iyimserim ve filmi benim için yapmak bir umut eylemi. Ve kadrodaki herkesin, belki Michael Shannon hariç, bir iyimser olduğunu biliyorum. (Gülüşler.) Hayır, bence o da bir iyimser.

Gizlice?

O kadar da gizli değil! Ama [there’s a] Bunu yapmaya yönelik bağlılık düzeyi iyimser bir düzeyde [film] — ve bu, her türlü uyarıcı öyküyü canlandıran inançtan gelir — bu, bu distopik vizyonda yaşayan aile için çok geç olsa da, bizim için çok geç olmadığıdır. Ve eğer insanları pişmanlıklarıyla dürüstçe yüzleşmeye, gerektiğinde af dilemeye, kendilerini ve birbirlerini her zaman affetmeye teşvik eden bir film yapabilirsek, o zaman uçurumdan aşağı felaketli bir çevresel çöküşe doğru sürüklenmeden önce insan ailesi olarak rotamızı değiştirebiliriz.

Karakterlerinizden birinin “Eğer ben böyle yaşamasaydım, başkası yaşardı.” dediği bir an var. Yaptığınız herhangi bir şeyin bir etki yaratabileceğini düşünmenin kibir olduğunu söylüyor. Ancak siz bunun sadece distopik gelecekte var olan bir inkar olmadığını söylüyorsunuz. Bu inkar şimdiki zamanda var oluyor.

Doğru. Doğru. Bir şey düşünüyorum George [MacKay] dün söyledi, gelecek hakkında bir film gibi görünüyor, ama aslında şimdiki zaman için bir alegori. Hepimize tutulan karanlık bir ayna. Sanki [Oscar Wilde novel] Dorian Gray’in PortresiHatalarımızı çok geç olmadan kabul etmemizi istiyor.

Bu, tarihi bir ABD seçimi öncesinde oldukça önemli görülebilecek bir film. Bunun hakkında herhangi bir düşünceniz var mı? Son Seçmenleri, seçtikleri liderin türü hakkında düşünmeye sevk edebilir mi?

Evet. Bence oligarşi tarafından bir dereceye kadar sakatlanmış bir demokrasi bağlamında anlamlı bir mücadeleyle karşı karşıyayız. Oy verdiğim ülke olan Amerika Birleşik Devletleri’nde, diğerini dışladığımız, duvarlar ördüğümüz ve bunu yaparken aslında kendi insanlığımızı yok ettiğimiz bir sığınak ile insan ailesinin daha kapsayıcı bir vizyonu arasında anlamlı bir mücadeleyle karşı karşıyayız.

Ve bence ne zaman anlamımızı bulup tüm enerjimizi daha geniş insan ailesini dışlayarak bir aileyi korumaya harcarsak, kendimize zarar veririz. Cezasızlıktan bahsedecek olursak, Donald Trump tıpkı baba gibi adaletten kaçabilir Sonama ne onlardan biri ne de bizden biri, diğer insanlara karşı alışılmış umursamazlığımızın cezasından kaçamaz. Ve hatta sevdiğimiz en yakınımızdaki insanlar bile kendimize, “Pekala, aramızdaki bu acıyı ele almayacağım çünkü çok zor. Ve iyi olacağız, iyi olacağız, iyi olacağız.” diyor. Yaşlandıkça ve ölüme yaklaştıkça her birimizin yüzleşeceği özel hesaplaşma anına kadar.

Boş hayatlar için bir reçete ve bence gereksiz. Ve filmi en büyük iyimserlik ve her birimizin tüm bu seviyeleri, en büyük politik seviyede ve özel seviyede, aynı anda değiştirebileceği umuduyla sunuyorum.

Bir müzikal yazmak ve bu dizileri hazırlamak, başlı başına bambaşka bir tür.

Evet, öyleydi. İlk olarak şarkı sözü yazmaktan korkuyordum, özellikle de kafiyeli olmaları gerektiğini öğrendiğimde. Ama bu en güzel ve büyülü deneyimdi. Kendimi aniden bir peri masalında, büyücüler için bir büyücü okulunda bulmuş gibi hissettim ve tüm bu büyüleri deneyen ve nasıl çalıştıkları hakkında hiçbir fikri olmayan büyücü çırağı gibiydim. Bu yüzden besteci Josh Schmidt, karakterin şarkı söylemeye başladığı o anda karakterlerin en ateşli inançlarını somutlaştıran şarkı sözleri yazmamla başlamamı isterdi. Son. Küçük bir düzyazı şiiri biçiminde, ona gönderirdim ve o da bazen dakikalar, bazen saatler, bazen bir iki gün içinde, poliritmlerinde parlak ve kaleydoskopik ve armonilerinde yükselen bir müzik parçasıyla geri dönerdi. Ama sonra bunu bana verirdi ve müziği ve şarkı sözlerini buna göre ayarlamaya başlardı ve ben de şarkı sözlerini müziğin ölçüsüne ve müziğin önerdiği uyak şemalarına uyacak şekilde sık sık ayarlamak zorunda kalırdım.

2020’de pandeminin zirvesindeydik, şarkıları yazmaya başladığımızda ve bu sadece bir keyifti. Başka bir müzikal yapmayı çok isterdim ve bunu onunla yapmayı çok isterdim. Editörüm yakın zamanda bana “Birlikte daha çok şarkı söylemeliyiz, Joshua,” dedi ve ben de “Ah, neden?” dedim. “Çünkü mutlu olmadığında şarkı söyleyemezsin,” dedi. Hüzünlü olan blues ve şarkı türleri var, ama aynı zamanda bunlar kendini teselli eden şarkılar.

Ve tabii ki, Tilda, Michael ve George’dan oluşan harika bir oyuncu kadronuzun olması da yardımcı oldu. Onlarla çalışmak nasıldı?

Bu parçaya en parlak insan ışıltısını getirdiler. Bağlılıkları, kıyamet günü tarikatının kıyamet günü dirilişini beklemesi gibiydi. Oyuncu kadrosunun bağlılığını daha derinden hissettiğim bir film gördüğümü sanmıyorum. Bu, film yapımcılığına yaklaşımım için harika bir şekilde işliyor, bu da ekranda olan herkese karşı derin bir merak ve sevgi ve bu merak beni film yapmaya motive eden şey ve hepsi farklı şekilde işliyor. Bu yüzden Tilda bir çekime keşfetmek için bir kum havuzu gibi yaklaşıyor. Tilda’ya mümkün olduğunca çok çekim vermeye çalışıyorum çünkü o sadece birkaç çekimde inanılmaz şeyler keşfediyor… George inanılmaz derecede hazırlıklı geliyor, karakterin veya performansın farklı nüanslarının veya yönlerinin tek kelimeyle ayarlanabileceği ilgili yorumlardan oluşan bir palet sunmaya hazır.

Michael da her zaman doğru stadyumda gelir, ancak kasetten kasete inanılmaz derecede büyüleyici olan şeyleri keşfetmeye ve keşfetmeye hazırdır. Ve Michael’ın performansıyla düzenleme odasında çalışmanın güzelliği ve zorluğu, onun kadar akıllı olmanız gerektiğidir. Bir bütünün olduğundan emin olmak için dikkatli olmalısınız ve vardır. Ve Bronagh için de aynı şey geçerlidir [Gallagher]bence, Friend’i canlandırırken ve Moses Ingram’ın Girl’ü canlandırırken. Bronagh’da daha önce hiç görmediğim bir acı ve kırılganlık var. Ve sonra Moses’ın bu sır katmanlarıyla çalıştığını düşünüyorum, tam da bu yüzden onu seçtim.

San Sebastian’da olmaktan heyecanlı mısınız?

San Sebastian’da olmak harikaydı. San Sebastian’ı seviyorum. Orada bir retrospektif yaptılar Öldürme Eylemi Ve Sessizliğin Bakışı ve bu filmlere ilham vermiş olabilecek filmler; bu festival için burada olduğum diğer zamandı. Filmlerim, dediğim gibi, dünyamızı anlattığımız hikayelerle nasıl yarattığımızla ilgili. Ayrıca politik bir film yapımcısıyım ve toplumumuzun gidişatıyla ilgileniyorum ve bu da güç ve yine cezasızlık meselelerine baktığım anlamına geliyor. Ve İspanya ziyaret etmek için özellikle ilginç bir ülke çünkü bana her zaman bu konuda sorular soruluyor çünkü neredeyse bizi 1980’lere getiren bir faşizm deneyimi yaşadılar. Batı Avrupa’nın geri kalanının faşizmi deneyimlemesinden çok çok sonra ve cezasızlıkla ve cezasızlığın bıraktığı mirasla gerçek bir boğuşma var [here].

Galiplerin eylemlerini gizlemek, pişmanlıklarını ve karşılaştığımız engelleri hafifletmek için tarihi nasıl yazdıkları, toplumlarımızın daha adil olması ve bir tür olarak hayatta kalmamızın sürdürülebilir olması için ihtiyaç duyduğumuz acil değişiklikler arasındaki bu bağlantı. Bunlar bir şekilde İspanya’daki insanlar için hala canlı.

İle Barbie Greta Gerwig’in yönettiği ve kadınlardan oluşan çeşitli bir oyuncu kadrosuna odaklanan 2023’ün en yüksek hasılat yapan filmi olması, bazılarının başarısının o yıl filmdeki daha fazla çeşitliliği ve kapsayıcılığı yansıttığını düşünmesine neden olmuş olabilir.

Ancak Annenberg Kapsayıcılık Girişimi’nin 2023 yıllık raporuna göre durum böyle değil.

Araştırmada, 2023 yılında en çok hasılat yapan 100 filmde başrol oynayan kız ve kadın sayısının, 2022 yılındaki aynı örneklemle karşılaştırıldığında, yüzde 30’a düştüğü, bir önceki yıla göre yüzde 14’lük bir düşüş yaşandığı ve 2010 yılındaki istatistiklerle aynı seviyede olduğu tespit edildi.

“Verileri nasıl incelerseniz inceleyin, 2023 ‘Kadın Yılı’ değildi. Ekranlarda kızlar ve kadınlar için aynı eğilimleri yıl be yıl bildirmeye devam ediyoruz,” dedi Annenberg Inclusion Initiative kurucusu Stacy L. Smith bir açıklamada. “Kadınların yılda bir veya iki filmden fazla izleyici kitlesi olarak reddedilmesi, anlamlı bir değişim yaratmanın yollarını bulmayı reddetme veya her ikisinin de olduğu açıktır. Sektör şu anki anını atlatmak istiyorsa, ekranda nüfusun yarısını istihdam edememe başarısızlığını incelemelidir.”

Annenberg, 2007’den 2023’e kadar en çok hasılat yapan 1.700 filmi analiz etti ve özellikle 2023’ün en çok hasılat yapan 100 filmine odaklandı ve cinsiyet, ırk ve etnik köken, LGBTQ+ kimliği ve engelli karakterlerin tasvirini incelemek için toplam 75.328 konuşan rolü inceledi.

2023’ün en iyi filmlerinin yalnızca yüzde 11’i cinsiyet dengesine sahipti veya konuşan rollerin yüzde 45-54,9’unda kız ve kadınlar yer alıyordu. 2023’teki karakterlerin yüzde birinden azı cinsiyet açısından ikili değildi.

Cinsiyetler arasında, kahramanlar arasında çeşitli etnik temsiliyette hafif bir artış görüldü ve 2022’de 31 olan, yeterince temsil edilmeyen bir etnik veya ırksal gruptan bir başrol veya yardımcı başrolü içeren 37 filme çıkıldı. Ancak bu ilerleme, 2021’de bu tür bir temsiliyete sahip 35 filmden yalnızca biraz daha iyidir.

Annenberg, konuşan tüm karakterler arasında beyaz karakterlerin oranının 2022’de yüzde 62’den 2023’te yüzde 56’ya düştüğünü, her ikisinin de 2007’de yüzde 78 olduğunu buldu.

Ancak Asyalı karakterlerin yüzdesi 2007’den 2023’e önemli ölçüde artarak yüzde 3’ten yüzde 18’e çıktı, ancak bu 2022’deki yüzde 16’dan yalnızca biraz yükseldi. Raporda, 17 yıl boyunca diğer ırksal/etnik gruplarda başka önemli bir değişiklik bulunamıyor.

Ancak yeterince temsil edilmeyen karakterlerin yüzdesi (%44), ABD nüfusunun yeterince temsil edilmeyen bir ırksal/etnik grupla özdeşleşen yüzdesine (%41,1) benzer.

Ekrandaki engelli tasvirlerine gelince, 2023’te en iyi 100 filmde konuşan veya adı geçen tüm karakterlerin yalnızca %2,2’si engelli olarak tasvir edildi; bu oran 2015’teki %2,4’e denk geliyor. Kırk iki filmde engelli karakterler yoktu, 75 filmde ise engelli kadın karakterler yer almıyordu.

Ekranda LGBTQ+ dahil etme söz konusu olduğunda, 2023’te yılın en çok hasılat yapan filmleri arasında transgender karakter görülmedi. Ayrıca, o yılın en büyük filmlerinde 87 LGBTQ+ karakterin yer aldığı 2022’ye kıyasla genel olarak daha az queer karakter vardı. Geçtiğimiz yılın en iyi filmlerinde 60 LGBTQ+ karakter yer aldı: 20’si lezbiyen, 31’i gey, sekizi biseksüel ve yalnızca biri başka bir cinsel yönelime sahipti.

Ne bilmek istiyorsun

• Microsoft’un, “değişen iş ihtiyaçları” nedeniyle çeşitlilik, eşitlik ve kapsayıcılık (DEI) ekibini işten çıkardığı bildirildi.
• Eski DEI yöneticisi, Microsoft’un üst düzey yönetimini “araştırılmış ve kanıtlanmış ayrımcılık, taciz ve zehirlilikle” suçluyor.
• Teknoloji devi, davaya hala bağlı olduğunu ve çeşitlilik ile kapsayıcılığa odaklandığını söylüyor.

---

Microsoft yakın zamanda çeşitlilik, eşitlik ve kapsayıcılık (DEI) ekibini işten çıkardı. İlk olarak ekip lideri tarafından fark edilen bir dahili e-postaya göre İş İçerideneski ekip lideri, departmanın “değişen iş ihtiyaçları” nedeniyle dağıtıldığını belirtti (via IGN).

E-postada, eski ekip lideri Microsoft’un üst düzey yönetimini “araştırılmış ve kanıtlanmış ayrımcılık, taciz ve zehirlilik” ile suçladı. E-postada ayrıca Microsoft’taki DEI’nin “imkansız dağları” hareket ettirmeye ve “şirkette parlak, etik ve dünya standartlarında stratejistler yetiştirerek dünyayı daha iyi bir yer haline getirmeye” yardımcı olan çabaları da ayrıntılı olarak anlatılıyor.