James Webb uzay teleskopu, NASA’nın evrenin harikalarını gözlemlemek için en hassas ve teknik olarak yetkin ekipmanıdır. Gökbilimciler, uzak güneş sistemlerine zirve yaparak ve bizimki gibi gezegenleri yakalayarak en derin sırları çözmek için buna güveniyorlar.

Son zamanlarda, Webb teleskopu, Dünya’dan yaklaşık 130 ışık yılı uzakta ilk dış gezegen görüntüsünü yakalayabildi. Gözlemevi, HR 8799 adlı uzak bir yıldızın güneş sistemindeki dört “dev” gezegenin görüntüsünü ele geçirdi. Bu, yaklaşık 30 milyon yıl önce oluşan oldukça genç bir sistem, güneş sistemimizin 4.666s 4.6666s 4.666s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s 4.66s ile karşılaştırıldığında bir zaman çizelgesi.

Gökbilimciler çalışmak Keşif, bu gezegenlerin “çekirdek toplanması” adı verilen bir süreçle oluşturulduğunu belirledi, burada katı bir çekirdek oluştu ve daha sonra “protoplanetary” diskinden gazlarla çevrili. Bu mülk onları gezegenleri Satürn ve Jüpiter ile karşılaştırılabilir hale getiriyor.

Uzak Yıldızlardan yayılan Altheghe Yoğun Işık, Exoplanets’in doğrudan fotoğrafçılığına meydan okuyabilir, gökbilimciler ekibi, 8799’dan ilk kez, ilk kez, ilk kez, ilk kez ilk kez ilk kez, ilk kez ilk kez, ilk kez ilk kez, ilk kez ilk kez kullandı. ilk kez. Dioksit.

Lütfen bu içeriği görüntülemek için JavaScript’i etkinleştirin

Araştırmacılar ayrıca, her gezegenden gelen ışığın değişen dalga boylarını analiz ederek gezegenlerin atmosferinde oksijen, karbon ve demir gibi elementlerin bileşimini belirlediler. HR 8799 gezegen sisteminin yanında, ekip de dış gezegeniyle birlikte başka bir yıldız olan 51 Eridani’nin görüntülerini yakaladı.

Çalışmanın baş yazarı William Balmer, komşu güneş sistemlerimizi bilmenin önemini ve “diğer dış gezegen sistemleriyle karşılaştırıldığında güneş sistemimizi, yaşamımızı ve ourelvesimizi anlamak” için nasıl kullanabileceğimizi belirtti.

Takım şimdi, daha fazla dış gezegen keşfetme ve onları kahverengi cücelerden ayırma umuduyla etrafa yaklaşan diğer yıldızları ve nesneleri incelemeyi planlıyor.

Aralık 2022’de, James Webb Uzay Teleskobu (JWST), altı aydan kısa bir süre çalıştıktan sonra alışılmadık bir fenomeni keşfetti: bilim adamlarının “küçük kırmızı noktalar” (LRD) olarak adlandırdığı birçok küçük kırmızı nesne. Bolluklarına rağmen, araştırmacılar bunların doğası, olağandışı rengi ve erken Evren’i anlamadaki önemi konusunda hâlâ şaşkınlar.

Colby Koleji’nden Dale Kocewski liderliğindeki bir gökbilimci ekibi, Büyük Patlama’dan sonraki ilk milyar buçuk yıl içinde var olan bu tür nesnelerin en büyük koleksiyonlarından birini bir araya getirdi. Çalışma, bu gizemli noktaların çoğunun büyüyen süper kütleli kara delikler içerdiğini buldu.

“Teleskopun keşfettiği bu yeni nesne popülasyonu bizi şaşırttı. Benzerlerini daha düşük kırmızıya kaymalarda görmüyoruz, bu yüzden JWST’ye kadar fark edilmediler,” diye belirtiyor Kocevski.

Bilim insanları, kırmızı kaynakları aramak için CEERS, JADES ve NGDEEP dahil çeşitli anketlerden elde edilen verileri kullandı. Araştırmacılar ilginç bir model keşfettiler: LRD’ler Büyük Patlama’dan yaklaşık 600 milyon yıl sonra çok sayıda ortaya çıkıyor ve 1,5 milyar yıl sonra sayıları keskin bir şekilde azalıyor.

RUBIES araştırmasının bir parçası olarak elde edilen spektroskopik veriler, incelenen nesnelerin yaklaşık %70’inin, süper kütleli bir kara deliğin etrafındaki birikim diskinin karakteristik bir özelliği olan, saniyede yaklaşık 1.000 kilometre hızla gaz dönme işaretleri gösterdiğini gösterdi.

Keşif, “kozmolojinin ihlali” sorununu çözebilir: Bu nesnelerden gelen ışığın çoğu yıldızlardan değil de büyüyen kara deliklerden geliyorsa, o zaman mevcut teoriler bunların doğasını açıklayabilir. Ancak LRD’lerin neden daha düşük kırmızıya kaymalarda gözlemlenmediğine ve neden bilinen çoğu kara delik gibi X-ışını aralığında yayılmadıklarına dair sorular hala devam ediyor.

Bilim insanları, orta kızılötesi özelliklerinin analizi ve ek spektroskopik gözlemler de dahil olmak üzere çeşitli yaklaşımlar kullanarak bu gizemli nesnelerin doğasını incelemeye devam ediyor.

James Webb Teleskobu (JWST), centaur 2060 Chiron’un dış güneş sistemindeki diğer cisimler arasında benzersiz bir nesne olduğunu keşfetti. İlk kez 1977 yılında keşfedilen bu nesnenin çapı yaklaşık 218 kilometre olup Jüpiter ile Neptün arasında bir yörüngeye sahiptir. Centaurların Neptün’ün ötesindeki donmuş bir bölgeden geldikleri düşünülüyor, ancak daha sonra buz devinin neden olduğu yerçekimi bozukluklarından sonra içeriye doğru hareket ediyorlar. Güneş’e yaklaşırken, güneşin ısısı bazı buzların süblimleşmesine neden olarak centaurun etrafında kuyruklu yıldızlara benzer bir gaz halesi veya koma oluşturabilir.

Central Florida Üniversitesi’nden Charles Shambaugh, Chiron’u diğer centaurlar arasında ve hatta kendi ilgi çekici hikayeleri olan trans-Neptün nesneleri (TNO’lar) arasında “benzersiz” olarak tanımlıyor. Shambaugh, “Kuyruklu yıldız gibi davrandığı, çevresinde halkaların olduğu ve belki de etrafında dönen ince toz veya kayalık malzemeden oluşan bir enkaz alanının olduğu dönemler var” dedi.

İspanya’daki Oviedo Üniversitesi’nden Shambo ve Noemi Pinilla-Alonso liderliğindeki Chiron’un yeni JWST gözlemleri, Chiron’un yüzey buzunun bileşiminin daha önce gözlemlenen diğer centaurlardan çok farklı olduğunu gösteriyor. Her iki buz da kendi başına özellikle sıra dışı olmasa da, Chiron’daki kombinasyonları bir sürprizdi.

James Webb yüzeyde karbon monoksit ve karbondioksit buzunun yanı sıra Chiron’un ince komasında karbondioksit ve metan tespit etti. Metanın varlığı ve bolluğu, en fazla ısınmaya maruz kalan yüzey alanındaki buzdan süblimleşen malzemeyle tutarlıdır. Her ne kadar Güneş’ten gelen sıcaklık hiçbir zaman -220 Fahrenheit derecenin (-140 santigrat derece) üzerine çıkmasa da, bu buzların süblimleşmesine neden olmak için yeterlidir.

Dahası, güneş ışınımının bu buzlar üzerindeki etkisi, asetilen, etan, propan gibi organik yan ürünlerin yanı sıra çeşitli karbon oksitler üreten kimyasal reaksiyonlara neden olur ve bunların tümü JWST tarafından Chiron’un yüzeyinde buz olarak tespit edilmiştir.

Pinilla, “Hangi gazların komanın bir parçası olduğunu ve bunların yüzeydeki buzla farklı ilişkilerini keşfetmek, buz tabakasının kalınlığı ve gözenekliliği, bileşimi ve radyasyondan nasıl etkilendiği gibi fiziksel ve kimyasal özellikleri anlamamıza yardımcı oluyor.” dedi.

Centaurların ve trans-Neptün nesnelerinin, 4,5 milyar yıl önce Güneş Sistemi’nin şafağında oluşmalarından bu yana değişmeden kaldıklarına inanılıyor ve gençlerin etrafındaki proto-gezegen diskindeki belirli nesnelerin bulunduğu Güneş Sisteminin nasıl ve neyden yaratıldığına dair fikir sağlıyor. Güneş oluştu ve o zamandan bu yana bu cisimlerin oradan gelip göç ettiğini gördü. Chiron gibi aktif centaurlar özellikle değerlidir çünkü hareketsiz nesnelerden çok daha fazlasını açığa çıkarırlar.

“Güneş enerjisiyle ısınmanın neden olduğu dönüşüme uğruyorlar ve yüzey ve yüzey altı katmanları hakkında bilgi edinmek için eşsiz bir fırsat sunuyorlar. Girón’u benzersiz kılan şey, hem buzun çoğunun bulunduğu yüzeyi, hem de yüzeyden veya onun hemen altından gelen gazları gördüğümüz komayı görebilmemizdir” dedi Pinilla-Alonso.

Chiron’un Güneş çevresindeki 50 yıllık eliptik yörüngesi, 2021’de Güneş’ten en büyük uzaklığı 18,87 astronomik birim (2,8 milyar kilometre) olacak şekilde günöteden geçti. Bir sonraki günberi noktasına ulaştığı zaman, Satürn’ün yörüngesinin hemen içinde bulunan Güneş’in 8,5 astronomik birim (1,27 milyar kilometre) yakınına geldiği 2047’dir. Önümüzdeki 20 yıl içinde Güneş’e yaklaştıkça Chiron daha parlak ve daha aktif hale gelecek ve bu sayede buzunun bolluğu ve doğası, organik kimyası ve güneş ışınımı ile güneş ışığının donmuş yüzeyini nasıl etkileyebileceği hakkında daha doğru gözlemler yapılabilecek.

Chiron ve tüm at adam arkadaşları bir geçiş aşamasındadır; önümüzdeki milyon yıl boyunca kaderi belirlenecek. Ya Jüpiter ailesi onu sistem içinde dağıtacak ve yörünge periyodu 20 yıldan daha kısa olan bir Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızı haline gelecek ya da Kuiper Kuşağı’na geri fırlatılacak.

Hubble Uzay Teleskobu (HST), yaşına ve 15 yılı aşkın süredir bakım görevi yapılmamasına rağmen değerli bilimsel veriler ve sonuçlar sağlamaya devam ediyor. Ön baskı sunucusu arXiv’de yayınlanan yakın tarihli bir makaleye göre, James Webb Uzay Teleskobu’nun (JWST) yerini alacak eski bir araç olarak görülmemesi gerekiyor. Bunun yerine, her iki teleskop da maksimum gözlem kapsamı sağlamak için birlikte çalışabilir.

1990 yılında fırlatılan HST, ultraviyole dalga boylarını görmesini sağlayan 2,4 metrelik bir elemana sahiptir. Küresel sapma gibi teknik sorunlarla karşılaşsa da, bunlar düzeltici optikler ve hizmet görevleri aracılığıyla başarıyla çözüldü. Hubble, verileri kullanılarak yazılan 46.000’den fazla bilimsel makaleyle şimdiye kadar yaratılmış en başarılı bilimsel araçlardan biri olmaya devam ediyor.

2021 Noel Günü’nde uzaya fırlatılan JWST, HST’den yaklaşık 2,7 kat daha büyük etkin çapa sahip, katlanır altıgen aynalardan oluşan bir sisteme sahip. Orta kızılötesinde gözlem yapmak üzere tasarlanmış olup, kızılötesinde kırmızıya kayan “eski ışığı görmesine” ve Evren son derece gençken oluşan galaksileri gözlemlemesine olanak tanır. Bu gözlemler şimdiden bilim camiasında heyecan yarattı ve Evrenin oluşumuna ilişkin mevcut modellerin revizyonuna yol açtı.

JWST ve HST’nin gözlemsel aralıkta bazı örtüşmeleri olmasına rağmen, farklı amaçlar için tasarlanmışlardır ve birbirlerini tamamlayabilirler. HST her yıl yüzlerce bilimsel makaleye veri sağlamaya devam ediyor ve JWST kozmoloji ve diğer alanlarda değerini zaten kanıtlamış durumda.

Ancak her iki teleskop da sonsuza kadar çalışmayacaktır. Alçak Dünya yörüngesindeki HST yavaş yavaş Dünya atmosferine girecek ve sonunda Dünya atmosferine girecek. Görev planlayıcıları onu uzay mekiğini kullanarak yakalayıp Dünya’ya döndürmeyi planladılar, ancak mekik programı iptal edildi. Şimdi plan, teleskopa kenetlenecek ve onu kontrollü bir şekilde yörüngeden çıkararak okyanusa güvenli bir şekilde inmesini sağlayacak insansız bir roket fırlatmak.

Uzayın derinliklerinde, Dünya’dan yaklaşık 1,5 milyon kilometre uzaklıkta, L2 Lagrange noktasına yakın olan JWST de, eninde sonunda başarısızlığa uğradığında güneş sisteminin enkazından başka bir parça haline gelecektir.

“HST ve JWST, gözlem kapsamını en üst düzeye çıkarmak ve değerli bilimsel veriler sağlamak için birlikte çalışabilen iki güçlü araçtır. NASA uzmanı, “Hâlâ çalışır durumdayken potansiyellerinden yararlanmaya devam etmeli ve miraslarını devam ettirebilecek gelecekteki görevleri planlamalıyız” diyor.