Moves of the Diamond Hand, sundan aniden başlıyor: Tuhaftı konuşmalara hazır olun ve bolca zar atmak zorunda kalacaksınız. Bu teklife katılmayı kabul ederseniz, yıllardır gördüğüm en yaratıcı rol yapma oyunlarından birini deneyimleyeceksiniz. Ancak birçok gizemin çözülmesi için 2027’yi beklemeniz gerekecek.

Moves of the Diamond Hand, müzisyen ve oyun tasarımcısı Cosmo D tarafından geliştirilmiş bir Early Access video oyunudur. PC, macOS ve steamOS (Steam Deck dahil) platformlarında mevcut olan bu oyun, 2000’lerin ilk-person RPG’si veya immersif simülasyonunu andırıyor: Ortamlar kirlilikle dolu, keskin ve köşeli; karakterlerin özellikleri, yüzlerine göre biraz fazla küçük olan pürüzsüz başları üzerinde uzamış; etrafta rahatsız edici bir müzik yayılıyor. Bir trende varıyorsunuz ve hemen eski bir mentorla karşılaşıyorsunuz, bu kişi bir siyasi skandal yüzünden itibarını kaybetmiş. Güçlü bir organizasyon olan Circus X’e katılma isteğinizi dile getiriyorsunuz ve ardından hangi çılgın rotayı seçeceğinizi belirliyorsunuz — şehir konseyine katılmaya çalışabilirsiniz ama mükemmel bir sandviç hazırlamak veya en iyi gruba katılmak konusunda eşit bir başarı bulabilirsiniz.

Bu seçenekler, oyunun temel mekanizmasını tanıtmaya yardımcı oluyor. Oyun, sekiz istatistik için bir yükseltilebilir zar veriyor; bu istatistikler arasında standart olarak Fizik ve Gözlem yer alıyor, ancak daha alışılmadık olanları da kapsıyor: Yemek Pişirme ve Müzik. Bir zorluk belirlemek için, bu özelliklerden birine karşılık gelen bir zarı atıyor ve sizin de onu eşleştirmeniz veya aşmanız gerekiyor.

Tren istasyonuna adım attığınızda, karmaşıklık hızla artıyor. Pişirme, müzik yapma, kamuflaj sağlama ve kokteyl karıştırma gibi birçok alt mekanik bulunuyor — bu durum zarlara benzersiz özellikler ekliyor. Zarı, Yahtzee’ye benzer bir şekilde yeniden atarak strateji unsuru ekleyebilirsiniz, nihai skorunuz (kazanma veya kaybetme) deneyim puanlarına dönüşüyor. Temel sistem, Cosmo D’nin önceki oyunu Betrayal at Club Low‘da tanıtılmıştı ancak o versiyon daha az esnek ve şık; Diamond Hand, onun evrimi gibi hissediliyor.

Başlangıçta her şey biraz zorlayıcı görünebilir. Ancak oyun, seçeneklerine yavaşça alışmanıza izin veriyor, bu da oldukça hızlı oluyor çünkü neredeyse her eylem ve konuşma için zar atıyorsunuz; ister gündelik bir muhabbet yapın, ister bir kapıyı açın. Bunun içinde anlamlı bir şans unsuru var, ancak tamamen rastgelelikten kaçınıyor. Bazı zarlar, belirli bir beceri seviyesinde kazanmanın veya kaybetmenin matematiksel olarak imkansız olduğu durumlar olabilir; ancak bu, güvenli zorluklarda sağlığınızı kötüleştirebilir veya istenmeyen bir durum etkisi elde etmenize neden olabilir. Başarısız olsanız bile birçok eylemi yeniden deneyebilirsiniz fakat bu durumda biraz daha zorlaşacaklar. Bu durum, ilk sıçramayı yapmak için doğru anı seçme konusunda sürekli bir denge kurma gerektiriyor. Düşük seviyedeki risk, basit alanları bile önemli ve ilgi çekici hale getiriyor — bu, RPG’lerin çevresel detaylara ve tat metinlerine göz atma dürtüsünü azaltıyor.

Sayısız beceri kontrolü aracılığıyla oyun dünyasının tuhaf mantığını benimsiyorsunuz. Off-Peak City, karanlık şirketlerin, yolsuz politikacıların ve gölgeli operatörlerin etkisi altındaki bir metropol; ancak müzisyenler, restoran sahipleri ve yer altı terzileri gibi diğerleri de var — neon retro-futuristik bir atmosferde. Diğer oyunlardaki niş beceriler burada son derece güçlü olabiliyor. Müzik istatistiği, dikişe (makineler, diğer seçeneklerin yanı sıra, doğaçlama ile doğrudan çalıştırılabilir), agresif hayvan-insan melezlerini sakinleştirmeye (müzik melodileri ıslık çalarak) ve kokteyl yapımına (ritmik olarak gerçekleştirilebilen) kadar birçok özellikle, oyundaki en güçlü gücü temsil ediyor.

Circus X’in, her şeyden etkileyen, gizli bir sanat kurumu olduğunu kısa sürede öğreniyorsunuz — Politikadan sandviç tedarik zincirine kadar her yerde etkisi var; Fabrika ile Masonlar’ın birleşimi gibi düşünün. Üyelik peşinde koşarken, bir skandal yüzünden mahvolmuş bir teknokrat, eski bir genç müzik yıldızı ve yıllar öncesinin kurumsal kontrolündeki bir belediye başkanının klonu arasında yerel bir seçimde yer alıyorsunuz. Maltalı Şahin’in yerinde ise herkes, bir zihin sahibi olan Big Mouth Billy Bass’in kontrolünü ele geçirmek için planlar yapıyor. Sahne arkasında ise sık sık atıfta bulunulan, açıklanmayan gizemli ve anarşist Diamond Hand var.

Diamond Hand’in hikayesi, gerçek dünya paralellikleri çağrıştırıyor, ancak bunun bir sıçrama tahtası olarak zengin ve canlı bir şey sunduğunu söyleyebilirim. Örneğin, Off-Peak City’deki bir şirket, insan sanatçıların yerini kurumsal yola getirilen eski medyanın kopyalarıyla dolduruyor. Ancak yorum yapmanın ötesine geçiyor; oyun, klonların da bilinçli varlıklar olduğunu ve yaratıcı sınırlılıkları ile özerklik eksikliklerinden rahatsız olduklarını keşfetme fikrini benimsiyor. İnsan karakterleri de kendi nostalji ve sanatsal tatlarıyla olan ilişkilerini sorguluyor.

Tüm bunları bir araya getirdiğinizde, metroda müzik yapma, kütüphane kitapları bulma, politikacılar için destekleme, marul toplama, caz hakkında tartışma ve çamaşır yıkama gibi unsurları birleştiren sert bir bilim-kurgu gerilimi ortaya çıkıyor; sürekli bir şans oyunu heyecanıyla dolu. Bu cazibeden kaçış yok.

Diamond Hand’in ana görevleri kısıtlamalarla dolu, çünkü şu anki Early Access sürümü, altı bölümden yalnızca ilk ikisini içeriyor; sıradaki bölüm bu yaz çıkacak ve tam sürümü 2027 baharında bekleniyor. Ancak mevcut haliyle Diamond Hand, yoğun ve iştah açıcı; bir dizi absürd önermeyi ve kuru mizahı ciddi bir yüzle sunuyor. (İlgili bir şaka olarak, yerel pizzacılar herkesin kendi pizzalarını pişirmesini gerektiriyor, bu yüzden eğer sipariş ettiğiniz pizza hoşunuza gitmezse, suçlayacak yalnızca kendinizi buluyorsunuz.) Karakterlerin hikayeleriyle ve görüşleriyle dolu dolu konuşmalar yapana kadar deneyim puanları kazanıyorsunuz, bu da RPG’lerin bilgilendirme yüklenme esprisi ve doğrudan zeki bir karar arasında bir yerde konumlanıyor; ancak diyalog, bu ödül olmadan bile karşılığını veriyor.

Ve tüm distopik unsurlarına rağmen, sanatın, iyi veya kötü, derin bir anlam taşıdığı bir dünyada olmak idealist bir hissiyat veriyor. Diamond Hand, gelişim aşamasında olsa bile, beceri ve mükemmellik takıntısı yaratmak için bir tarif sunuyor; dünyanın en iyi sandviçini ve sizi oraya götürecek şanslı zar atışlarını peşinden koşuyorsunuz.