İster sinema, televizyon, stand-up gösterileri, ister interneti sarsan milyonlarca mem olsun, basmakalıp Hint ailesi her zaman alay konusu olmuştur. Anneler çok kontrolcü, yemekler kontrol edilemeyecek kadar baharatlı, sokağa çıkma yasakları can sıkıcı, mahremiyetin geçerliliğini yitirmiş, akademik mükemmellik nesiller boyunca akıp gidiyor ve yani… liste burada özetlenemeyecek kadar uzun. Ancak bunların bir kataloğunu istiyorsanız Prime Video tam da aradığınız şeyi bulabilir. En son dizisi The Pradeeps of Pittsburgh, Kızılderililerin sözde bağlı olduğu bu komik aile yasalarının dengesiz bir derlemesi ve aynı konuda 228 dakikalık utanmaz bir yorum sunuyor.

Programda ayrıca Hintli ailelerde mahremiyetle ilgili konuşmaların garip doğasına da değiniliyor.

Sekiz bölüm uzunluğundaki dizi, kendi deyimiyle fırsatlar ülkesi olan Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pittsburgh’a taşınan tipik bir Hintli aile olan Pradeep’leri konu alıyor. Ailenin başında, herkesin bir SpaceX sözleşmesi için gezegenin dört bir yanına taşınmasını sağlayan iyimser mühendis baba Mahesh ve kuralların katı olduğu yeni ülkede tıp lisansını almakta zorlanan beyin cerrahı anne Sudha bulunuyor. Çocuklar arasında yeni kültüre uyum sağlama konusunda çaresiz kalan en büyük kız genç Bhanu; Bir sürü fobisi olan, içe dönük ve utangaç bir genç adam olan Kamal; ve dünyaya pembe gözlükleriyle bakan ve zorbalığa uğradığında bile pozitif kalan iyimser bir ortaokul öğrencisi olan Vinod.

Ancak bu sadece yabancı bir ülkeye alışmakta zorlanan Hintli bir ailenin hikayesi değil. Pradeep’ler aynı zamanda Hıristiyan komşularının dahil olduğu gizemli bir suçla ilgili devam eden soruşturmanın da baş şüphelileri arasında yer alıyor ve bu da programın ilerleyen bölümlerinde ortaya çıkıyor. Şu anda göçmenlik hizmetlerinin tarayıcısı altında olan aile, ciddi bir suç nedeniyle sorguya çekiliyor ve olası bir sınırdışı edilme riski ortaya çıkıyor.

Dizinin tamamı, sorumlu iki memurun bu çetin cevizleri itiraf etmeye zorlamaya çalıştığı bir dizi geri dönüş anlatısından oluşuyor. Pradeep’ler gruplar, üçlüler, çiftler ve hatta tecrit halinde karşı karşıya kalıyor, ancak kahverengi aile, renkli soruşturma taktikleri karşısında bırakın gözünü korkutmayı, bu kadar ilgisiz bile olamaz.

Dizi, karakterlerinin kayıtsızlığından ve her olaya karşı son derece farklı bakış açılarından yola çıkıyor. Sudha, arabalarının alevler içinde kalmadan önce ağır çekimde kaymasına neden olan bir kar fırtınasını hatırlasa da –– “Biz Kızılderililer hikayelerimize küçük bir masala eklemeyi severiz” diyerek abartmasını haklı çıkarırdı –– Mahesh aynı günü şöyle anlatırdı: hayatlarına yeni bir başlangıç ​​getiren olumlu bir olay. Dalgalanan anlatılar, kendi çarpık versiyonlarına sahip olan komşulara da uzanıyor ve bu da kafa karışıklığını artırıyor.

Bir sonraki kişi tamamen zıt bir versiyonla ortaya çıkana kadar her versiyon, aydınlatıcı gerçek gibi görünüyor. Hatta dizi bir noktada Hintli anneler ile dindar Hıristiyan anneler arasındaki mizahi benzerlikleri bile tasvir etmeye çalışıyor.

Bölümler kısa, net bir şekilde yazılmış ve zahmetsizce geçiş yapıyor. Genel ton hafif ve esprili kalıyor. Irkçılık gibi ciddi temalarla uğraşırken bile dizi hiçbir noktada ciddileşmiyor. Pradeeps of Pittsburgh, kahramanların henüz hayatın daha sert gerçekleriyle tanışmadığı akılsız bir lise draması gibi devam ediyor.

Ashwin’in karakteri, kendi ülkesindeki yetersiz beslenen meslektaşlarıyla tezat oluşturan ABD’li çöpçülerin rahat yaşamlarından etkileniyor

Bununla birlikte dizi, aşırı kullanılan bir dizi stereotip ve belirli insanları rahatsız edebilecek tartışmalı diyaloglar ve analojilerle birlikte geliyor. Örneğin bir sahnede Bhanu, Hindistan’ı “ishalli bir süper model” olarak tanımlıyor. Açıklaması? Ülke güzel bir görünüme sahip ancak toplumsal kısıtlamalar ve sokağa çıkma yasakları nedeniyle genç kızlara pek bir şey sunmuyor. Başka bir sahnede engelli beyaz bir çocuğun 500 rupilik banknotla dalga geçtiğini ve Gandhi’ye anoreksik Charlie Brown dediğini görüyoruz. Ayrıca utangaç bir Hintli çocuğun ineğin memesini fırçaladıktan sonra uyarıldığına dair referanslar da var. Dizinin Hindistan’da agresif bir şekilde duyurulmamasına şaşmamalı.

Biraz zararsız bir mizahın zararı olmasa da, bir dizi dünya çapında gösterime girdiğinde, temsili bir dereceye kadar dengeleme sorumluluğunu da beraberinde getiriyor. Her ne kadar sadece ülkenin başarılarını içeren tek renkli bir tablo ya da ülkeyi gezegendeki en büyük ülke olarak resmeden tekil vatansever bir anlatıyı tam olarak talep etmesem de –– bunu son derece yetenekli politikacılarımıza bırakalım –– biraz daha fazla hassasiyet olabilirdi uzun bir yol. Sanat ve sinemanın izleyicinin bakış açısını etkilemesi tartışmasını derinleştirmek istemiyorum ama Hindistan’ı hiç ziyaret etmemiş izleyiciler için bu temsiller belli bir anlatı oluşturabilir. Söz konusu ülkede yaşayan biri olarak sizi temin ederim ki, sırf bir tabak yemek için dışarı çıkıp ışıltılı sari ve şervanilerle hazırlanmıyoruz. PanipuriPradeep’lerin sizi inandırmış olabileceği gibi.

Pradeeps of Pittsburgh, bu yanlış bilgilendirilmiş tasviri tercih eden ilk Amerikan dizisi değil. Belki de zamanının en popüler sitcom’larından biri olan The Big Bang Theory, Hintlilerle ilgili bazı zararlı stereotiplere de başvurdu. Dizinin ana karakterlerinden biri olan Raj, kadınlarla konuşamıyordu, masrafları için babasına güveniyordu ve kız kardeşinin aşk hayatını kontrol etmeye çalışıyordu; eylemlerini, kadınları onun malı olarak ilan eden eski kutsal yazılarla meşrulaştırıyordu. baba veya erkek kardeş. Bütün bunlar yetenekli bir astrofizikçi ve bilim adamı olmasına rağmen. Geçen yüzyıldaki bu basmakalıp temsilleri ait oldukları yere bırakıp daha gerçekçi bir tasviri tercih etmenin zamanı geldi.

Ancak The Pradeeps of Pittsburgh, ABD’deki Hint diasporasının tanıdık sorunları hakkında neşeli bir komedi olarak işliyor; başka bir şey değil. Dizi seks, din, ebeveynlik ve kahverengi olan her şeyle ilgili beyin çürüten ve yüzeysel şakalarla dolu ve bazı stereotipler mantık ötesinde abartılırken, Hintli izleyiciler kolayca bağ kurulabilecek anları bulacak. Ancak kolayca kırılıyorsanız veya kendinizi sık sık Twitter’da yabancılarla hararetli tartışmalara girerken buluyorsanız (evet, buna artık X dendiğini biliyoruz) ve iptal kültürüne karşı büyük bir ilginiz varsa, muhtemelen bunu atlamalısınız. Demek ki milletimi çok seviyorum. Lütfen bu diziyi önerdiğim için beni iptal etmeyin.

Değerlendirme: 6/10

Sevgiler, Sitara, Sobhita Dhulipala’nın Tara’sının işlevsiz ailesiyle utanmadan tanışmasının ortasında olduğu bir Kerala düğünüyle açılıyor. Dışarıdan bakıldığında ideal bir grubun sanrısal derecede mutlu bir resmini çizen Tara’nın ailesi, gerçeği gelişigüzel maskeleme sanatını mükemmelleştirmiştir. Bu, ikiyüzlülükle çalışan ve onları parçalamaya yetecek kadar gizli sırları barındıran tipik bir zehirli Hint ailesidir.

Ancak Tara tam olarak plana sadık kalarak mükemmel bir hayat sürmüyor. İkinci sahnede ise onu bir klinikte hamile olduğunu öğrendikten sonra paniğe kapılırken, doğum kontrolünün yalnızca yüzde 95 oranında işe yaradığını keşfettiğinde dehşete düşmüş halde buluyoruz. Duygulara boğulmuş bir halde, çalkantılı bir romantik geçmişi paylaştığı şef erkek arkadaşı Arjun’a (Rajeev Siddhartha) hazırlıksız bir evlilik teklifinde bulunur ve hamileliğiyle ilgili gerçeği rahatlıkla gizler. Çift, düğünlerini aynı ay Tara’nın Kerala’daki çocukluk evinde yapmaya karar verir. Böylece karmaşık bir sırlar, dedektiflik ve gerçekleri şekillendirme sirki başlar.

Buradaki kusurlu romantizm sadece başrol çiftiyle sınırlı değil. Filmdeki her romantik ilişki kusurludur. Evin çalışanları sarhoşlarla evlendiriliyor ve en sevdikleri teyzeler evli erkeklerle yasadışı ilişkilere bulaşıyor. Film, pek çok Hint evliliğinin üzücü gerçekliğini ortaya koyan rahatsız edici bir dizi uygunsuz çifti sunuyor.

Love, Sitara, romantik ilişkilerin hicivli bir alay konusu. Fazla uğraşmadan arızaları anında ortaya çıkarır. Film, insanların kendi gizledikleri sırlar nedeniyle başkalarını alenen kınadığı toplumda yaygın olan ikiyüzlülüğü ortaya çıkarma konusunda başarılıdır. Sitara, gözü kara bir dürüstlükle, en yakın bağlantılarımızın altını çizen kusurları ve çifte standartları ortaya koyuyor.

Özellikle yönetmen Vandana Kataria’nın gelenekçilik ile modernliği dengeli bir şekilde tasvir etme girişimi hoşuma gitti. Bu ikisinin bir arada var olduğu ve bu paradoksal varoluşun tuhaflığına işaret ettiği son birkaç filmden biri. Bu, modern birliktelik kültürünü haklı çıkarmaz ancak geleneksel evlilik düzenini de sorgular. Film aynı zamanda Kuzey Hindistan sinemasındaki Malayali evlerinin basmakalıp temsilinden de uzak duruyor; evlerin odalı geniş tapınaklara indirgendiğini görüyorsunuz.

Performanslara gelince, Dhulipala kusurlu, berbat ve bencil, önceliklerini tam olarak belirleyemeyen bir kadını canlandırmak konusunda iyi bir iş çıkardı. Tara, sizi harekete geçirecek ya da kendisi ve onun davet ettiği dertleri için üzülmenizi sağlayacak şekilde yazılmamış, ancak beyazperdede temsil edilen kadınların basmakalıp aşırılıklarından güzel bir kopuş. Ona pek sempati duymayacaksın ama belki de bütün mesele bu.

Ancak Siddhartha ve Virginia Rodrigues aralarında en iyi performansları sergiliyor. İki oyuncu, etraflarındaki kaotik yaşamlara sakinleştirici bir varlık katıyor. Çevrelerindeki münafıkların aksine onların duruşları zevkli ve zevklidir. Siddhartha’nın yemek pişirme sahneleri rahatlatıcı ve Rodrigues’in olayları nasıl ele aldığındaki soğukkanlılığı dikkat çekici. Senaryo çok katmanlı bir performans için ikiliye pek yer vermese de rolleriyle parlıyorlar.

Sevgiler, Sitara’nın niyeti iyi ve güçlü başlıyor, ancak genel uygulamada biraz eksik. İkiyüzlülük, dış görünüş ve sadakatsizlik temalarının hepsine değiniliyor ancak film bunların karakterler ve hikaye üzerinde yaratabileceği etkiyi gözden kaçırıyor. Rodrigues’in karakterinin rahatsız edici bir açıklamanın ardından sinir krizi geçirdiği sahne de dahil olmak üzere birkaç güçlü sahne olmasına rağmen, ivme zamanla azalmaya devam ediyor.

Yemek masası sohbetlerini izlemek özellikle zordur. Kahkahalar zorlama geliyor ve şakalar inişi kaçırıyor. Her zamanki aile yemeğinden çok, sabahın erken saatlerinde yapılan kahkaha yogası seanslarına benziyorlar. Her ne kadar film ailelerin gösterişçiliğine dayansa da, bu sahte kahkaha patlamaları dayanılmaz hale geliyor.

Sevgiler, Sitara kağıt üzerinde iyi bir filmin tüm bileşenlerine sahip, geleneksel ile modernin mükemmel bir tadı var ve her ikisi de nasıl derinden kusurlu kalıyor, ancak son dokunuştan yoksun. Daha zorlu ve karmaşık bir şeye dönüşme potansiyeli olan, ancak bunun yerine yarı pişmiş fikirlerle aceleyle vizyona giren bir film için iyi bir ilk taslak gibi geliyor. Film, sadakatsizliğin ne kadar çirkin olabileceği konusunu rahatlıkla atlıyor. Kataria’nın filmin çok ağır olmasını ya da tek eşlilik konusunda ahlaki bir ders gibi görünmesini engellemek istemiş olabileceğini anlasam da, gündeme getirdiği ilişki sorunlarının gerçekleri dikkate alınsaydı anlatı yine de daha ilgi çekici olabilirdi.

Bazı kinayeler uygunsuz görünüyor ve hikaye için gereksiz dolgu maddeleri görevi görüyor, dekoratif amaçlarla film boyunca dağılıyor. Mesela Arjun’un emekli bir subay olan babası, filme işlevsiz bir ilişkinin bir başka örneği olarak eklenen bir destekten biraz fazlasıdır. O sadece küçümsemek, oğluna hayal kırıklığı dolu bakışlar atmak ve gösterişli bir üstünlük rozeti takmak için oradadır. Dürüst olmak gerekirse film onsuz da iyi iş çıkarabilirdi ya da en azından ona varlığını haklı çıkaracak birkaç anlamlı sahne daha verebilirdi.

Tersine, bazı karakter kinayeleri küçük varlıklarıyla muhteşemdi ama fazlasıyla az kullanıldı. Örneğin B Jayashree, Tara’nın vahşi büyükannesini canlandırıyor. Özür dilemeden kendisidir, komik ölüm ilanları için gazeteleri taramayı sever ve ne zaman ayak basması gerektiğini bilir. Jayashree’nin her sahnesini izlemek büyük keyif. Ancak karakteri ilk başta önemli görünse de kısa süre sonra beklenmedik bir şekilde arka koltuğa oturur; sanki yönetmen onu unutmuş gibi.

Ancak eksikliklerine rağmen Love, Sitara, Hint ailelerindeki ailesel işlev bozukluğunu iyi bir şekilde ele alıyor; eski usul ve modern ilişkileri etkili bir şekilde karşılaştırıyor, ancak hiçbir zaman birini diğerine tercih etmiyor. Gençlerin istikrarsız, ilişkiden atlayan kültüründen yakınan, ancak sır olarak saklandığı takdirde uygunsuz ilişkilere kolaylıkla uyum sağlayan toplumun ikiyüzlü standartlarına bir ayna tutan bir film. İnsanları rahatsız eden şehvetli safsataların idealizm maskesi altında nasıl iyi bir şekilde kaplandığını ortaya koyuyor.

Keşke film, konusunu biraz daha cesurca ele almaktan çekinmeseydi, muhtemelen ben de dahil olmak üzere pek çok sinemaseverin yılın favorileri listesine girecekti. Ne yazık ki durum böyle değil. Love, Sitara olabileceği kadar iyi olmasa da, yüzeyin altını çizmese bile, aşkın ve ilişkilerin gelişen boyutlarını tasvir etmeye yönelik dürüst bir girişimdir.

Değerlendirme: 6/10

Emily Dickinson “Kalp istediğini ister” yazdığında çoğumuz için bu çok dokunaklıydı. Dickinson’ın dediği gibi, insan arzuları ve saplantıları genellikle akıl ve mantığın ötesindedir. JioCinema’nın son orijinal filmi Jo Tera Hai Wo Mera Hai de aynı konsepte dayanıyor. Film, yıllardır Mumbai’deki muhteşem bir Bungalov olan Utsav’a gönlünü kaptırmış Mitesh (Amit Sial) adlı bir adamın hikayesini anlatıyor. Aşık bir genç gibi, telefonunda villanın fotoğraflarına bakıp duruyor, hayaller kuruyor ve villanın tüm ihtişamına hayran olmak için trafiğin akışını engellemekten çekinmiyor.

Çocukluğundaki hayalindeki evin önündeki tek engel, Utsav’ın sürekli huysuz sahibi olan ve istenmeyen ziyaretçileri kovan ve ev hizmetçisiyle birlikte villada kalan Govinda’dır (Paresh Rawal). Mekanın çekiciliğinin farkındadır ve emlakçıların onun üzerinde dolaşıp mekanı satmasını beklemesine dayanamaz. Villasının dışındaki bir duyuruda “İzinsiz girenler öldürülecektir” yazmaktadır. Bulutlu saçlarıyla her zaman khadi kurta giyen Govinda, kırılması zor bir cevizdir.

Ancak Mitesh’in takıntısı onu ele geçirdiğinde, Govinda’nın sıkı sıkıya sarılmış hayatına girmeye karar verir. Onun fikri, yaşlı adamı takip etmek, onunla stratejik bir ilişki kurmak, güvenini kazanmak ve en sonunda onu ikna etmek veya kandırmak (o an hangisi daha uygunsa) ve villayı ona vermektir.

Bundan sonra gelen şey, bu zor görevi yerine getirmek için bir dizi komik çabadır. Mitesh, tehlikeli suçlularla uğraşmak veya bunun için çocuğunun doğum günü partisini kaçırmak anlamına gelse bile, villa için her şeyi yapmaya hazırdır. Dişlerinden yalan söyleyen, kumar oynayan ve hile yapan bir ahlak adamı olarak, bu onun için tam olarak geçici bir ahlaki değişim değildir.

Sial’in Mitesh tasviri etkileyici ve filmin havasını hafif tutuyor. İfadelerinden ve vücut dilinden komik zamanlamasına kadar Sial rolün üstesinden geldi. Hatta Mitesh’e bir masumiyet dokunuşu bile getirmeyi başarıyor, Mitesh aksi takdirde kusurların poster çocuğu.

Ancak, benim için gösteriyi çalan Paresh Rawal oldu. Deneyimli aktör, çeşitli rol portföyüne bir kez daha yıldız bir performans sergiledi. Karakterinin huysuzluğu, güvensizliği ve tuhaflıkları ekranda yankılanıyor. Bir sahnede, Mitesh’in niyetinden şüpheleniyor ve yine de uzun zamandır aldığı bölünmemiş ilgi nedeniyle bunu görmezden gelmeyi seçiyor.

Ne yazık ki senaryo Rawal ve Sial’e parlamaları için çok sınırlı bir alan veriyor. Oyuncular kendilerine verileni en iyi şekilde kullanırken, film onları tam potansiyelleriyle kullanmaktan çok uzak kalıyor. Filmin Govinda’nın yalnızlığını keşfetmesini ve filmde sürekli olarak bahsedilen ölen oğluyla ilgili anılarına değinmesini çok isterdim.

Jo Tera Hai Wo Mera Hai, esasen açgözlülüğün yaş, sınıf veya cinsiyet fark etmeksizin her yerde mevcut olduğunu göstermeye çalışır. Komik yaklaşımına rağmen, açgözlülüğün sıklıkla kişinin kendi mezarını kazmasına nasıl yol açtığını ortaya koymayı başarır. Filmdeki hemen hemen tüm karakterler bir şeye karşı açgözlülük besler. Bazıları için bu para ve varlıklardır, diğerleri içinse şehvet ve arkadaşlıktır.

Jo Tera Hai Woh Mera Hai açgözlülüğün derinliklerini göstermede dürüst bir girişimde bulunurken, dünyanın daha sert gerçeklerini göz ardı eden aşırı basit bir tondan muzdariptir. Tasviri yumuşatıp bunun yerine hicvetmeye çalışmasaydı, film açgözlülüğün ahlaksızlığı hakkında vaaz veren, uyku vakti hikayesi gibi hissettirmezdi.

Raj Trivedi’nin filmi, hafif ve basit bir şey arıyorsanız iyi bir seçim olabilir. Ahlak dersleri daha genç bir kitleye uygun olabilir, ancak biraz daha duygusal derinlik veya sadece kahkahalar arıyorsanız, bunu atlamanızı öneririz.

Puan: 6/10

Her aktör için, keşfedilmemiş yeteneklerini ortaya çıkaran ve kariyerlerini değiştiren bir rol vardır. Vikrant Massey’nin Netflix’in Sektör 36’sında psikopat bir katil olarak son çıkışı tam da bu olabilir. Massey geçmişte pek çok olumsuz rol üstlenmiş olsa da, bu seferki ekran kişiliği omurganızdan aşağı ürperti göndermeye yetecek kadar. 2006 Noida seri cinayetlerinden gerçek olaylara dayanan kurgusal bir hikayeyi anlatan bu Netflix orijinalinde, aktör, adını taşıyan Sektör 36’daki bir gecekondu mahallesinden birkaç çocuğun gizemli bir şekilde kaybolmasının arkasındaki avcı Prem Singh’i canlandırıyor.

Sinir bozucu bir gurur ve hayranlık duygusuyla kurbanlarını avlar, onları kurnazca parçalara ayırır, nekrofili yapar ve hatta bazen kalıntılarıyla ziyafet çeker – hiç çekinmeden. Bu şehvetli eylemler ona katarsis getirir, psikopatı kutlama transına iter. Bir sahnede onu kanepede yatarken, romantik duygularına karşılık vermeyen bir kadını başarıyla katletmenin verdiği tatminin tadını çıkarırken görürüz.

Deepak Dobiryal, daha sonra fikrini değiştiren ve davaya dahil olan yozlaşmış bir polisi canlandırıyor

Massey’nin pedofil bir yamyamı canlandırması, son zamanlarda göreceğiniz en iyi, en rahatsız edici performanslardan biri. Deneyimli aktör, patolojik bir katilin en ince seğirmelerini ve kas hareketlerini rahatsız edici bir parlaklıkla yakalamış. En iğrenç hareketleri bile muazzam bir tatmin anları ve rahatsız edici bir kayıtsızlık derecesiyle noktalanıyor. Massey’nin Prem Singh’i bir iş adamının evinde yardımcı olarak çalışıyor. Gerçek hayattaki Nithari vakasını biliyorsanız, filmin ev sahibini de iğrenç suçlara dahil etmesine şaşırmazsınız. Sektör 36, cinayetleri daha büyük bir organ kaçakçılığı şebekesinin parçası olarak çerçeveliyor. Ancak Massey’nin karakteri için, bu eylemler sadece patronunun emirlerini yerine getirmesi değil, daha çok onu akıl sağlığında tutan bir tutku suçu: ve Massey bu hasta piçin derisini mükemmel bir şekilde giymiş.

Filmin ilham kaynağı olan kötü şöhretli ve korkunç Nithari davası ülkeyi sarstı ve Hindistan’ı uluslararası alanda karanlık bir noktaya sürükledi. 16’dan fazla çocuk ve kadın cinsel tacize uğradı, öldürüldü, tabaklarda servis edildi ve kanalizasyonlara atıldı.

Netflix versiyonu ayrıntılı bir bağlam sunmak ve bir gerilim duygusu yaratmak için zaman kaybetmiyor. İlk on dakika içinde nekrofili, bir uzvun kanlı bir şekilde parçalanması ve kanalizasyondan aşağı akan et torbalarına tanık oluyoruz. Massey’nin suçlu olduğunu ve yakalanmaya mahkûm olduğunu biliyoruz. Çürümüş bir tuvaletten aşağı akan bir kan akıntısıyla birlikte, takip eden birkaç kanlı sahne için tonu belirleyen başlık sekansı geliyor. Organların paketlenip paketler gibi gönderildiğini, sergilenen çürüyen kafataslarının sıralarını, kanalizasyonlarda yüzen uyluk kemiklerini ve daha fazlasını görüyoruz.

Sektör 36’daki sinematografi oldukça etkileyici

Deepak Dobriyal, bir trajedinin ardından gecekondu çocuklarının gizemli kayboluşunu ciddiye almaya başlayan yozlaşmış polis memurunu canlandırıyor. Böylece, polis departmanı daha fazlasını yapmaya isteksiz olsa da, gerçeği araştırma ve suçluyu parmaklıklar ardına sürükleme arayışı başlıyor.

Ancak film, davanın arkasındaki kapsamlı soruşturmayı veya bununla bağlantılı geniş organ kaçakçılığı ağını kapsamıyor. Dobriyal gerçeği bulmak için yüzeysel bir kazı yapıyor ve kaçakçılık kısmı organ ticaretinin merkezi olarak hizmet veren karanlık bir klinikte geçen üç sahneden fazlasına sığmıyor. Film ayrıca davanın yargısal yönünden de uygun bir şekilde kaçınıyor, muhtemelen 17 uzun yıl süren mahkeme duruşmalarından sonra bile suçlular serbest bırakıldıkları için.

Aditya Nimbalkar’ın filmi, diğer yönlere derinlemesine inmek yerine, odağını esas olarak katilin çarpık ruhuyla sınırlamaya çalışıyor. Nimbalkar’ın tek bir yönü seçmek istemesi anlaşılabilir olsa da, mahkemenin nihai kararının kısa ve kesin bir anlatımı daha iyi olabilirdi. Belki de yeni yönetmen, filminin hayal kırıklığı yaratan bir sondan kaçınmak için umutlu bir notla bitirmek istedi.

Akash Khurana’nın karakteri, Nithari davasının şüphelilerinden biri olan Moninder Singh Pandher’den esinlenmiştir.

Film, nekrofili, pedofili ve yamyamlık gibi iğrenç eylemlerin tasvirinde gereksiz değil. Kanlı görsellerin ve imalı arka plan müziklerinin yanı sıra, Massey’nin ustaca ifadeleri ve vücut dili, hikaye anlatımının güçlü araçları olduğunu kanıtlıyor ve filmi daha da etkili hale getiriyor. Bir cesedi gördüğünde gözlerinin parlaması veya bağlanmış bir yürümeye başlayan çocuğu süzmesi, işlemek üzere olduğu eylemin dehşetini yakalıyor. Bodhayan Roychaudhury’nin akıllıca yazımı ve yoğun diyalogları, nüanslı hikaye anlatımına daha da katkıda bulunuyor. Konu, bu olayların hak ettiği özen ve hassasiyetle ele alınıyor, tatsız ve sansasyonel istismardan kaçınılırken yine de insanlık dışılıkları aktarılıyor.

Film ayrıca Saurabh Goswami’nin etkileyici sinematografisinde de öne çıkıyor. Bu sinematografi bol miktarda görsel metafor ve simetrik çerçeve kompozisyonları içeriyor ve hikayenin derinliğine katkıda bulunuyor. Massey’nin suçunu bir polis memuruna itiraf ettiği ve kameradan kendisiyle eşit uzaklıkta konumlandığı özellikle ilgi çekici bir sahne var. Çerçevelemenin yarattığı derinliği görmezden gelmek zor, tabii ki Massey ve Dobriyal’in tüyler ürpertici performanslarının yanı sıra.

Karanlık konu olmasaydı, Sektör 36’daki kadrajı Wes Anderson’ın imzası olan simetriyle karşılaştırdığınız için affedilirdiniz. Anderson’ın tuhaf filmlerindeki kamera eğlenceli bir hikaye kitabı estetiği sunarken, burada itici bir etki yaratıyor.

Sektör 36 görsel açıdan çarpıcı birçok çerçeve sunuyor

Aydınlatma da görsel metaforlarla birlikte bir hikaye anlatma öğesi olarak devreye giriyor. Çeşitli tonlarda farklı ruh halleri tasvir ediliyor ve kesinlikle hevesli sinemaseverlerin dikkatini çekecek. Yuvarlak merdivenlerin dönen çekimleri beyin yakan gizem anlarına eşlik ediyor, maskeli gösteri parçaları toplumun saygın üyeleri gibi görünen iğrenç suçlular için bir fon oluşturuyor ve gecekondu mahallesinde yaşayan çocukların kaçırılmasının hemen ardından Tanrıça Sita’nın bir Ramleela fuarında Ravana tarafından kaçırılması tasvir ediliyor. Kasaplık bile Lata Mangeshkar’ın “Man Kyoon Behka Re Behka Aadhi Raat Ko” formunda bir film müziğine sahip ve bu, gecenin bir yarısı dolaşan bir zihne dönüşüyor.

Nimbalkar’ın Nithari vakasının ustalıkla tasviri, kuru bir belgesel tarzı yaklaşımın tuzaklarından kaçınarak gerçek ve kurgu arasında mükemmel bir denge kuruyor. Film, gerçek olaylara sadık kalırken sinematik cazibesini koruyor ve sizi sarsacak bir korku ve huzursuzluk duygusu uyandırıyor. İyi senaryo, düşünceli sinematografi ve ürpertici performansların gücünü başarılı bir şekilde birleştirerek sizi rahatsız edecek sürükleyici bir anlatı yaratıyor. Massey’nin öne çıkan performansı özellikle dikkat çekici ve kariyerini yeni zirvelere taşımaya hazır. Nimbalkar, bu unsurları ustaca bir araya getirerek izleyiciler üzerinde kalıcı ve rahatsız edici bir etki bırakacak bir film yarattı.

Puan: 7.5/10