A NASAtarafından finanse edilen çalışma, Ay’ın Güney Kutbu’nda Artemis III misyonunun iniş yeri seçimini etkileyen ay depremleri ve fayların varlığını ortaya koyuyor. Bu araştırma, güvenli Ay keşfi için daha fazla sismik verinin gerekliliğinin altını çiziyor.

NASA, Artemis kampanyasıyla Ay’ın Güney Kutbu bölgesine astronot gönderme konusunda ilerleme kaydetmeye devam ederken, NASA tarafından finanse edilen bir çalışmadan elde edilen veriler, bilim adamlarının Ay’ın bu stratejik bölümünü daha iyi anlamalarına yardımcı oluyor. Çalışma, Ay’ın iç kısmı yavaş yavaş soğuyup küçüldükçe oluşan ay depremleri ve faylarının da ajansın bazı bölgelerinin yakınında ve içinde bulunduğuna dair kanıtlar sunuyor. tanımlanmış aday iniş bölgeleri olarak Artemis IIIilk Artemis misyonunun mürettebatlı bir aya iniş yapması planlandı.

Ay Yörünge Keşif Kamerası (LROC), Ay’ın güney kutbu yakınındaki Wiechert lobat kayalık kümesinin (solu gösteren oklar) Dar Açılı Kamera (NAC) mozaiği. Yaklaşık 1 kilometre (0,6 mil) çapında bozulmuş bir krater boyunca uzanan bir bindirme fayı sarplığı (sağdaki ok). Katkıda bulunanlar: NASA/LRO/LROC/ASU/Smithsonian Enstitüsü

Washington’daki Smithsonian Enstitüsü’nden bir makalenin baş yazarı Tom Watters, “Modellememiz, güney kutup bölgesinde güçlü yer sarsıntısı oluşturabilen sığ ay depremlerinin, mevcut faylar üzerindeki kayma olaylarından veya yeni bindirme faylarının oluşumundan kaynaklanabileceğini öne sürüyor” dedi. yakın zamanda yayımlanan araştırmaya göre Gezegen Bilimi Dergisi. “Ay’daki kalıcı ileri karakolların konumu ve istikrarı planlanırken, genç bindirme faylarının küresel dağılımı, bunların aktif olma potansiyeli ve devam eden küresel daralmadan yeni bindirme fayları oluşturma potansiyeli dikkate alınmalıdır.”

NASA’nın Ay Keşif Yörünge Aracı (LRO) üzerindeki Ay Keşif Yörünge Kamerası, ay kabuğunda geniş bir alana dağılmış binlerce nispeten küçük, genç itme fayı tespit etti. Sarplıklar, ay yüzeyindeki küçük merdiven basamaklarına benzeyen uçurum benzeri yer şekilleridir. Büzülme kuvvetlerinin kabuğu kırdığı ve onu fayın bir tarafında yukarı ve diğer tarafa doğru ittiği veya ittiği yerde oluşurlar. Büzülme, Ay’ın hala sıcak olan iç kısmının soğuması ve Dünya’nın uyguladığı gelgit kuvvetleri nedeniyle küresel küçülmeye neden oluyor.

Lob şeklindeki çıkıntılar, Ay büzülürken ay kabuğunun birbirine doğru itilmesiyle oluşur. Bu, yüzeye yakın malzemelerin kırılmasına ve bir bindirme fayı oluşturmasına neden olur. Bindirme fayı, kabuk malzemelerini yukarıya ve bazen de bitişik kabuk malzemelerinin üzerine taşır. Mevcut faylardaki kayma olayları veya yeni bindirme faylarının oluşumu, sarplıktan onlarca mil (onlarca kilometre) uzakta güçlü sismik sarsıntılara neden olabilecek sığ ay depremlerini tetikler. Kredi bilgileri: Arizona Eyalet Üniversitesi/Smithsonian

Fayların oluşumuna sığ derinlikteki ay depremleri şeklindeki sismik aktivite eşlik ediyor. Bu tür sığ ay depremleri, NASA tarafından konuşlandırılan bir dizi sismometre olan Apollo Pasif Sismik Ağı tarafından kaydedildi. Apollo astronotları. Kaydedilen en güçlü sığ ay depreminin merkez üssü güney kutup bölgesindeydi. Artemis III’ün aday iniş bölgesi olan de Gerlache Rim 2’de yer alan genç bir bindirme fayı sarplığı çalışmada modellenmiştir ve bu fay sarplığının oluşumunun kaydedilen büyüklükte bir ay depremiyle ilişkili olabileceğini göstermektedir.

Ekip ayrıca Ay’ın güney kutup bölgesindeki yüzey eğimlerinin stabilitesini de modelledi ve kalıcı olarak gölgede kalan bazı bölgeler de dahil olmak üzere bazı alanların hafif sismik sarsıntılardan kaynaklanan regolit heyelanlarına karşı hassas olduğunu buldu. Bu alanlar, buz gibi bulunabilecek kaynaklar nedeniyle ilgi çekicidir.

Resim, güney kutup bölgesinde tahmin edilen yüzey eğimi dengesizlik alanlarını göstermektedir. Modeller bir metre kalınlığındaki (yaklaşık 3,3 fit) regolit heyelanı içindir. Mavi noktalar eğimlerin en az olduğu alanlardır, yeşil noktalar orta derecede dengesiz eğimlerdir ve kırmızı noktalar ise en dengesiz eğimlerdir. Görüntü Shackleton kraterine ve ayın güney kutbuna odaklandı. Önerilen Artemis III iniş bölgelerinin yerleri mavi kutularla gösterilmiştir. Model, Nobile Rim 1 iniş bölgesindeki iç krater duvarlarının bazı kısımlarının yanı sıra, Shackleton kraterinin iç duvarlarının büyük bölümlerinin heyelanlara (iç resim) karşı şüpheli olduğunu tahmin etmektedir. Katkıda bulunanlar: NASA/LROC/ASU/Smithsonian Enstitüsü

NASA’nın Marshall Uzay Uçuş Merkezi’nden makalenin yazarlarından Renee Weber, “Ay’da gelecekteki insan etkinliklerinin oluşturacağı sismik tehlikeyi daha iyi anlamak için, yalnızca Güney Kutbu’nda değil, küresel olarak da yeni sismik verilere ihtiyacımız var” dedi. , Huntsville, Alabama. “Gelecekteki gibi görevler Farside Sismik Süiti Apollo sırasında yapılan ölçümleri genişletecek ve küresel sismisite bilgimize katkıda bulunacağız.”

Makalenin ortak yazarı, NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden LRO Proje Bilim Adamı Yardımcısı Maria Banks, “LRO, bilim adamlarının itme hataları gibi önemli özellikleri anlamalarına yardımcı olmak için ay yüzeyinin verilerini elde etmeye kararlıdır” dedi. “Bu çalışma, LRO verilerinin Ay’a dönüşümüzü planlamaya yardımcı olmak için kullanıldığı birçok yoldan birinin iyi bir göstergesidir.”

Bu çalışma hakkında daha fazla bilgi için:

Referans: TR Watters, NC Schmerr, RC Weber, CL Johnson, EJ Speyerer, MS Robinson ve ME Banks, 25 Ocak 2024, “Güney Ay Kutup Bölgesi Tektoniği ve Depremselliği”, Gezegensel Bilim Dergisi.
DOI: 10.3847/PSJ/ad1332

Bu araştırma, NASA’nın 18 Haziran 2009’da başlatılan LRO misyonu tarafından finanse edildi. LRO, Washington’daki NASA Genel Merkezinde bulunan Bilim Misyonu Direktörlüğü adına NASA Goddard tarafından yönetilmektedir. Artemis görevleriyle NASA, bilimsel keşif, teknolojik ilerleme ve biz insanlı görevlere hazırlanırken başka bir dünyada nasıl yaşayacağımızı ve çalışacağımızı öğrenmek için Ay’ı araştırıyor. Mars. Ticari ve uluslararası ortaklarla işbirliği yaparak Ay’da ilk uzun vadeli varlığı sağlayacağız. NASA, ay yüzeyini her zamankinden daha fazla keşfetmek için yenilikçi teknolojileri kullanarak ilk kadını ve ilk siyahi insanı Ay’a indirecek.

Apollo 17 görevi sırasında Ay’ın yüzeyine yerleştirilen sensörler, Güneş’in ay yüzeyinde en yüksek konumuna yükselmesi sırasında düzenli olarak meydana gelen gizemli bir sarsıntıyı tespit etti. Ay ortamının değişen sıcaklıkları tarafından tetiklenen düzenli ay depremlerinin aksine, bu depremin oldukça tuhaf, insan yapımı bir kaynağı vardı.

Esnasında Apollo 17 misyonu 1972’de astronotlar ay depremlerini ölçmek için ay yüzeyine sismometreler yerleştirdiler. 50 yılı aşkın bir süre sonra, bir grup bilim insanı, Ay’a yapılan son mürettebatlı görevde toplanan verileri makine öğrenimi gibi yeni teknikler kullanarak yeniden analiz etti. Yeniden analiz, ay sabahları sırasında aynı anda meydana gelen ve Apollo 17’nin aya iniş aracından geldiği ortaya çıkan yeni bir tür sismik aktiviteyi ortaya çıkardı.

Ay depremleri Ay’da gündüzleri 250 Fahrenheit (121 Santigrat derece) ile geceleri -208° F (-133 C) arasında değişen sıcaklık dalgalanmalarının sonucudur. Ay’da hem gündüz hem de geceyi kapsayan bir tam gün, kabaca 29,5 Dünya gününe eşdeğerdir. Bu aşırı sıcaklık değişimleri Ay’ın yüzeyinin sıcak olduğunda genişlemesine, soğuk olduğunda ise büzülmesine ve sallanmasına ve çatlamasına neden olur.

Apollo 17 sensörleri Ekim 1976’dan Mayıs 1977’ye kadar veri topladı. Termal ay depremleri öğleden sonra Güneş’in ay yüzeyi üzerindeki zirve konumundan alçalmaya başlamasıyla meydana geldi. Öte yandan ek sarsıntılar, Ay sabahı Güneş’in zirve konumuna ulaşmasıyla düzenli olarak tetikleniyordu. Yeniliğin arkasındaki bilim insanları çalışmak Sabah ay depremlerinin kaynağının izini sensörlerden sadece birkaç yüz metre uzakta bulunan Apollo 17 Ay’a iniş aracına kadar takip edebildik.

Caltech’te jeofizik araştırma profesörü olan Allen Husker ve “Güneş iniş aracına çarptığında, her ay sabahı patlamaya başlıyor” diyor. Jeofizik Araştırma Dergisi: Gezegenlerdedi ki ifade. “Her beş ila altı dakikada bir, beş ila yedi Dünya saatlik bir süre boyunca bir tane daha. İnanılmaz derecede düzenli ve tekrarlıydılar.”

Ay’da yeni tespit edilen sarsıntılar, Ay’ın kendisinden kaynaklanmasa da, Apollo 17 iniş aracının termal genleşmesi ve büzülmesi hakkında değerli bilgiler sağlayabilir ve potansiyel olarak gelecekteki Ay iniş araçlarının tasarımına rehberlik edebilir.

Ay depremlerini incelemek aynı zamanda bilim adamlarının ay yüzeyinin altında neler olup bittiğini daha iyi anlamalarına da yardımcı oluyor çünkü sismik dalgalar farklı materyallerde farklı hızlarda hareket ediyor. Husker, Ay’ın yüzeyin altında su buzu rezervuarlarının bulunabileceği kalıcı olarak gölgelenen bölgelerine sismometreler yerleştirmeyi ve sismik dalgalar su içinde daha yavaş ilerlerken bunları ölçmeyi umuyor.

Husker, “Doğru soruları yanıtlayacak deneyler ve görevler tasarlayabilmemiz için mevcut verilerden mümkün olduğunca fazlasını bilmek önemlidir” dedi.

Hayatınızda daha fazla uzay uçuşu için bizi takip edin heyecan ve Gizmodo’nun özel yer imlerine ekleyin Uzay uçuşu sayfa.

Avustralya Ulusal Üniversitesi’nden (ANU) araştırmacılar, Mars yüzeyinin altındaki volkanik aktivitenin, Kızıl Gezegenin belirli bir bölgesinde depremlere benzeyen tekrarlayan Mars depremlerinin tetiklenmesinden sorumlu olabileceğini öne sürüyor.

Yeni araştırma yayınlandı Doğa İletişimi ANU’dan bilim adamlarının ve Pekin’deki Çin Bilimler Akademisi’nin, Mars’ta 20 milyon yıldan daha eski sismik olarak aktif bir bölge olan Cerberus Fossae adlı bir bölgede, Mars kabuğunun altında daha önce tespit edilmemiş 47 Mars depremi keşfettiğini gösteriyor.

Çalışmanın yazarları, Mars’ın kabuk ve çekirdek arasına sıkıştırılmış iç tabakası olan Mars mantosundaki magma aktivitesinin, bu yeni tespit edilen Mars depremlerinin nedeni olduğunu düşünüyor.

Bulgular, Mars mantosundaki magmanın hala aktif olduğunu ve bilim adamlarının bu olaylara Mars tektonik kuvvetlerinin neden olduğuna dair geçmişteki inançlarının aksine, volkanik Mars depremlerinden sorumlu olduğunu gösteriyor.

ANU Yer Bilimleri Araştırma Okulu’ndan jeofizikçi ve yardımcı yazar Profesör Hrvoje Tkalčić’e göre, bu depremlerin tekrarlayan doğası ve hepsinin gezegenin aynı bölgesinde tespit edildiği gerçeği, Mars’ın bilim adamlarının daha önce düşündüğünden daha sismik olarak daha aktif olduğunu gösteriyor. .

Profesör Tkalčić, “Bu Mars depremlerinin Mars gününün tüm zamanlarında tekrar tekrar meydana geldiğini bulduk, oysa geçmişte NASA tarafından tespit edilen ve rapor edilen Mars depremlerinin, yalnızca gezegenin daha sessiz olduğu gecenin köründe meydana geldiği ortaya çıktı.” Dedi.

“Bu nedenle, Mars mantosundaki erimiş kaya hareketinin Cerberus Fossae bölgesinin altındaki bu yeni tespit edilen 47 Mars depreminin tetikleyicisi olduğunu varsayabiliriz.”

Profesör Tkalčić, sürekli sismisitenin Mars’taki Cerberus Fossae bölgesinin “sismik olarak oldukça aktif” olduğunu gösterdiğini söyledi.

“Mars mantosunun hala aktif olduğunu bilmek, Mars’ın bir gezegen olarak nasıl evrimleştiğini anlamamız için çok önemli” dedi.

“Güneş sistemi ve Mars’ın çekirdeğinin durumu, mantosu ve şu anda eksik olan manyetik alanının evrimi hakkındaki temel soruları yanıtlamamıza yardımcı olabilir.”

Araştırmacılar, 2018’de Mars’a indiğinden beri Mars depremleri, Mars hava durumu ve gezegenin iç kısmı hakkında veri toplayan NASA’nın InSight iniş aracına bağlı bir sismometreden toplanan verileri kullandılar.

Araştırmacılar, benzersiz bir algoritma kullanarak, daha önce keşfedilmemiş 47 Mars depremini tespit etmek için tekniklerini NASA verilerine uygulayabildiler.

Araştırma yazarları, depremlerin Mars’ta bir miktar sarsıntıya neden olacağını, sismik olayların büyüklük olarak nispeten küçük olduğunu ve Dünya’da meydana gelse zar zor hissedileceğini söylüyorlar. Depremler, Mars’ta bir güneş gününü ifade etmek için kullanılan bir terim olan ve Dünya’da yaklaşık 359 güne eşdeğer olan yaklaşık 350 solluk bir süre boyunca tespit edildi.

Profesör Tkalčić’e göre, Marsquake bulguları bilim adamlarının Kızıl Gezegenin neden artık bir manyetik alana sahip olmadığını anlamalarına yardımcı olabilir.

“Mars depremleri dolaylı olarak gezegenin içinde konveksiyon olup olmadığını anlamamıza yardımcı oluyor ve eğer bu konveksiyon oluyorsa, ki bu bizim bulgularımıza dayanıyor gibi görünüyor, o zaman oyunda bir manyetik alanı engelleyen başka bir mekanizma olmalı. Mars’ta gelişiyor” dedi.

“Dünya’nın manyetik alanı ve bizi kozmik radyasyondan koruma yeteneği nedeniyle dünyadaki tüm yaşam mümkündür, bu nedenle bildiğimiz gibi manyetik alan olmadan yaşam mümkün olmazdı.

“Bu nedenle, Mars’ın manyetik alanını, nasıl evrimleştiğini ve gezegen tarihinin hangi aşamasında durduğunu anlamak, gelecekteki görevler için açıkça önemlidir ve bilim adamları bir gün Mars’ta insan yaşamı kurmayı umuyorlarsa kritiktir.”