Merkür yüzeyinde zamanla gelişen gizemli girintiler bulundu. Bu olağandışı oluşumlar ilk olarak Messenger Misyonu (Merkür Yüzeyi, Uzay Ortamı, Jeokimya ve Aralık) sırasında görüldü. Açık kenarları olmayan sığ boşluklardır, bu da onları güneşe en yakın gezegene özgü hale getirir.

Uluslararası araştırmacı grubu, bu depresyonların çeşitli gelişim aşamalarının bir kataloğu oluşturmak için makine öğrenme yöntemleri uyguladı. Bilim adamları morfolojik özelliklerini, yansıtıcı yeteneklerini ve mekansal dağılımlarını analiz ettiler.

Çalışmanın sonuçları, güneş radyasyonunun depresyonların oluşumunda ve büyümesinde önemli bir rol oynadığını göstermiştir. Özellikle ilgi çekici olan, gezegenin yüzeyinde gelişimin geç aşamasında (üçüncü aşama) neredeyse hiç boşluk olmamasıdır, bu da göreceli gençliklerini veya aktif olmayan bir durumda kısa süreli olarak yaşanabilir.

Gelişimin erken bir aşamasındaki oyuklar (birinci aşama) daha sık dik yamaçlarda bulunur, bu da malzemenin yerçekimsel yer değiştirmesinin aktiviteleri süresi üzerindeki etkisini gösterir. Gezegenin yüzeyinde hakim olan bu erken oluşumlardır, bu da çoğunun gelişimlerine devam edeceğini gösterir.

Bu gizemli oluşumlarla ilgili yeni veriler, Bepicolombo uzay aracının Mercury’nin yörüngesine ulaşacağı 2026’da elde edilebilir. Bu, bilim adamlarının aktif oyuklardaki olası değişiklikleri araştırmasına ve oluşum süreçlerini daha iyi anlamalarına izin verecektir.

Önümüzdeki on yılda araştırmacılar, yakın yıldızların etrafında dönen Dünya ve Venüs kadar küçük gezegenlerin atmosferini incelemeye başlayacaklar. Ancak bu iki güneş sistemi gezegeni boyut ve kütle yoğunluğu açısından benzer olmasına rağmen (bazıları onlara “ikiz” diyor) atmosferleri birbirine hiç benzemiyor. Bilim insanları ışık yılı uzaklıktan görülse onları birbirinden ayırabilecek mi?

Astrofizik ve Uzay Bilimleri Enstitüsü (IA) liderliğindeki bir ekip, Venüs’ün çok uzakta başka bir gezegen sisteminde (bir dış gezegen) olduğunu iddia etti ve ne tür bilgiler elde edebileceklerini sordu. Sonuçlar şöyleydi: yayınlandı dergideki bir makalede Atmosfer ve büyük sıcak ötegezegenleri incelemek için kullanılan tekniklerin, çapı 10 kat daha küçük olanlara etkili bir şekilde uygulanabileceğini kanıtladılar.

Aynı zamanda, Dünya’nınki gibi nitrojen ağırlıklı ılıman atmosferler ile çoğunlukla karbondioksitten oluşan sıcak ve şiddetli Venüs atmosferi arasında ayrım yapabilecek işaretlerin tanımlanmasına da yol açıyor.

Araştırmanın ilk yazarı Alexandre, “Şu anda dış gezegenlerin atmosferlerini incelemek için kullanılan teknikler, yıldızlarına yakın, dolayısıyla sıcak bir atmosfere sahip dev gezegenler için etkilidir. Ancak Dünya veya Venüs kadar küçük cisimlerin atmosferini incelemek zordur” diyor. Branco, IA ve Lizbon Üniversitesi (Ciências ULisboa) Fen Fakültesi’nde yüksek lisans öğrencisi.

“En umut verici hedefler genellikle Venüs’e benzer bir yıldız radyasyon rejiminde yıkanıyor, bu nedenle ExoVenus’lar büyük olasılıkla atmosferleri karakterize edilen ilk küçük dünyalar olacak. Çalışmamızın amacı, Venüs’e sanki bir gezegene bakıyormuşuz gibi bakmaktı. ötegezegen.”

Venüs hakkında onlarca yıldır yapılan diğer çalışmalarla araştırmacılar, sonuçlarını doğrulamayı başardılar. Dahası, yakın komşularımızda başka yollarla bulunması zor olan çok düşük konsantrasyonlu kimyasal türleri tespit etmek için güneş sistemi cisimlerinin atmosferlerinin de uzak atmosferler için aynı teknikleri kullanarak incelenebileceğini gösteriyorlar.

Nadir bir şans

Venüs’ü bir ötegezegen olarak gözlemlemek için ekip, 5 ve 6 Haziran 2012’de toplanan çok nadir bir veri dizisini analiz etti; bu, bu yüzyılda Venüs’ün güneşimizin diskinden son geçişiydi; ötegezegenlerin atmosferlerinin incelendiği yöntemle aynı şekilde. Dünyadaki bakış açımıza göre ev sahibi yıldızlarının önünden geçtiklerinde. Varlıklarını, Dünya’ya giderken yıldızın ışığına damgalıyorlar. İzler arasında, moleküllerin atmosferlerinde bıraktığı ve astrofizikçilere onun neden oluştuğunu söyleyen sinyaller de var.

Gezegen ne kadar küçükse bu daha da zorlaşıyor, ancak yeni astronomik aletlerin 2030’larda faaliyete geçmesi planlanıyor ve Dünya ve Venüs büyüklüğündeki ötegezegenler onların erişebileceği mesafede olacak. Bu nedenle, büyük sıcak ötegezegenlerde halihazırda başarılı bir şekilde kullanılan tekniklerin, ilgili sinyallerin muhtemelen çok küçük ve gürültü içinde gizlenmiş olabileceği bu daha zorlu durumlar için test edilmesi ve kalibre edilmesi gerekiyor.

Bu teknikleri Venüs’ün güneşin önünden geçişinden elde edilen verilere uygulayan araştırmacılar, bu tekniklerin gelecekte ESO’nun Aşırı Büyük Teleskopu (ELT) ve Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) Ariel uzay misyonu gibi güçlü tesislerde kullanılacağını doğruladılar. Portekiz ve IA işin içinde. Ancak Dünya gibi dünyalar ile Venüs gibi dünyalar arasında ayrım yapmak için daha fazlasının yapılması gerekiyor. Uzaktan bakıldığında Venüs bizimkine benzeyen bir gezegenle karıştırılabilir.

Uzaktaki ilk ‘Dünya’ aslında başka bir cehennem Venüs mü olacak?

Venüs’ün atmosferi, karbondioksit yoğunluğu nedeniyle gezegenin yüzeyindeki kurşunu eriten aşırı bir sera etkisine maruz kalıyor ve basınç, dalgıç şişelerinin içindeki basınç seviyesine ulaşıyor. Aslına bakılırsa Venüs benzeri bir atmosferin, “Dünya büyüklüğünde” bir ötegezegen olarak nitelendirilen ilk atmosfer olması muhtemeldir.

Pedro Machado, “Karbondioksit açısından zengin bir atmosfere sahip kayalık gezegenlerin yapısında bulunan ve dolayısıyla yoğun sera etkisine maruz kalan yüksek sıcaklıklar, birçok kimyasal geçişin olduğu, kimyasal olarak aktif bir ortama yol açıyor. Bu, bu tür bir atmosferin tespit edilmesini kolaylaştırıyor” diyor. IA ve Ciências ULisboa’dan ve bu çalışmanın ikinci yazarı.

IA ve Porto Üniversitesi (FCUP) Bilim Fakültesi’nden ortak yazar Olivier Demangeon şunu ekliyor: “Venüs’ün atmosferi Dünya’dan yaklaşık 90 kat daha yoğundur ve aynı zamanda önemli ölçüde daha sıcaktır. Öyle ki, daha yoğun olmasına rağmen Venüs’ün atmosferi Dünya’dan yaklaşık 90 kat daha yoğundur. Atmosferin daha büyük ve daha yoğun olması gözlemlerimizde güçlü bir işarete işaret ediyor. Venüs verilerinde Dünya benzeri atmosferlerde beklenmeyen bazı zayıf karbondioksit izleri tespit ettik. iki gezegen arasında ayrım yapmanın en etkili yolu.”

Güneş sistemindeki diğer dünyalar için de olumlu sonuçlar

2012 yılında Pedro Machado ve ekibi, gezegenin Haziran ayında güneş diskini geçtiği uluslararası kampanya için Venüs’ün koordineli gözlemlerine katıldı. Ayrıca toplanan spektroskopik verileri de analiz ettiler. Dunn Güneş Teleskobu (Ulusal Güneş Gözlemevi, New Mexico, ABD) Tesis Kızılötesi Spektropolarimetre (FIRS) kullanılarak. Veriler, gezegenin kenarının temas ettiği anlarda Venüs’ün üst atmosferi tarafından kırılan ve sonunda güneş diskini serbest bırakan güneşten gelen ışığa atıfta bulunuyor.

Pedro Machado şöyle diyor: “İnanılmaz derecede uzak dünyaların atmosferini incelemek için kullanılan karmaşık teknikleri bir güneş sistemi gövdesine uyarladık ve bunların güneş sistemimizdeki atmosferlerdeki küçük kimyasal bileşenleri tespit etmek için de kullanılabileceğini kanıtladık. Dünyadaki teleskoplarımızdan görüldüğü gibi, Jüpiter ve Satürn’ün atmosferlerini araştırmak için bu teknikten yararlanacak gözlemler hazırlıyoruz.”

Machado, “Karbon dioksit ve karbon monoksit moleküllerinde karbon ve oksijen izotoplarının açık işaretlerini bile tespit ettik” diye ekliyor. Belirli izotopların miktarı zamanla değişir ve geçmiş atmosferik sıcaklık ve basınç ortamlarını ve bunların zaman çizelgelerini değerlendirmek için kullanılır.

Alexandre Branco, “İzotopların göreceli miktarlarını tahmin etmek, Venüs’ün nasıl evrimleştiğine dair hikaye hakkında sonuçlar çıkarmamızı sağlıyor” diyor.

Machado şunları ekliyor: “Bu, bu çalışmanın çok açık bir şekilde katkıda bulunduğu bir şey ve bu aynı zamanda Portekiz ve IA’nın işbirliği yaptığı Avrupa Uzay Ajansı’nın Venüs’e bir sonraki misyonu olan EnVision’ın hedeflerinden biri: Venüs’ün geçmiş evrimini incelemek.”

ESO’nun ELT’si için ANDES spektrografı ve ESA’nın Ariel uzay misyonu, her ikisi de IA’nın bilim ve teknolojiye katkılarıyla, diğer dünyalara yönelik araştırmaları hızlandıracak iki tesistir ve bu kuruluşla yapılan çalışmalara uygun çalışmalardan faydalanacaktır. takım.

Ariel, halihazırda bilinen yaklaşık 1000 ötegezegenin atmosferinin incelenmesini sağlayacak ve bunu yapmak için ekibin bu çalışmada uyguladığı gözlem ve analiz tekniklerinin aynısını kullanacak. Pedro Machado, Ariel Konsorsiyumu yönetim kurulu üyesi ve ötegezegenlerin atmosferleri ile güneş sistemininkileri birbirine bağlayan Ariel çalışma grubunun koordinatörüdür.

ESA’nın Proba-3’ü, bir çift uyduyu 150 metre aralıklarla uçurarak yapay bir tam güneş tutulması yaratmayı amaçlayan ilk görev olacak. Altı saat boyunca, güneşin kenarı ile yüzeyinden 1,4 milyon kilometre arasındaki gözlemlenmesi zor bölgede, güneşin sönük atmosferini yani koronayı görebilecek. Bu yeni teknoloji, uydu çiftinin Dünya etrafındaki benzersiz genişletilmiş yörüngesiyle birleştiğinde, Proba-3’ün güneşin, uzay havasının ve Dünya’nın radyasyon kuşaklarının sırlarını açığa çıkararak önemli bilimler yapmasına olanak tanıyacak.

“Project for On-Board Autonomy 3″ün kısaltması olan Proba-3, yeni teknolojileri test eden bir dizi yörünge içi gösteri misyonunun dördüncüsüdür. Uydu çiftinin kendilerini uzayda konumlandıracağı milimetrik hassasiyet daha önce hiç yapılmamıştı.

Bu misyonun araştıracağı en önemli beş uzay bilimi gizemine dalalım.

1. Güneş koronası neden güneşin kendisinden bu kadar sıcak?

Hepimiz güneşin sıcak olduğunu biliyoruz, ancak güneşin dış atmosferindeki (güneş koronası) malzemenin milyon derecelik sıcaklıklara nasıl ulaşabildiği hâlâ bir gizem. Altında fotosfer adı verilen görünür yüzey yalnızca 4500–6000 °C’dir.

Fotosfer, gerçek bir yüzey olmaktan çok, güneşin görünür ışığın kaçabileceği katmanıdır. Altında, güneşin sıcak ve yoğun iç kısmındaki atomlardan yayılan ışık, diğer atomlar tarafından neredeyse anında yeniden emiliyor. Işık, yukarıdaki daha az yoğun yüklü gaz (plazma) yoluyla fotosferden kaçmadan önce, güneşin içinde uzun süre sıkışıp kalabilir.

Hem daha az yoğun hem de Güneş’in çekirdeğinden daha uzakta olan koronaya doğru ilerlediğinizde daha düşük sıcaklıklar bulmayı beklersiniz. Bunun yerine yaklaşık iki yüz kat daha sıcak oluyor!

Proba-3, güneş koronasını, güneş yüzeyine daha önceki herhangi bir koronagraftan daha yakın bir yerde inceleyerek bu gizemi çözecek. Bir uzay aracıyla güneşin doğrudan ışığını bloke eden diğer uzay aracı, koronadan güneş yüzeyinin sadece 70.000 km yukarısına kadar gelen zayıf görünür ışığı görebilecek.

Koronagraf Proba-3’ün ana bilim aracıdır. Güneşin Koronasının Polarimetrik ve Görüntüleme Araştırması için Uzay Aracı Derneği anlamına gelen ASPIICS olarak adlandırılır.

ASPIICS’in avlayacağı şeylerden biri koronadaki plazma döngüleri ve bulutları boyunca hareket eden dalgalardır. Bu tür bir hareket, koronanın yüksek sıcaklıklarının muhtemel bir nedenidir. Koronagraf, iç koronayı birkaç saniyede bir hızla görüntüleyerek bu küçük ölçekli, hızlı hareketleri yakalayabilecek.

Ayrıca koronagraf, farklı ışık filtreleri kullanarak bize Güneş’in koronasının hangi kısımlarının diğerlerinden daha sıcak olduğunu gösterebilir. Beyaz ışıkta görüntüleyen cihaz, parlayan plazmanın (tüm sıcaklıklarda) nerede yoğunlaştığını ve nasıl hareket ettiğini görür. Bu görüntüler, koronadaki özellikle sıcak parçacıkların gönderdiği ışığı seçici olarak yakalayan yeşil ışık filtresiyle çekilen görüntülerle karşılaştırılabilir.

2. Güneş rüzgarını ne hızlandırır?

Güneş rüzgarı, çoğunlukla elektronlardan, protonlardan ve alfa parçacıklarından oluşan, güneş tarafından gönderilen sürekli plazma akışıdır. Güneş rüzgarı Dünya’nın manyetik alanıyla çarpıştığında, kuzey ve güney ışıkları olan auroralar üretebilir.

Tıpkı Dünya’daki rüzgar gibi, güneş rüzgarı da hızlı ya da yavaş, yumuşak ya da sert olabilir. Sadece rüzgar hızı açısından değil aynı zamanda bileşim ve kaynak bölgesi açısından da farklılık gösteren iki ana tipte gelir.

Hala Dünya’ya 500 km/s veya 1,8 milyon km/saat’e varan hızlarla ulaşan “yavaş” güneş rüzgarı, güneşin dış atmosferinin veya koronanın yapısına benzeyen parçacıklardan oluşuyor. Ayrıntıları belirsiz kalsa da, bu tür güneş rüzgârının, güneşteki aktif güneş lekesi bölgeleriyle bağlantılı olduğu ve aynı zamanda güneş patlamaları ve patlamaları da ürettiği biliniyor.

Proba-3’ün ASPIICS koronagrafı, güneş lekelerinden gelen bükülmüş ve konsantre manyetik alan çizgilerinin daha uzaktaki manyetik alanla nasıl etkileşime girdiğini araştıracak. Bu alanı doğrudan tespit edemese de, koronada manyetik alan çizgileri boyunca ilerleyen parlayan plazmayı ve buradaki bozuklukları görecektir. Yavaş güneş rüzgârının ‘damlalarını’ arayarak, rüzgârın nasıl ve nereye itildiğini takip edebiliyor.

“Hızlı” güneş rüzgarı saatte iki milyon kilometreden fazla hıza ulaşabilir ve güneş yüzeyine daha çok benzeyen parçacık karışımından oluşur. Bu tür rüzgarların, koronal delikler adı verilen manyetik yapılardan, yani güneşin manyetik alanının güneşe geri dönmediği bölgelerden geldiği biliniyor. Plazma bu ‘açık’ manyetik alan çizgileri boyunca dışarı doğru akarak güneş rüzgarı oluşturabilir.

Ancak soru hala ortada: Hızlı güneş rüzgarı bu kadar yüksek hızlara nasıl ulaşıyor? Bu gizemi çözmek için Proba-3, güneş rüzgarına manyetik bir itme sağladığı düşünülen ‘manyetik geri dönüşler’ de dahil olmak üzere jetleri ve dalgaları arayacak. ASPIICS, plazmanın güneş yüzeyinin hemen yakınından yaklaşık 1,4 milyon km daha uzağa kadar korona boyunca nasıl hareket ettiğini ortaya çıkaracak.

3. Güneş koronal kütle püskürmelerinde maddeyi nasıl fırlatır?

Güneş rüzgarı bir tür uzay havasıdır, ancak asıl dikkat etmemiz gereken şey daha büyük, daha güçlü güneş fırtınalarıdır. Koronal kütle püskürmeleri (CME’ler), manyetik alan çizgileriyle dişli yüklü parçacıkların (plazma) devasa kabarcıklarıdır. CME’ler her zaman olmasa da sıklıkla güneş patlamaları olarak bilinen elektromanyetik radyasyon patlamalarıyla aynı anda fırlatılır.

Dünya’ya bir CME çarptığında bu, Dünya’nın koruyucu manyetik alanını deforme edebilir ve jeomanyetik bir fırtınaya neden olabilir. Bu fırtınalar uyduları etkileyebilir, navigasyon sistemlerini bozabilir, elektrik kesintilerine neden olabilir ve auroraları daha düşük enlemlere getirebilir.

Hızlı hareket eden CME’ler aynı zamanda güneşin etrafındaki protonları veya diğer parçacıkları son derece yüksek hızlara hızlandıran şok dalgaları da yaratabilir. Bu ‘güneş enerjili parçacıklar’ uzay aracına zarar verebilir ve Dünya’nın koruyucu atmosferi dışındaki astronotlar için risk oluşturabilir.

Proba-3, güneş yüzeyine çok yakın olan güneş koronasında neler olduğunu görerek, CME’ye kadar neler olduğunu, nasıl patladıklarını, dışarıya doğru nasıl genişlediklerini ve etrafındaki diğer yapılar ve faaliyetlerle nasıl etkileşime girdiklerini ortaya çıkaracak. güneş. Güneş atmosferinin bu kısmını saatlerce ve kendisinden önceki koronagraflardan daha iyi görecek.

4. Dünyanın radyasyon kuşaklarında hapsolmuş elektronlar nasıl davranır?

Dünya’nın etrafındaki uzayda sürekli olarak güneşten gelen, güneş sisteminin herhangi bir yerinden bize sapanla gönderilen veya yıldızlararası uzaydan bize ulaşan parçacıklar bulunur. Neyse ki, Dünya’nın koruyucu atmosferi ve manyetik alanı tarafından bunlardan korunuyoruz, ancak aynı alan, yüklü parçacıkları Van Allen radyasyon kuşakları olarak bilinen Dünya çevresindeki halkalarda hapseder.

Bu hızlı hareket eden, yüksek enerjili parçacıklar, uzaydaki cihazlar için risk oluşturmaktadır. Astronotlar için potansiyel tehlike oluştururken, gemideki ölçümleri ve hafızaları bozabilir, hatta kalıcı hasara neden olabilirler.

Proba-3’ün uzatılmış, eliptik yörüngesi, Dünya yüzeyinin 600 km yukarısından 60.530 km’ye kadar ulaşıyor. Bu, her 19,7 saatlik yörüngede gezegenimizi çevreleyen hem iç hem de dış radyasyon kuşaklarından iki kez geçtiği anlamına gelir. Her iki kuşağı da geçen Dünya yörüngesindeki başka görevler de var, ancak Proba-3 bunların alışılmadık derecede büyük bir bölümünü geçme konusunda benzersizdir.

Proba-3, sahip olduğu 3D Enerjik Elektron Spektrometresi (3DEES) cihazıyla Dünya’nın radyasyon kuşaklarındaki elektronların sayısını, köken yönlerini ve enerjilerini ölçecek. Bu, yüksek enerjili elektronların enerjisinin ve akışının, 180°’lik bir görüş alanına yayılan altı farklı yönde aynı anda ölçüleceği ilk seferdir.

3DEES, Dünya’nın radyasyon kuşaklarının normal koşullar altındaki davranışını ortaya çıkaracak, ancak aynı zamanda daha önce bahsedilen güneş rüzgarı ve koronal kütle püskürmeleri de dahil olmak üzere uzay hava koşullarından nasıl etkilendiklerini de görecek.

5. Güneşin enerji çıkışı zamanla ne kadar değişiyor?

Güneş her gün parlıyor ama bazı günler diğerlerinden daha fazla parlıyor. Bir yıl içinde Dünya’nın güneşe olan uzaklığına bağlı olarak Dünya’ya ulaşan toplam güneş ışınımı %6’ya kadar değişebilmektedir. Ancak güneşin ne kadar yayıldığı, ne kadar aktif olduğuna bağlı olarak da değişiyor; yaklaşık 11 yıllık güneş döngüsünde yaklaşık %0,1’lik değişiklikler meydana geliyor.

Güneşin enerji üretiminin daha uzun zaman dilimlerinde (100-1000 yıl) ne kadar değiştiği hala bilimsel bir tartışma konusudur. Son zamanlardaki iklim değişikliği kesinlikle insan faaliyetlerinden kaynaklansa da, Küçük Buzul Çağı’ndaki (c. 1300-1850) soğuma gibi geçmiş iklim değişikliklerinde güneşin de rol oynaması mümkündür. Güneş son kayıtların gösterdiğinden daha değişken olabilir mi?

Güneş, Dünya yüzeyinde mevcut olan enerjinin %99,9’undan fazlasından sorumludur ve küçük değişiklikler bile Dünya’nın iklimini şekillendiren süreçler üzerinde büyük etkiye sahip olabilir. Toplam güneş ışınımını bilmek, doğru iklim modellemesi için önemlidir.

Güneş izlememizi geliştirmek ve genişletmek için Proba-3’ün “Occulter” uzay aracı, Dijital Mutlak Radyometre (DARA) cihazını kullanarak güneşin enerji çıkışını sürekli olarak ölçecek. DARA, içine giren istenmeyen dağınık ışığı en aza indirecek şekilde tasarlanmıştır, kendini kalibre edebilir ve daha hızlı bir kontrol sistemi sayesinde daha sık ölçüm yapabilmelidir.

Başka bir DARA – tamamen aynı cihaz – 2021’de fırlatılan Çin FY-3E hava durumu uydusuyla halihazırda uzayda uçuyor ve Dünya yüzeyinin yaklaşık 800 km üzerinde uçuyor.

Proba-3’ün DARA’sı ile önceki radyometreler arasındaki temel fark, onu Dünya yüzeyinden 60.530 km yüksekliğe taşıyacak çok uzun yörüngesi olacak. Dünya’dan daha uzak mesafe, cihazın uzay ortamının daha temiz ve daha az dağınık ışıkla olduğu anlamına gelir. Bu, Proba-3’ün güneş ışınımındaki değişiklikleri yüksek doğruluk ve hassasiyetle ölçmesine olanak tanıyacak.

NASA’nın süper hesaplama teknolojisi kullanılarak güneş araştırmalarında bir atılım elde edildi ve Güneş’in karmaşık iç işleyişine dair yeni bilgiler ortaya çıktı. NASA’nın Ames Araştırma Merkezi tarafından geliştirilen simülasyonlar, Güneş’i gözlemleyen çeşitli uzay araçlarından toplanan verileri kullanarak Güneş’in üst katmanlarındaki türbülanslı hareketleri sergiliyor. Bu bulgular, güneş aktivitesinin ve bunun uzay havası üzerindeki etkilerinin anlaşılmasını geliştirmeyi amaçlamaktadır.

Gelişmiş Teknikler İnce Güneş Yapılarını Ortaya Çıkarıyor

Animasyonlu simülasyonlar, kaynar suya benzer kaotik akışlara benzeyen, güneş plazmasının şiddetli bükülmesini ve çalkalanmasını gösteriyor. Model, malzemelerin Güneş’in katmanları içinde nasıl hareket ettiğini göstererek güneş dinamiklerine yeni bir netlik kazandırıyor. NASA Ames’in önde gelen bilim adamlarından Dr. Irina Kitiashvili, bu simülasyonların, NASA’nın Güneş Dinamikleri Gözlemevi tarafından gözlemlenen olayları kopyalamak için güneş plazmasına ilişkin ileri düzeydeki bilgiyi kullanan “gerçekçi bir yaklaşım” içerdiğini açıkladı.

araştırma Şok dalgaları ve kasırga benzeri olaylar gibi özellikleri yakalayarak Güneş’in yüzey altı katmanlarının ayrıntılı yapılarını yeniden oluşturmaya odaklanıyor. Yalnızca birkaç kilometreye yayılan bu öğeler, daha önce yalnızca uzay aracı gözlemleriyle ulaşılamayan ayrıntıları temsil ediyor. Ancak Güneş’in küresel modelleri mevcut hesaplama yeteneklerinin ötesindedir. Bunun yerine, belirli dinamiklerin daha derinlemesine anlaşılmasını sağlamak için daha küçük bölgeler modellenmiştir.

Güneş’in aktivitesi Dünya’yı önemli ölçüde etkileyerek mevsimleri, hava durumunu ve uzay hava durumu modellerini etkiler. Doğru uzay hava durumu tahminleri, özellikle NASA’nın Artemis kampanyası gibi görevler sırasında astronotların ve uzay araçlarının korunması açısından kritik öneme sahiptir. Aralık 2024’te Güneş’e rekor kıracak bir yaklaşma gerçekleştirecek olan NASA Parker Güneş Sondası bu çabaları daha da destekleyecektir.

Güneş Araştırmalarında Yeni Sınırları Keşfetmek

Simülasyonlar, NASA’nın Gelişmiş Süper Hesaplama tesisindeki Pleaides süper bilgisayarında gerçekleştirildi ve birkaç hafta boyunca kapsamlı veriler üretildi. Güneş, solar maksimum periyoduna yaklaşırken, araştırmacılar, güneş davranışına ilişkin tahminleri güçlendirecek ek olayların ortaya çıkarılmasını bekliyor.