United Launch Alliance (ULA), roketin 4 Ekim Cuma günü yapılması planlanan ikinci lansmanına hazırlık amacıyla ikinci Vulcan Centaur roketini 30 Eylül’de Florida’daki Cape Canaveral’daki Launch Pad SLC-41’e taşıdı.

Hazırlık çalışmalarının bir parçası olarak, kostümlü prova (WDR) olarak bilinen önemli bir yakıt doldurma testi gerçekleştirilecek; bu test sırasında roket “fırlatma sahasında bir milyon poundluk kriyojenik yakıtla doldurulacak ve tam bir geri sayım prosedürüne tabi tutulacak.” ULA, sosyal medyadaki bir gönderide şunları söyledi: X.

Her şey yolunda giderse Vulcan Centaur, Cuma günü saat 06:00 ET’de (10:00 GMT) açılacak üç saatlik bir pencerede SLC-41’den fırlatılacak. Fırlatma, yeni roketin ABD Uzay Kuvvetleri tarafından kullanılmasının onaylanması için gereken iki test uçuşundan ikincisi olan Cert-2’yi başlatacak.

Bu türden ilk görev Ocak ayında, Vulcan Centaur’un Astrobotic Technology’nin Peregrine ay modülünü Dünya yörüngesine başarıyla fırlatmasıyla gerçekleşti. Ancak Peregrine asla Ay’a ulaşamadı: Serbest bırakıldıktan kısa bir süre sonra Centaur V roketinin üst kısmında yakıt sızdı ve modül sonunda Dünya atmosferinde yandı.

Cert-2 operasyonel uzay aracını fırlatmayacak. ULA, görev tanımında, misyonun “gelecekteki Centaur V teknolojileriyle ilgili atıl yükleri ve gösterileri içerdiğini” belirtti. Bu, orijinal plandan bir değişiklik: Cert-2, ilk yörünge uçuşunda Sierra Space’in Dream Chaser uzay uçağını fırlatacaktı. Ancak Sierra Space’in, hâlâ Vulcan Centaur’u kullanacak olan Dream Chaser’ı ilk çıkışına hazırlaması daha uzun sürdü.

ULA CEO’su Tory Bruno, Haziran ayında şirketin Cert-2 görev planında bir değişiklik yaptığını duyurduğunda gazetecilere verdiği demeçte, “Uçmaya hazır olduklarında Dream Chaser’ı manifestoya geri döndürmek için Sierra Space ile birlikte çalışıyoruz” dedi.

Stoke Uzayı hırslı olmaktan başka bir şey değildir. Beş yıllık fırlatma girişimi, hem güçlendirici hem de ikinci aşamanın dikey olarak Dünya’ya dönmesiyle ilk tamamen yeniden kullanılabilir roketi geliştirme konusundaki cesur planları nedeniyle çok fazla heyecan yarattı.

Bu planlar, ABD Uzay Kuvvetleri’nin Stoke ve diğer üç girişime Florida’daki Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonu’nda değerli fırlatma rampası gayrimenkulü vermesiyle bir yıl önce büyük bir ivme kazandı. Stoke, John Glenn’in tarihi misyonuna ve diğer NASA programlarına ev sahipliği yapan tarihi Fırlatma Kompleksi 14’ü, 2025’teki ilk fırlatışına yetiştirmek için yeniden geliştirmeyi planlıyor.

Stoke’un planlarının merkezinde, hem güçlendirici hem de ikinci aşamanın Dünya’ya dönüp dikey olarak inebilmesi için tasarlanmış iki aşamalı bir roket olan Nova yer alıyor. Geliştirme aşamasında olup tam yeniden kullanım hedefleyen tek diğer roket ise SpaceX’in Starship’i. Stoke’a göre, yeniden kullanılabilir üst aşamaları, kargoyu yörüngeden geri getirme, Dünya’nın herhangi bir yerine inme ve fırlatma fiyatlarını bir büyüklük sırasına kadar düşürme yeteneği gibi inanılmaz olasılıkların kilidini açacak.

Bunlardan herhangi biri gerçekleşmeden önce Uzay Kuvvetleri, tekrarlanan fırlatmaların yerel flora ve faunayı nasıl etkileyeceğini değerlendirmek için şirketin LC-14’teki planlarının “çevresel değerlendirmesini” tamamlamalıdır. Bu değerlendirmeler federal yasa uyarınca zorunludur ve genellikle aylar sürebilir – ancak olumlu tarafı, bir şirketin operasyonel planlarına daha yakından bakmanızı sağlamasıdır.

Stoke’un hedefleri cüretkar ama Stoke’un fırlatma rampası için taslak çevresel değerlendirme ilk uçuşta güçlendiriciyi bile geri döndürmeyi beklemenin bir hata olacağını gösteriyor. Gerçekten de, çevresel değerlendirme yeniden kullanılabilir operasyonları hiç dikkate almıyor, sadece 132 fit uzunluğundaki Nova’nın tamamen harcanabilir bir konfigürasyonda uçtuğu görevleri dikkate alıyor. Geçtiğimiz ay yayınlanan belge buna Stoke’un “aşamalı program yaklaşımı” adını veriyor. 1. Aşama, nispeten düşük bir fırlatma ritminde tamamen harcanabilir bir aracı çalıştırmayı içeriyor. Ek bir çevresel analiz gerektirecek ve bu taslak belgede ele alınmayan 2. Aşama, tamamen yeniden kullanılabilir roketi içerecek.

Başlamak için Stoke, önümüzdeki yıl -işletmenin ilk yılı- yaklaşık iki fırlatma yapmak için yetki istiyor ve ardından düzenleyicilere yılda maksimum 10 fırlatma hızı öngördüğünü söyledi. Stoke düzenleyicilere Nova’nın, yeniden kullanılmayacağı zaman roketin maksimum yük kapasitesi olan alçak Dünya yörüngesine 7.000 kilograma kadar yük taşıyabileceğini söyledi.

Stoke’un planlarına aşina olan bir kaynak, şirketin Nova’nın yeniden kullanılabilir yönlerini, planlanan yörüngelere düzenli olarak yük dağıtma yeteneğini başarıyla gösterene kadar sürdürme niyetinde olmadığını ve bu aşamalı yaklaşımın her zaman şirket içi yol haritasının bir parçası olduğunu söyledi.

Aşamalı bir yaklaşım alışılmadık bir durum değil: Fırlatmanın küresel lideri olan SpaceX, Falcon 9 roketini ilk kez 2010 yılında fırlattı ancak güçlendiriciyi Dünya’ya ancak 2015 yılında geri döndürdü. Stoke’un da benzer bir yol izlemeye çalıştığı açık, ancak taslak belgede şirketin yeniden kullanılabilir teknolojisini test etmeye ne zaman başlayabileceğine dair bir tarih önerilmiyor.

Cape’te yeniden kullanılabilir uçuşların ne zaman başlayacağını söylemek için henüz çok erken olsa da Stoke, Washington Eyaletindeki tesislerinde ikinci aşamasının kendi “hop” kampanyalarını yürütmekle meşguldü. Stoke CEO’su Andy Lapsa, yakın zamanda yaptığı bir podcast görünümünde, şirketin Nova’nın ikinci aşamasını geliştirmeye başlamasının sebebinin ikinci aşamanın yeniden kullanımıyla ilgili bir oyun kitabı olmaması olduğunu; ancak roket aşaması tasarımının çok sıkı bir şekilde birleştirilmiş olması nedeniyle, güçlendiriciyi tasarlamaya başlamak için ikinci aşama parametrelerini anlamaları gerektiğini söyledi.

“Teknik açıdan bakıldığında, aracın tamamı son durum düşünülerek tasarlanmalı,” dedi. “Buna göre mimarilendirilmeli. Kuruluşundan bugüne kadar yaptığımız her şey o son durumu alıp o son durum mimarisi için inşa etmekti.”

Yeniden kullanılabilir teknoloji tamamen geliştirildiğinde, Uzay Kuvvetleri’nin ek bir çevresel analiz yapması gerekecektir. Bu noktada, ek EA fırlatma rampasının yakınındaki bir iniş bölgesine inişin, açık denizdeki bir mavnaya inişin veya başka bir yere inişin çevresel etkilerini dikkate alacaktır. Orijinal analizdeki değişikliklerin karmaşıklığına bağlı olarak, bu süreç altı ay veya daha fazla sürebilir.

Ancak Stoke ikinci aşamaya geçmeye hazır olacak, Lapsa podcast’te şöyle dedi: “Yörüngeye ulaştığımız milisaniyede, odak noktamız tamamen şuna kayıyor: Tamam, şimdi geri inebileceğimizi gösterelim. Geri inebileceğimizi gösterdiğimizde […] “Sonraki milisaniyede ise yeniden kullanıma odaklanmaya başlıyoruz.”

1962’de John Glenn, Cape Canaveral’ın Fırlatma Kompleksi 14’ten havalanan Friendship 7 kapsülünde uzaya çıkarak Dünya’nın yörüngesine giren ilk ABD vatandaşı oldu. 60 yıldan uzun bir süre sonra, aynı eski fırlatma rampası, yeniden kullanılabilir roketini fırlatmak üzere özel bir uzay girişimine atandıktan sonra yeni kullanıma açılacak.

Stoke Space, Florida’daki Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonundaki Fırlatma Kompleksi 14’ün kullanım hakkını, Uzay Fırlatma Delta 45, şirket ilan edildi Salı günü yapılan açıklamada.

r direktörü Julia Black, “Bu fırsat bizi heyecanlandırıyor” dedi.öfkeStoke Space’teki operasyonlar, açıklamada belirtildi. “Tarihi Fırlatma Kompleksi 14’ün yeniden faaliyete geçirilmesi konusunda güvenilmek bir onurdur ve Amerika’nın uzay programı için seçkin başarılarına yenilerini eklemeyi dört gözle bekliyoruz.”

ABD Uzay Kuvvetleri, daha fazla özel uzay şirketinin Cape Canaveral’dan havalanmasına izin veren yeni Fırlatma Platformu Tahsis Stratejisini uygulamaya başladı. Fırlatma rampası tahsislerinin ilk turunda dört küçük şirket vardı: ABL Space, Phantom Space, Vaya Space ve Stoke Space. Atanan fırlatma rampaları yıllardır büyük ölçüde kullanılmadı ve yaklaşan fırlatmalar için ticari fırlatma araçlarını barındırmak için yeniden etkinleştiriliyor. Diğer ped açısından tahsisler, hayalet Space ve Vaya alanı, Launch Complex 13’ü aldı ve ABL alanı aldı Kompleksi Başlat 15.

Fırlatma Kompleksi 14, 1957’de Atlas roketlerinin fırlatılmasını desteklemek için inşa edildi. NASA Astronotu Glenn, uzay ajansının Mercury projesinin bir parçasıydı ve Friendship 7’de fırlatıldı, ardından uzayda yaklaşık beş saat geçirdi ve Dünya çevresinde üç yörünge gerçekleştirdi. ABD’li bir astronot için yapılan bu ilk yörünge yolculuğu, Merkür uzay aracının aslında uzayda çalışır.

Uzay endüstrisi o zamandan bu yana çok yol kat etti ve yörünge emelleri olan özel uzay şirketlerinin artan sayısıyla hızla büyümeye devam ediyor.. Stoke Space, 2019’da iki eski Blue Origin roket mühendisi tarafından kurulan böyle bir şirkettir. 2021 yılının başında şirket, kabarık Tamamen yeniden kullanılabilir roketini geliştirmek ve inşa etmek için 9,1 milyon dolarlık tohum finansmanı (evet, bu yeniden kullanılabilir birinci ve ikinci aşama).

Şirketin tasarımını hayata geçirmek için önünde hala uzun bir yol var, ancak şimdi gelecekteki fırlatma aracı için bir fırlatma rampası var. Stoke Space’in kurucu ortağı ve CEO’su Andy Lapsa şirketin yaptığı açıklamada, “Devlerin omuzlarında duruyoruz” dedi. LC-14’ü hayata döndürürken ve mirasını geleceğe taşırken, bunu mevcut tarihini koruyacak ve bizden önce gelenlere saygı gösterecek şekilde yapacağımızdan emin olacağız.”

Daha fazla: Roket Laboratuvarı Düşen Roketleri Yakalamak İçin Helikopter Kullanmaktan Kurtulabilir