Microsoft, taşınabilir görev çubuğunu ilk olarak mart ayında kullanıcılar arasında güven yeniden tesis etme çabaları kapsamında tanıttı. Görev çubuğundaki simgelerin hizalamasını ayarlayabilir ve Başlat menüsü çekmecesini yerleştirdiğiniz yerden açabilirsiniz. Ayrıca, daha küçük ekranlara sahip cihazlar için kullanışlı olabilecek daha kısa bir görev çubuğuna da erişim imkanınız var. Kullanıcılar “Küçük” veya “Büyük” Başlat menüsü seçeneklerinden birini seçme seçeneğine de sahip olacak.

Başlat menüsünün düzeni de daha kolay ayarlanabilir hale geliyor. Yeni anahtarlar sayesinde “Sabit”, “Önerilen” ve “Tümü” bölümlerini gösterme veya gizleme imkanı sunulacak. Şirket, “Önerilen” bölümünün adını “Son” olarak değiştirerek, bu bölümün esasen neyi gösterdiğini – yeni yüklenen uygulamalar ve son kullanılan dosyalar – daha iyi yansıtmayı amaçlıyor. Ayrıca, ekranınızı paylaşırken veya sunum yaparken Başlat menüsünden adınızı ve profil resminizi gizleme seçeneğine de sahip olacaksınız.

Bu özellikler, Experimental Kanalda “gelecek haftalarda” sunulmaya başlanacak. Microsoft tasarım direktörü Diego Baca, blog yazısında “Güveni sürekli ve görünür ilerlemeyle kazanma konusunda konuştuk” diyor. “Başlat ve görev çubuğu, bilgisayarınıza her oturduğunuzda bu güvenin en çok test edildiği yer.” şeklinde açıklamada bulunuyor.

Profesyoneller günlük olarak tüm projelerinde görsel kullanırlar: müşteri sunumu, web sitesi oluşturma, sosyal ağlarda yayınlama… Bazı durumlarda onları yeniden boyutlandırmak gerekir. Bu, bazen beklenenden daha karmaşık olan basit bir görevdir. Sıklıkla, sıkıştırma sırasında görüntünün kalitesi bozulur ve sonuç açıkça optimal değildir. Neyse ki, ücretsiz araçlar var Shrink.medya iyi kaliteyi korurken görüntüleri kolayca yeniden boyutlandırmak için.

Ücretsiz ve pratik bir araç

Aracın öğrenilmesi kolaydır ve görüntüleri yeniden boyutlandırmak yalnızca birkaç saniye sürer. İstediğiniz fotoğrafı Shrink.media ana sayfasında sürüklemeniz yeterli. “Resim Yükle” düğmesini kullanmak veya bir URL’yi kopyalayıp yapıştırmak da mümkündür. Seçilen görsel maksimum 5000 piksel boyutunda olmalı ve 25 MB’ı geçmemelidir. Araç dört farklı formatı destekler: PNG, JPEG, JPG veya WEBP.

Resminizi yeniden boyutlandırmak için aracın iki imlecini kullanmalısınız. Birincisi, sıkıştırma sırasında korunması gereken kaliteyi tanımlamak için kullanılırken, ikincisi içeriğin boyutlarını belirlemek için kullanılır. Tüm özellikler belirtildiğinde, görüntü hemen yeniden boyutlandırılır. Sonuç yeterli değilse, yine kaydırıcıları kullanarak kriterlerini yeniden ayarlamak mümkündür. İstediğiniz genişliği ve uzunluğu doğrudan belirtebileceğinizi unutmayın.

Shrink.media, görüntünün artık ne kadar ağır olduğunu, boyutlarını belirtir ve gerçekleştirilen sıkıştırmayı yüzde olarak ifade eder. Fotoğrafı indirmek için “İndir” düğmesine tıklamanız yeterlidir. Daha sonra sosyal ağlarda, bir projede veya bir platformda kullanılabilir. Web sitenizin yükleme hızını artırmak ve böylece daha sorunsuz bir kullanıcı deneyimi sunmak için resimlerinizin boyutunu ve ağırlığını optimize etmek çok önemlidir.

Shrink.media tamamen ücretsiz bir araçtır. Masaüstünde kullanılabilir. Mobilde kullanmak için Google Play ve App Store’dan indirilebilen uygulamayı edinmeniz önerilir.

Bir Çift Süper Kütleli Kara Delikte, Boşluğu Ölçmek İçin Yeni Bir Yöntem

Bilim adamları, çarpışma sürecinde iki süper kütleli kara deliğin ‘gölgelerini’ boyutlandırmanın bir yolunu keşfettiler, bu da gökbilimcilere uzak galaksilerdeki kara delikleri ölçmek ve alternatif yerçekimi teorilerini test etmek için potansiyel olarak yeni bir araç sağladı.

Üç yıl önce, dünya bir kara deliğin ilk görüntüsü karşısında hayrete düştü. Ateşli bir ışık halkasıyla çevrelenmiş siyah bir hiçlik çukuru. O ikonik görüntü[{” attribute=””>black hole at the center of galaxy Messier 87 came into focus thanks to the Event Horizon Telescope (EHT), a global network of synchronized radio dishes acting as one giant telescope.

Now, a pair of Columbia researchers have devised a potentially easier way of gazing into the abyss. Outlined in complementary research studies in Physical Review Letters and Physical Review D, their imaging technique could allow astronomers to study black holes smaller than M87’s, a monster with a mass of 6.5 billion suns, harbored in galaxies more distant than M87, which at 55 million light-years away, is still relatively close to our own Milky Way.

Birleşen bir çift süper kütleli karadelikte kütleçekimsel merceklenme simülasyonu. Kredi bilgileri: Jordy Devalaar

Tekniğin sadece iki şartı var. İlk olarak, birleşme sancılarında bir çift süper kütleli kara deliğe ihtiyacınız var. İkincisi, çifte neredeyse yan açıyla bakmanız gerekir. Bu yan bakış noktasından, bir kara delik diğerinin önünden geçerken, uzaktaki kara deliğin parlayan halkası size en yakın karadelik tarafından büyütüldüğünden parlak bir ışık parlaması görebilmelisiniz, bu bir fenomendir. buna yerçekimi merceklenmesi denir.

Mercekleme etkisi iyi biliniyor, ancak araştırmacıların burada keşfettiği şey gizli bir sinyaldi: arkadaki kara deliğin “gölgesine” karşılık gelen parlaklıkta belirgin bir düşüş. Bu ince karartma, kara deliklerin ne kadar büyük olduğuna ve yörüngelerinin ne kadar iç içe olduğuna bağlı olarak birkaç saatten birkaç güne kadar sürebilir. Araştırmacılar, düşüşün ne kadar sürdüğünü ölçerseniz, kara deliğin olay ufkunun, çıkışın olmadığı, hiçbir şeyin, hatta ışığın bile kaçmadığı nokta tarafından oluşturulan gölgenin boyutunu ve şeklini tahmin edebileceğinizi söylüyorlar.

Columbia ve Flatiron Enstitüsü’nün Hesaplamalı Astrofizik Merkezi’nde doktora sonrası araştırmacı olan çalışmanın ilk yazarı Jordy Davelaar, “M87 kara deliklerinin bu yüksek çözünürlüklü görüntüsünü oluşturmak için düzinelerce bilim insanı tarafından yıllar ve büyük bir çaba harcandı” dedi. “Bu yaklaşım yalnızca en büyük ve en yakın kara delikler için işe yarar – M87’nin kalbindeki çift ve potansiyel olarak kendi Samanyolumuz.”

“Tekniğimiz ile karadeliklerin parlaklığını zaman içinde ölçüyorsunuz, her bir nesneyi uzamsal olarak çözmenize gerek yok. Bu sinyali birçok galakside bulmak mümkün olmalı.”

Bir kara deliğin gölgesi hem en gizemli hem de bilgilendirici özelliğidir. Columbia’da fizik profesörü olan ortak yazar Zoltan Haiman, “Bu karanlık nokta bize kara deliğin boyutunu, etrafındaki uzay-zamanın şeklini ve maddenin ufkuna yakın kara deliğe nasıl düştüğünü anlatıyor” dedi.

Kara delik gölgeleri, evrenimizin temel kuvvetlerinden biri olan yerçekiminin gerçek doğasının sırrını da saklıyor olabilir. Einstein’ın genel görelilik olarak bilinen yerçekimi teorisi, kara deliklerin boyutunu tahmin ediyor. Bu nedenle fizikçiler, doğanın nasıl çalıştığına dair iki rakip fikri uzlaştırma çabasıyla alternatif yerçekimi teorilerini test etmek için onları aradılar: Einstein’ın yörüngedeki gezegenler ve genişleyen evren gibi büyük ölçekli fenomenleri açıklayan genel görelilik ve kuantum fiziği. elektronlar ve fotonlar gibi küçük parçacıkların aynı anda birden fazla durumu işgal edebilmesi.

Araştırmacılar, daha sonra süper kütleli karadeliklerin alevlenmesiyle ilgilenmeye başladılar. lekelenme erken evrende çok uzak bir galaksinin merkezinde olduğundan şüphelenilen bir çift süper kütleli kara delik. NASAGezegen avcısı Kepler uzay teleskobu, ev sahibi yıldızının önünden geçen bir gezegene karşılık gelen parlaklıktaki küçük düşüşleri tarıyordu. Bunun yerine, Kepler, Haiman ve meslektaşlarının bir çift birleşen kara delik olduğunu iddia ettikleri parlamaları tespit etti.

Uzak galaksiye, mercek etkisi yoluyla her tam dönüşte birbirini büyüten şüpheli kara deliklerin tetiklediği parlaklık artışları için “Spikey” adını verdiler. Parlama hakkında daha fazla bilgi edinmek için Haiman, doktora sonrası Davelaar ile bir model oluşturdu.

Bununla birlikte, simüle edilmiş kara delik çiftleri, biri diğerinin önünde yörüngede döndüğü her seferinde beklenmedik, ancak periyodik bir parlaklık düşüşü ürettiğinde kafaları karıştı. İlk başta, bunun bir kodlama hatası olduğunu düşündüler. Ancak daha fazla kontrol, sinyale güvenmelerini sağladı.

Bunu açıklamak için fiziksel bir mekanizma ararken, parlaklıktaki her düşüşün, izleyiciye en yakın kara deliğin arkadaki kara deliğin gölgesinin önünden geçmesi için geçen süreyle yakından eşleştiğini fark ettiler.

Araştırmacılar şu anda Spikey’nin aslında bir çift birleşen kara deliği barındırdığını doğrulamak için Kepler verilerinde gördükleri düşüşü doğrulamak için başka teleskop verilerini arıyorlar. Her şey yolunda giderse, teknik, şimdiye kadar tespit edilen ve onay bekleyen 150 civarında süper kütleli karadeliğin birleştiğinden şüphelenilen bir avuç diğer çifte uygulanabilir.

Önümüzdeki yıllarda daha güçlü teleskoplar çevrimiçi hale geldikçe, başka fırsatlar da ortaya çıkabilir. Bu yıl açılması planlanan Vera Rubin Gözlemevi, 100 milyondan fazla süper kütleli karadeliğe bakıyor. NASA’nın yerçekimi dalgası dedektörü LISA, 2030’da uzaya fırlatıldığında, daha fazla kara delik keşfi mümkün olacak.

Davelaar, “Bu kara delik ikili dosyalarının yalnızca küçük bir kısmı, önerilen etkimizi ölçmek için doğru koşullara sahip olsa bile, bu kara delik düşüşlerinin çoğunu bulabiliriz.” Dedi.

Referanslar:

Jordy Davelaar ve Zoltán Haiman, 9 Mayıs 2022, Fiziksel İnceleme Mektupları.
DOI: 10.1103/PhysRevLett.128.191101

Jordy Davelaar ve Zoltán Haiman, 9 Mayıs 2022, Fiziksel İnceleme D.
DOI: 10.1103/PhysRevD.105.103010

Son zamanlarda Las Vegas yakınlarında toplanan düzinelerce astronom bölgeye dağıldı, teleskoplarını gökyüzüne doğrulttu ve 20 Ekim’de uzaktaki bir yıldızın ışığının yanıp söneceği anı bekledi.

O kadar küçük bir olaydı ki kaçırması kolay olurdu. Yine de bu birkaç saniye içinde toplanan veriler, projenin başarısına katkıda bulunacaktır. NASA16 Ekim’de Florida’daki Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonu’ndan başlatılan Lucy görevi.

Yıldız, Eurybates asteroidi önünden geçtiği için kısa bir süreliğine göz kırptı. Eurybates, Lucy’nin önümüzdeki 12 yıl boyunca ziyaret edeceği bir avuç asteroitten biri.

Eurybates yıldızı gölgede bırakırken, bilim adamlarının “tıkanma” dediği bir fenomen, bölgenin üzerinden geçen asteroitin 40 mil (64 kilometre) genişliğinde bir gölgesi. Gökbilimciler, gölgenin Nevada boyunca tahmin edilen yolunun içine yayarak, Eurybates’in genişliğini birkaç yüz fit veya birkaç yüz metreye kadar ölçmeye ve şeklini belirlemeye çalıştılar. Bu bilgi, Lucy araştırmacıları tarafından, asteroitin neyden yapıldığını ve milyarlarca yıl önce güneş sisteminin neresinde oluştuğunu belirlemek için tasarlanan Lucy uzay aracının Eurybates’in 2027’deki yakın uçuşu tarafından toplanan verileri desteklemek için kullanılacak.

Neden Okültasyonlar?

Okültasyon, bir gök cismi diğerinin önünden geçerek, ikinci cismi gözlemcinin görüşünden engellediği herhangi bir olaydır. En iyi bilinen örnek, Ay’ın Güneş ile Dünya arasından geçerek Güneş’i görüşümüzü engellemesiyle meydana gelen güneş tutulmasıdır.

Merkezi San Antonio’da bulunan Güneybatı Araştırma Enstitüsü’ndeki Lucy misyonunun okültasyon bilimi lideri Marc Buie, “Gerçekten de bir yıldız kaybolmuş gibi görünüyor” dedi. Buie, Nevada’daki Eurybates gözlemlerini koordine etmeye yardımcı oldu. “Görmek biraz garip ama bir okültasyon bize gerçekten değerli bilgiler veriyor.”

Okültasyonları gözlemlemek, bilim adamlarının Lucy’nin “Trojan” asteroitleri olarak bilinen hedef hedeflerinin boyutu ve şekli hakkında kesin bilgi toplamak için sahip oldukları araçlardan biridir. Bu Truva atları, Güneş’in yörüngesinde yaklaşık olarak aynı mesafede bulunan iki sürü halinde kümelenmiştir. Jüpiter (Yine de Güneş’ten oldukları kadar Jüpiter’den de uzaktalar). Truva asteroitleri, erken güneş sisteminin kalıntılarıdır ve en büyükleri Yunan mitolojisindeki karakterlerden almıştır. Lucy misyonu, ilk kez, yedi tanesini yakından analiz edecek ve bilim adamlarının gezegenlerin nasıl oluştuğuna ve mevcut konumlarında nasıl sona erdiğine dair teoriyi geliştirmelerine yardımcı olacak.

Lucy, Jüpiter’in Truva asteroitlerine gidiyor! Ama bu Truva atları güneş sistemimizde tam olarak nerede? Muhtemelen tam olarak düşündüğünüz yerde değillerdir. Lucy uzay aracımızın Truva asteroitleri tarafından uçma ve gezegen oluşumunun sırlarını ortaya çıkarma görevini üstlendiği 12 yıllık yolu görmek için bu videoyu izleyin. Kredi: NASA Goddard/Allison Gasparini

Bilim adamları, NASA’nın gözlemevleri gibi güçlü gözlemevlerini kullanarak Truva asteroidlerini tespit edebilirken Hubble uzay teleskobu (aslında 2018’de Eurybates’in bir ayını bu şekilde keşfetti), asteroitler yalnızca küçük ışık noktaları olarak görünürler, bu nedenle gerçek boyutlarını ve şekillerini kesin olarak belirlemek zordur.

Brian, “Okültasyonlar, Lucy oraya varmadan nesneler hakkında öğrenebildiğimiz kadar çok şey öğrenmemizin bir yolu, böylece uzay aracı her bir hedefe çok yakın olduğunda elde edeceğimiz kısa fırsattan en iyi şekilde faydalanabiliriz” dedi. Keeney, Southwest Araştırma Enstitüsü’ndeki Lucy misyonu için bir okültasyon uzmanı.

Lucy her asteroide ulaştıktan sonra, bilim adamları her bir asteroidin kütlesini ölçebilecekler. Bu bilgi, uçuşlardan, örtülmelerden ve diğer Dünya tabanlı tekniklerden elde edilen boyut ve şekil verileriyle birleştiğinde, her bir asteroitin yoğunluğunu ortaya çıkarmaya yardımcı olacaktır. Yoğunluk, bilim adamlarına kompozisyon veya bir asteroidin çoğunlukla buzdan mı yoksa kayadan mı oluştuğu hakkında bilgi verir. Bilim adamları, yaklaşık 4,5 milyar yıl önce güneş sisteminin aynı veya farklı bölümlerinden gelip gelmediklerini ve Truva atlarının güneş sistemindeki diğer asteroitlerle nasıl bir ilişkisi olduğunu anlamak için Truva asteroitlerinin bileşimlerini karşılaştırmayı umuyor.

Keeney, “Lucy her bir asteroitin yüzeyini görecek, ancak örtülmelerin yardımcı olabileceği iç kısım hakkında daha fazla şey öğrenmemiz gerekiyor” dedi.

Bir Yıldızın Kaybolmasını İzlemek

Gökbilimciler, bir örtülmeye hazırlanmak için, asteroitin bilinen yörüngesine ve örtülecek yıldızın kesin konumuna dayanarak bir gölgenin Dünya üzerindeki yolunu tahmin eder. Daha sonra bu yola dik bir hat boyunca düzinelerce teleskop kurarlar ve asteroidin belirli bir yıldızı tutmasını beklerler. Asteroit önünden geçerken yıldız ışığının yanıp söndüğü saniyeleri sayarlar ve ardından genişliğini hesaplamak için asteroitin bilinen hızını kullanırlar.

Okültasyon süresi ve dolayısıyla genişlik, teleskopların yerleştirildiği hattaki her noktada farklı olduğundan – her teleskop istasyonu asteroit boyunca farklı bir çizgiye karşılık gelir – bilim adamları ayrıca her birinden verileri birleştirerek bir asteroidin siluetinin şeklini belirleyebilirler. teleskop. Bilim adamları, aynı asteroitin birden fazla örtülmesini gözlemleyerek, asteroitin farklı taraflarını yakalayabilir ve iki boyutlu siluet projeksiyonlarını üç boyutlu bir şekil modelinde birleştirebilir.

Dünya’dan örtülmeleri gözlemlemek, bilim adamlarının Lucy’nin “Truva” asteroitleri olarak bilinen hedef hedeflerinin boyutu ve şekli hakkında kesin bilgi toplamak için sahip oldukları araçlardan biridir. Kredi: NASA Goddard/James Tralie

Washington’daki NASA Genel Merkezi’nde bulunan Lucy misyonunun program yöneticisi Adriana Ocampo, “Okültasyonların, Lucy gibi misyonların bilimden geri dönüşünü en üst düzeye çıkarmak için mükemmel bir teknik olduğu kanıtlandı” dedi.

Gelecekteki örtülme zamanları ve konumlarının doğru tahminleri, yıldız ve asteroit konumlarıyla ilgili kusursuz bilgilere dayanır. Buie 1980’lerde örtülmeleri izlemeye başladığında, eldeki veriler onu büyük bir belirsizlik alanıyla bıraktı, bu da ekibinin bir asteroidin gölgesinin kilometrelerce dışına çıkabileceği anlamına geliyordu. Örneğin, 10 mil (20 kilometre) genişliğinde bir asteroitin tıkanmasını yakalamak için Buie, teleskopları 190 millik (300 kilometrelik) bir yol boyunca yayardı. Bugün, bu alan altı kat daha küçük.

Gökbilimcilerin tahminleri, Hubble ve ESA’nın (Avrupa Uzay Ajansı) yaklaşık 2 milyar yıldızın kesin konumlarını belirlemeye yardımcı olan Gaia uydusu sayesinde önemli ölçüde iyileşti. Ek olarak, Lucy’nin hızlı hareket eden hedef asteroitlerinin yörüngeleri, yer tabanlı teleskoplar ve bazen de Hubble kullanılarak sürekli olarak izlenir ve incelenir.

Bir Okültasyon Nasıl Yakalanır

Buie, büyük ekipler, her teleskop için kesin konum tahminleri ve başarılı veri toplama için birçok teleskop gerektirdiğinden, örtülme olaylarını “mega kampanyalar” olarak adlandırıyor. Örneğin Nevada’da öğretmenler ve lise öğrencileri de dahil olmak üzere ülkenin dört bir yanından profesyonel ve amatör gökbilimciler Eurybates’i gözlemlemek için 37 teleskop kullandılar.

Fakat okültasyonlar dünyanın her yerinde olur, Arjantin’den Güney Afrika, Senegal ve İspanya’ya. Buie ve diğer Lucy bilim adamları, bu destinasyonlara seyahati koordine etmeli, yerel olarak gözlem gönüllüleri bulmalı ve onları eğitmelidir.

Gözlem kampanyalarına katılan Ocampo, “Okültasyonlar, NASA’nın misyonunun merkezinde yer alan insanlık, heyecan, katılım ve ilhamın iyiliği için önemli bir uluslararası işbirliğine dayalı bilimsel ilerleme faktörü sağlıyor” dedi.

Okültasyon kampanyaları düzenlemenin lojistik zorluklarına ek olarak, bilim adamları öngörülemeyen hava koşullarıyla mücadele etmelidir. Başarılı kampanyalar açık gökyüzüne bağlıdır. Gözlemciler Nevada’da Eurybates okültasyonunu beklerken bulutların kendilerine doğru hareket ettiğini gördüler.

Buie, “Eurybates okültasyonu bir saat sonra olsaydı, kimse bir şey görmezdi,” dedi. “Bulutlar bizi silip süpürürdü.”

Ekip, Lucy’nin 2033’te Truva asteroidi Patroclus’un son uçuşuna kadar, kötü hava koşullarında bile tıkanmaları gözlemlemeye devam edecek.

Lucy’nin karmaşık ve benzersiz yörüngesinin nasıl tasarlandığını ve görevin yanıtlamasına yardımcı olacak büyük güneş sistemi sorularını öğrenmek için, göz atın: NASA’nın Lucy Misyonu: Genç Güneş Sistemine Bir Yolculuk.

Allison Gasparini, Lonnie Shekhtman ile birlikte.