Alaska’da önemli bir görev yapılacak. Auroral elmasların dünyanın üst atmosferini nasıl etkilediğini anlamayı amaçlamaktadır. Havanın hareketini ve yüksek irtifalarda kompozisyondaki değişiklikleri gözlemlemek için kısa bir pencerede üç roket başlatılacaktır. Bilim adamları, Auroras’tan gelen ısının dikey harekete neden olup olmadığını veya dalgaların enerjiyi daha geniş bir alanda yayıp yaymadığını belirlemeye çalışırlar. Bulgular, uydular ve iletişim sistemleri için çok önemli olan uzay hava tahmini geliştirebilir.

Amaç ve Başlatma Planını inceleyin

Buna göre raporlar Önbikat başlayan manyetik olaylar (müthiş) tarafından heyecanlanan auroral dalgalar başlıklı deneyden, roketler poker düz araştırma aralığından piyasaya sürülecek. Fairbanks’ın 20 mil kuzeyinde yer alan tesis, Alaska Fairbanks Üniversitesi tarafından yönetilmektedir. NASA sözleşme. Başlatma penceresi 24 Mart – 6 Nisan arasında açıktır.

Dört aşamalı bir roket ve iki aşamalı iki roket kullanılacak. İlk ikisi, rüzgar hareketini incelemek için belirli rakımlarda izleyicileri serbest bırakacaktır. Üçüncü roket, beş farklı irtifada buhar izleyicilerini serbest bırakacak. Pembe, mavi ve beyaz olan izleyiciler 20 dakikaya kadar görülebilir olmalıdır. Zemin kameralar verileri belirli aydınlatma koşulları altında yakalayacaktır.

Bilimsel hedefler ve gözlemler

Alaska Fairbanks Üniversitesi’nde uzay fiziği profesörü Mark Conde, projeye liderlik ediyor. Deney, auroraların hava hareketini nasıl etkilediğini belirlemeyi amaçlamaktadır. Bir teori, dikey konveksiyonun önemli bir rol oynadığını gösterirken, bir diğeri akustik bina dalgalarının daha geniş bir atmosferik etkiye neden olduğunu öne sürüyor. Araştırma mevcut anlayışı yeniden şekillendirebilir ve uzay hava koşullarını geliştirebilir.

Lisansüstü araştırmacılardan oluşan bir ekip, Utqiagvik, Kaktovik ve Toolik Gölü dahil olmak üzere Alaska’daki çeşitli yerlerden gelen lansmanları izleyecek. Sonuçlar, auroral olayların atmosferik koşulları nasıl değiştirdiğini ve uydu bağımlı teknolojiyi nasıl etkilediğine dair daha iyi bilgiler sağlayabilir.

Kaliforniya’daki gece gökyüzü altında, NASA’nın Electrojet Zeeman Imaging Explorer (Ezie) Misyonu, 14 Mart’ta Vandenberg Uzay Kuvvetleri Üssü’nden 23: 43’te SpaceX Falcon 9 Roketinde piyasaya sürüldü. Dünyanın auroral elektrojetlerini incelemek için tasarlanan üç küçük uydu yörüngeye taşındı. Bu uyduların konuşlandırılması 15 Mart’ta yaklaşık 02:00 PDT olarak doğrulandı. Önümüzdeki on gün boyunca, 18 aylık görevlerine başlamadan önce düzgün çalıştıklarından emin olmak için sinyaller iletilecek.

Görev Hedefleri ve Bilimsel Önem

Misyona göre detaylar NASA tarafından paylaşılan Ezie’nin uyduları, Dünya Dünya’nın 260 ila 370 mil arasında uçan “tel-on-trace inci” olarak bilinen bir formasyonda faaliyet gösterecek. Bu uydular, kutup bölgelerindeki üst atmosferden akan yoğun elektrik akımlarını haritalayacaktır. Güneş fırtınalarına bağlı bu akımlar Auroras ve Dünya’nın manyetik alanını etkiler. Çalışma, uzay havasının anlaşılmasını ve uydu operasyonları ve iletişim sistemleri de dahil olmak üzere teknoloji üzerindeki etkilerini geliştirmeyi amaçlamaktadır.

Konuşuyorum NASA’ya göre, Ezie program yöneticisi Jared Leisner, Ezie gibi küçük ölçekli görevlerin doğal risklerine rağmen bilimsel değerleri için öncelik verildiğini belirtti. Toplanan veriler sadece Dünya hakkında değil, aynı zamanda diğer gezegenlerdeki manyetik etkileşimler hakkında da araştırmaya katkıda bulunacaktır.

Yörünge Kontrolüne Benzersiz Yaklaşım

Ezie uyduları geleneksel itici yöntemler yerine, pozisyonlarını ayarlamak için atmosferik sürüklemeyi kullanacaklar. NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi tarafından bildirildiği gibi, Ezie’nin misyon bilimcisi Larry Kepko, önceki çalışmaların bu akımların büyük veya küçük ölçekli gözlemlerine odaklandığını açıkladı. Ezie’nin yaklaşımı, oluşumları ve evrimleri hakkında yeni bilgiler sağlayacaktır.

Halkın katılımı ve eğitim sosyal yardımları

Halkın katılımını genişletmek için Ezie-Mag olarak bilinen manyetometre kitleri öğrencilere ve bilim meraklılarına dağıtılmaktadır. Bu kitlerden toplanan veriler, Dünya’nın elektrik akımları hakkında daha ayrıntılı bir anlayış sağlamak için Ezie’nin uzay tabanlı ölçümleriyle entegre edilecektir.
Misyon, NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’ndeki Kaşifler Program Ofisi tarafından yönetiliyor ve NASA’nın Heliofizik Bölümü tarafından finanse ediliyor. Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı, Blue Canyon Technologies ve NASA’nın Jet Propulsion Laboratuvarı tarafından inşa edilen manyetometreler tarafından geliştirilen CubeSats ile projeye liderlik ediyor.

Önemli bir güneş olayı, Güneş’in 29 Aralık’ın başlarında X1.1 sınıfı bir güneş patlaması başlatmasıyla 2024’ün sonunu işaret etti. Güneş patlamalarının en yoğun türlerinden biri olan parlama, 02:18 EST’de (0718 GMT) meydana geldi. Güneş’in kuzeybatı Dünya’ya bakan tarafında. NOAA’nın Uzay Hava Tahmin Merkezi (SWPC) tarafından yayınlanan güncellemelere göre, patlama Dünya’nın bazı kısımlarını etkileyen güçlü bir radyo kesintisine neden oldu. Bu olay, artan güneş aktivitesi ile karakterize edilen Güneş Döngüsü 25 sırasında gözlemlenen devam eden aktiviteye katkıda bulunuyor.

Solar Cycle 25 Etkinliği Devam Ediyor

Binaen NOAA’nın Uzay Hava Durumu Tahmin Merkezi’nden gelen raporlara göre, parlama, NOAA ve NASA arasında uzaydaki hava olaylarını izlemeye yönelik ortak bir çabanın parçası olan GOES-16 hava durumu uydusu tarafından tespit edildi. Space.com tarafından bildirildiği üzere SWPC, patlamanın koronal kütle atımı (CME) oluşturup oluşturmadığını belirlemek için araştırmaların sürdüğünü kaydetti. Büyük miktarda güneş enerjisi salınımı olan CME’ler, ışık görüntülerini güçlendirebilir ve Dünya’ya yönlendirilmeleri halinde uyduları ve güç sistemlerini potansiyel olarak bozabilir.

Geçmişteki Güneş Patlamalarıyla Karşılaştırmalar

Son X1.1 patlaması etkili olsa da yılın en büyük güneş patlaması değildi. Bu ayrım, 3 Ekim’de kaydedilen ve 2005’ten bu yana en büyük beş güneş patlaması arasında yer alan X9 sınıfı güneş patlamasına ait. Solar Cycle 25 sırasındaki yoğun aktivite ilk tahminleri aştı ve uzmanlar patlamanın ilerleyişini izlemeye devam ediyor.

Potansiyel Aurora Gösterimleri

Raporlar, bir CME’nin en son güneş patlamasıyla bağlantılı olması halinde, önümüzdeki günlerde Yeni Yıl kutlamalarına denk gelecek şekilde güçlendirilmiş kuzey ışığı gösterilerinin olabileceğini öne sürüyor. SWPC yetkilileri, Dünya’nın sistemleri üzerinde daha fazla etki olup olmadığını değerlendirmek için patlamanın sonuçlarını takip ederek tetikte olmayı sürdürüyor.
Bu olay, Güneş’in güneş döngüsünün zirvesine yaklaşırken gösterdiği dinamik davranışın altını çiziyor ve dünya çapındaki araştırmacıların ve uzay havası meraklılarının dikkatini çekiyor.

8 Kasım 2020’de NASA’nın Juno uzay aracı, Jüpiter’in en büyük ayı Ganymede’den gaz devi üzerindeki auroral ayak izine seyahat eden yoğun bir elektron ışını içinden geçti. Güneybatı Araştırma Enstitüsü bilim adamları, Juno’nun yükünden elde edilen verileri, Ganymede’yi Jüpiter’e bağlayan manyetik alan çizgisi boyunca seyahat eden parçacık popülasyonunu incelemek için kullanırken, aynı zamanda, parıldayan ışıkları yaratan gizemli süreçleri ortaya çıkarmak için ilişkili auroral emisyonları uzaktan algıladılar.

Bu araştırmanın sonuçlarını özetleyen bir makalenin baş yazarı Dr. Vincent Hue, “Jüpiter’in en büyük uydularının her biri, Jüpiter’in kuzey ve güney kutuplarında kendi auroralarını yaratıyor” dedi. “Bizim adlandırdığımız şekliyle her auroral ayak izi, Jüpiter’in kendisinde parlayan aya bağlı manyetik bir tasma gibi, kendi uydularına manyetik olarak bağlıdır.”

Dünya gibi, Jüpiter de devasa manyetosferinden gelen parçacıklar Jovian atmosferindeki moleküllerle etkileşime girerken kutup bölgelerinin etrafında auroral ışık yaşar. Bununla birlikte, Jüpiter’in auroraları Dünya’nınkinden önemli ölçüde daha yoğundur ve Dünya’nın aksine, Jüpiter’in en büyük uyduları da aurora noktaları yaratır. SwRI’dan Dr. Scott Bolton tarafından yönetilen Juno misyonu, Jüpiter’i kutupsal bir yörüngede dolaşıyor ve Ganymede’yi ilişkili auroral ayak izi ile bağlayan elektron “ipliği” içinden uçtu.

“Juno’dan önce, bu emisyonların tek bir aurora noktasından, bazen ayak izi kuyruğu dediğimiz bir aurora perdesini takip eden çoklu noktalara kadar değişen oldukça karmaşık olabileceğini biliyorduk” dedi. Princeton Üniversitesi. “Jüpiter’e çok yakın uçan Juno, bu auroral noktaların önceden düşünülenden daha karmaşık olduğunu ortaya çıkardı.”

Ganymede, güneş sistemimizde kendi manyetik alanına sahip tek uydudur. Mini manyetosferi, Jüpiter’in devasa manyetosferi ile etkileşime girerek, gaz devinin manyetik alan çizgileri boyunca elektronları hızlandıran ve Juno tarafından doğrudan ölçülebilen dalgalar yaratır.

Juno’da SwRI liderliğindeki iki cihaz, Jovian Auroral Dağılım Deneyi (JADE) ve Ultraviyole Spektrometresi (UVS) bu çalışma için önemli veriler sağladı ve bu veriler aynı zamanda Juno’nun NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde inşa edilen manyetik alan sensörü tarafından da desteklendi.

Bu çalışmanın ortak yazarlarından SwRI’den Dr. Thomas Greathouse, “JADE manyetik alan çizgileri boyunca hareket eden elektronları ölçerken UVS ilgili auroral ayak izi noktasını görüntüledi” dedi.

Bu sayede Juno hem elektron “yağmurunu” ölçebiliyor hem de Jüpiter’e çarptığında oluşturduğu UV ışığını anında gözlemleyebiliyor. Önceki Juno ölçümleri, auroral ayak izine neden olan elektron ışınlarına büyük manyetik bozulmaların eşlik ettiğini gösterdi. Ancak bu sefer Juno, elektron ışını ile benzer bozulmaları gözlemlemedi.

Belçika’daki Liège Üniversitesi’nden çalışmanın ortak yazarı Dr. Bertrand Bonfond, “Yorumumuz doğruysa, bu, auroral ayak izlerinin morfolojisini açıklamak için bir araya getirdiğimiz on yıllık bir teorinin teyididir” dedi. Teori, her iki yönde de hızlanan elektronların, auroral ayak izlerinin çok noktalı dansını yarattığını öne sürüyor.

Hue, “Jüpiter-Ganymede ilişkisi, Juno’nun genişletilmiş misyonu ve ayrıca Avrupa Uzay Ajansı’ndan gelecek JUICE misyonu tarafından daha fazla araştırılacak.” Dedi. “SwRI, görev için yeni nesil UVS enstrümantasyonunu inşa ediyor.”

Bu araştırmayı açıklayan bir makale yayınlandı Jeofizik Araştırma Mektupları.