İlk kez, Andromeda galaksisindeki patlamalar sırasında novalardan (yıldızlardaki devasa termonükleer patlamalar) kaynaklanan uzak ultraviyole emisyonlar tespit edildi. Bu keşif, Hindistan’ın AstroSat uydusundaki Ultraviyole Görüntüleme Teleskobu’ndan (UVIT) elde edilen verilere dayanarak The Astrophysical Journal’da bildirildi. Bengaluru’daki Hindistan Astrofizik Enstitüsü’ne (IIA) göre, eşlik eden yıldız da dahil olmak üzere 42 novadan ultraviyole emisyonları tespit edildi. Bu birikim sonunda patlamaları sırasında gözlemlenen termonükleer ruru tetikler.

Novaların, beyaz bir cücenin etkileşimlerinden madde çekerek ani ve yoğun bir parlaklık patlamasına neden olduğu ikili yıldız sistemlerinde meydana geldiği bilinmektedir. Raporlara göre, UVIT ile yapılan gözlemler araştırmacıların beyaz cüce çevresinde biriken maddelerin bulunduğu birikim disklerini izlemesine olanak tanıdı. IIA’nın baş araştırmacısı ve doktora öğrencisi Judhajeet Basu, India Today Bilim Masası’na, bu disklerin bir nova patlamasından önceki süreçlere dair hayati bilgiler sağladığını belirtti.

Gözlemin Detayları

Ayrıca, “fırtına öncesi sessizlik” olarak tanımlanan karartma dönemleri de kaydedildi. çalışmak. Araştırmacılar, biriken malzemenin geçici olarak bir kabuk görevi görerek termonükleer bir patlama meydana gelmeden önce radyasyonu engellediğini gözlemledi. Bu patlama maddeyi uzaya fırlatır ve sistemin parlaklığını önemli ölçüde artırır.

Andromeda galaksisinin parlak merkez bölgesindeki bu novaları tespit etmek önemli zorluklar yarattı. Raporlara göre gözlemlerin gerçekliğini doğrulamak için gelişmiş görüntü işleme teknikleri kullanıldı.

Bulguların Önemi

Bu patlamaların galaksilerin yeni elementlerle zenginleşmesinde kritik bir rol oynadığına inanılıyor. Çalışma, bu yıldız olaylarının anlaşılmasını derinleştirmek için gelecekteki ultraviyole ve X-ışını misyonlarına olan ihtiyacın altını çiziyor. Kaynaklara göre bulgular, yıldız evrimi ve galaktik kimya mekanizmalarının ortaya çıkarılmasında bir kilometre taşı olarak tanımlandı.

Devasa bir kara delik ile onu çevreleyen ortam arasındaki güçlü etkileşimleri ortaya çıkaran önemli bir astronomik olay ortaya çıktı. NASA ve Hindistan ISRO’dan araştırmacılar, Chandra, Hubble Uzay Teleskobu (HST), Nötron Yıldızı İç Kompozisyon Gezgini (NICER), Swift Gözlemevi ve Hindistan’ın AstroSat’ı da dahil olmak üzere birçok uzay gözlemevini kullanarak bir yıldızın yok olmasının ardından gözlem yaptı. bir kara delik. Bu çalışma, daha önce birbiriyle bağlantısı olmayan kozmik olaylar arasındaki önemli bağlantıları ortaya çıkardı.

Gelgit Bozulması Olayları ve Sonuçları

2019’da gökbilimciler, bir kara deliğe çok yaklaşan bir yıldızın yok olduğunu tespit etti; bu, gelgit bozulması olayı (TDE) olarak bilinen olaya yol açtı. Yıldızın kalıntıları, zamanla yörüngedeki başka bir yıldızla veya muhtemelen daha küçük bir kara delikle etkileşime girmeye başlayan, genişleyen bir enkaz diski oluşturdu. Hindistan Uzay Araştırma Örgütü (ISRO), bu etkileşimin, yörüngedeki yıldızın enkaz diskiyle çarpışması sırasında yaklaşık her 48 saatte bir meydana gelen düzenli X-ışını patlamaları yarattığını söyledi. basın bülteni. Belfast Queen’s Üniversitesi’nden astrofizikçi Matt Nicholl, bu senaryonun, havuza giren bir dalgıcın her girişte su sıçramasına benzediğini belirtti.

TDE’leri ve Yarı Periyodik Patlamaları Bağlama

Öncesi çalışmalar çeşitli gelgit kesintisi olaylarını tespit etmişti, ancak TDE’ler ile yarı periyodik patlamalar (QPE’ler) adı verilen yeni tanınan bir kozmik fenomen kategorisi arasındaki bağlantı spekülatif kaldı. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’ne bağlı ortak yazar Dheeraj Pasham, bu keşfin bu olayları birbirine bağlamadaki önemine dikkat çekti.

AstroSat ile Gözlemsel Atılımlar

AT2019qiz olarak adlandırılan TDE, ilk olarak Palomar Gözlemevi’nin Zwicky Geçici Tesisi’nde gözlemlendi. NASA’nın gözlemevleriyle yapılan takip çalışmaları, enkaz diskinin önemli ölçüde büyüdüğünü ve bir haftalık periyodu olan yörüngedeki herhangi bir nesnenin onunla çarpışmasına izin verdiğini ortaya çıkardı. Pune’daki Üniversitelerarası Astronomi ve Astrofizik Merkezi’nden (IUCAA) Gulab Dewangan’ın da aralarında bulunduğu araştırmacılar, AstroSat’ın bu araştırmaya katkıda bulunma konusundaki benzersiz yeteneklerini kabul ettiler.

Gelecekteki Araştırmalar İçin Çıkarımlar

Bulgular, araştırmacıların, patlamaları gözlemlemeden önce enkaz diskinin yeterince genişlemesi için zaman tanıması gerektiğini gösteriyor. Bu içgörü, gelgit kesintileriyle bağlantılı ek QPE’lerin araştırılmasına yardımcı olabilir ve potansiyel olarak süper kütleli kara delikleri çevreleyen çevreye ilişkin anlayışımızı geliştirebilir.

(Başlık hariç bu haber NDTV personeli tarafından düzenlenmemiştir ve bir basın bülteninden yayınlanmıştır)

Hindistan’ın Pilani kentindeki Birla Teknoloji ve Bilim Enstitüsü’nden gökbilimciler, AstroSat uzay aracını kullanarak yakınlardaki NGC 6940 açık kümesini araştırdılar. Gözlem kampanyasının sonuçları, yayınlanan 21 Aralık’ta ön baskı sunucusunda arXivbu kümenin özelliklerine ve yıldız popülasyonlarına daha fazla ışık tutacak.

Aynı dev moleküler buluttan oluşan açık kümeler (OC’ler), birbirlerine kütleçekimsel olarak gevşek bir şekilde bağlı olan birkaç on ila birkaç yüz yıldızdan oluşan gruplardır. Bugüne kadar Samanyolu’nda 1000’den fazla OC tespit edilmiştir. Bu yıldız gruplamalarını ayrıntılı olarak incelemek, galaksimizin oluşumu ve evrimi hakkındaki anlayışımızı geliştirmek için önemli olabilir.

1784 yılında keşfedilen NGC 6940 (Melotte 232 olarak da bilinir), Vulpecula takımyıldızı yönünde yaklaşık 2.500 ışıkyılı uzaklıkta bulunan bir açık kümedir. Kümenin 720 milyon yaşında olduğu tahmin ediliyor ve güneşe yakın bir metaliteye sahip.

NGC 6940’ın önceki gözlemleri, onun normal tek ve ikili yıldızların dışında, mavi başıboş yıldızlar (BSS), mavi gizlenenler (BL’ler), sarı başıboş yıldızlar (YSS) ve kırmızı küme (RC) gibi birçok egzotik yıldız popülasyonunu barındırdığını ortaya çıkarmıştı. ) yıldızlar. Ancak bu OC ile ilgili birçok çalışma yapılmış olmasına rağmen bu egzotik yıldızlar henüz kapsamlı bir şekilde araştırılmamıştır.

Son zamanlarda gökbilimciler Anju Panthi ve Kaushar Vaidya, NGC 6940’a daha yakından bakmak için AstroSat’ın Ultraviyole Görüntüleme Teleskobu’nu (UVIT) kullandılar; asıl amacı egzotik yıldız içeriği hakkında daha fazla bilgi toplamaktı. Ayrıca küme üyelerini tanımlamak için ESA’nın Gaia uydusundan gelen verileri de kullandılar.

Araştırmacılar, “Bu küme, AstroSat üzerindeki Ultraviyole Görüntüleme Teleskobu (UVIT) ile gözlemlendi; bu teleskop, diğer çok dalga boylu verilerle birleştirildiğinde egzotik nesneleri ve onların sıcak yoldaşlarını tespit etme yeteneğine sahip.” dedi.

Sonuçta gökbilimciler NGC 6940’ın 492 üyesini belirlediler ve bunlardan 16’sının egzotik yıldız olduğu ortaya çıktı. Özellikle, 11 mavi gizlenen yıldız adayı, iki sarı başıboş yıldız, iki kırmızı küme yıldızı ve bir mavi başıboş yıldız buldular.

Ayrıca, üç BL adayının büyük olasılıkla sıcak bir arkadaş olarak beyaz cücelere sahip olduğu bulundu. İki YSS yıldızının muhtemelen sıcak yoldaşları olarak sdB yıldızları var ve tanımlanan RC yıldızlarından birinin beyaz cüce yoldaşı var.

Araştırmaya göre NGC 6940, küme içinde dinamik evrimin meydana geldiğini düşündüren kitlesel ayrışmanın kanıtlarını gösteriyor. Devasa tek yıldızlar, en yüksek düzeyde ayrışmayı sergiliyor, ardından eşit kütleli ikili ana dizi (MS) popülasyonları ve ardından düşük kütleli tek yıldızlar geliyor.

Üstelik gözlemler, NGC 6940’ta genişletilmiş bir ana dizi kapanma (eMSTO) özelliğinin varlığını da ortaya çıkardı. Gökbilimciler, yıldızların yaş dağılımının, gözlemlenen eMSTO’ya katkıda bulunan faktörlerden biri olduğunu varsayıyorlar. Ancak yıldız rotasyonunun ve toz emiliminin etkisinin buna katkıda bulunma olasılığını dışlamazlar.

Makalenin yazarları ayrıca NGC 6940’ın 9,8 yay dakikası olarak hesaplanan çekirdek yarıçapını ve 37,5 yay dakikası olarak ölçülen gelgit yarıçapını da tahmin etti.

© 2023 Science X Ağı

Hindistan’ın AstroSat uzay aracını kullanan gökbilimciler, son patlama etkinliği sırasında SGR J1830-0645 olarak bilinen bir magnetarı gözlemlediler. 6 Ekim’de ön baskı sunucusunda yayınlanan gözlemsel kampanyanın sonuçları arXiv ve yayınlanmak üzere kabul edildi Kraliyet Astronomi Topluluğunun Aylık Bildirimleribu nesnenin özelliklerine ve davranışına daha fazla ışık tutar.

Magnetarlar, gezegenimizin manyetik alanından 1 katrilyon kat daha güçlü, son derece güçlü manyetik alanlara sahip izole nötron yıldızlarıdır. Gözlemler, bu nesnelerdeki manyetik alanların bozulmasının, yüksek enerjili elektromanyetik radyasyonun emisyonuna neden olduğunu göstermektedir. Genel olarak magnetarlar nispeten gençtir ve dinamik manyetosferleri güçlü zamansal değişkenliğe sahiptir.

SGR J1830–0645, 10 Ekim 2020’de NASA’nın Swift uzay aracıyla birlikte yumuşak, kısa bir gama ışını patlaması sergilediğinde keşfedilen bir magnetardır. Yaklaşık 10,41 saniyelik bir dönüş periyoduna, 24.000 yıllık bir dönüş yaşına ve yaklaşık 550 trilyon Gauss gücünde bir dipol manyetik alana sahiptir.

Hindistan’ın Bangalore kentindeki Raman Araştırma Enstitüsü’nden (RRI) Rahul Sharma liderliğindeki bir gökbilimci ekibi, SGR J1830-0645’in keşfinden kısa bir süre sonra gözlemlemeye başladı. Bu amaçla AstroSat’ın Yumuşak X-ışını Teleskobu (SXT) ve Geniş Alan X-ışını Oransal Sayacı’nı (LAXPC) kullandılar.

Sharma’nın ekibi SGR J1830-0645’in zamanlama ve spektral analizini gerçekleştirdi. Kısa saniyenin altındaki X-ışını patlamalarını, 0,9-10 keV pulsasyonlarını, darbe profillerinin morfolojisinde enerji ile birlikte varyasyonları, darbeli fraksiyonda önemli varyasyonları ve yaklaşık 0,24 keV eşdeğer genişliğe sahip 6,4 keV’lik bir emisyon hattını tespit ettiler. . Bu nedenle, bu bulgular SGR J1830-0645’i emisyon çizgilerinin varlığını gösteren birkaç magnetardan biri yapmaktadır.

Bilim adamları, “Emisyon çizgisinin, nötron yıldızının yakınında nispeten soğuk malzemenin varlığından dolayı demirin floresansının bir sonucu olması mümkündür” diye varsayıyorlar.

Gökbilimciler toplamda ortalama 33 milisaniye süren 67 patlama tespit etti ve en parlak olanı yaklaşık 90 milisaniye sürdü. Patlama spektrumları 6,4 keV emisyon çizgisinin varlığına dair herhangi bir kanıt göstermedi.

Araştırmacılar, SGR J1830-0645’in atımlı fraksiyonunun, yaklaşık 5 keV’ye kadar olan enerjilerde arttığının gözlemlenmesi ve sonrasında dik bir düşüş göstermesi nedeniyle artan enerjiyle birlikte önemli bir evrim gösterdiğini belirtti. Bu eğilim diğer bazı magnetarlarda gözlemlenenlerden farklıdır.

Çalışma ayrıca SGR J1830-0645’in yumuşak X-ışını bandındaki çoğu magnetarın tipik spektral özelliklerini sergilediğini de buldu. Makalenin yazarları, SGR J1830-0645’in enerji spektrumunun iki kara cisim (termal) bileşenin yanı sıra rezonans olarak yukarı saçılmış yumuşak termal fotonlarla ilişkili termal olmayan bir güç yasasından oluştuğunu açıkladı.

© 2023 Science X Ağı