Üretken yapay zeka girişimi Runway’in film yapımcılığı bölümü tarafından üretilen bir röportaj dizisi olan “Yaratıcı Diyaloglar”ın üçüncü bölümünde multimedya sanatçısı Claire Hentschker, yapay zekanın sanatsal süreci sanatın homojenleştiği, bir nevi yapay zekaya gerilediği noktaya kadar metalaştıracağı korkusunu dile getiriyor. türev aynılığı.

“Var olan şeylerin giderek daralan ortalamasını mı alıyorsunuz?” o soruyor. “Ve sonra -bunun ortalaması alınmaya devam ettikçe- her şey bir damla mı olacak?”

Bunlar Çarşamba günü Runway’in ikinci yıllık Yapay Zeka Film Festivali’nde en iyi 10 finalistin gösterildiği bir gösteride kendime sormaya devam ettiğim sorulardı. isteğe bağlı olarak mevcuttur bu sabah itibariyle Runway’in web sitesinde.

Runway bu yıl biri Los Angeles’ta, diğeri New York’ta olmak üzere iki prömiyer gerçekleştirdi. Sanat evi ve avangard rezervasyonlarıyla tanınan bir tiyatro olan Metrograph’ta düzenlenen New York’a katıldım.

Yapay zekanın bir damla gelecekte hızla ilerlemediğini bildirmekten memnuniyet duyuyorum… en azından şimdilik. Ancak yetenekli bir yönetmen gözü – insan dokunuşu – bir “Yapay Zeka filminin” etkinliğinde açık bir fark yaratır.

Festivale gönderilen filmlerin tümü, yapay zeka tarafından oluşturulan arka planlar ve animasyonlar, sentetik seslendirmeler ve mermi zamanı tarzı özel efektler de dahil olmak üzere bir biçimde yapay zekayı içeriyordu. Öğelerin hiçbiri OpenAI’nin Sora’sı gibi son teknolojiye sahip araçların üretebileceği düzeyde görünmüyordu, ancak başvuruların çoğunun yılın başlarında tamamlandığı göz önüne alındığında bu beklenen bir şeydi.

Gerçekten de, filmlerin hangi bölümlerinin bir oyuncunun, kameramanın veya animatörün değil, bir yapay zeka modelinin ürünü olduğu -bazen acı verici bir şekilde- aşikardı. Aksi takdirde güçlü senaryolar bile bazen yetersiz üretken yapay zeka etkileri nedeniyle hayal kırıklığına uğradı.

Örneğin, Johans Saldana Guadalupe ve Katie Luo’nun bir kızının annesiyle olan sevgi dolu ilişkisinin öyküsünü kendi ağzından anlatan “Sevgili Anne” kitabını ele alalım. Bu bir gözyaşı dökücü. Ancak yapay zeka tarafından oluşturulan videonun tüm anlatısal tuhaflıklarını (örneğin çarpık arabalar, tuhaf fizik) içeren Los Angeles otoyolunun bir sahnesi benim için büyüyü bozdu.

Günümüzün yapay zeka araçlarının sınırlamaları bazı filmleri sınırlandırıyor gibi görünüyordu.

Meslektaşım Devin Coldewey’in yakın zamanda yazdığı gibi, üretken modellerin (özellikle de video üreten modellerin) kontrolü zordur. Geleneksel film yapımında bir karakterin kıyafetinin rengini seçmek gibi basit meseleler geçici çözümler gerektirir çünkü her çekim diğerlerinden bağımsız olarak yaratılır. Bazen geçici çözümler bile işe yaramaz.

Ortaya çıkan kopukluk, filmlerin birçoğunun anlatım ve müzikle bir araya getirilen yüzeysel hikayelerden ibaret olduğu festivalde sergilendi. Carlo De Togni ve Elena Sparacino’nun “L’éveil à la création” filmi, filmden daha etkileşimli bir hikaye kitabı oluşturabilecek slayt gösterisi benzeri geçişlerle bu formülün ne kadar sıkıcı olabileceğini gösterdi.

Léo Cannone’un “Büyükanneler Kaybolunca Nereye Giderler?” kısa öyküler kategorisine de giriyor – ancak buna rağmen içten bir senaryo (büyükannelerine öldükten sonra ne olduğunu anlatan bir çocuk) ve çocuk yıldızının olağanüstü güçlü performansı sayesinde zafere ulaşıyor. İzleyicilerin geri kalanı da aynı fikirde görünüyordu; film gecenin en coşkulu alkışlarından birini aldı.

Benim için bu, festivali kısaca özetliyor. Yapay zekânın değil, insanın katkıları çoğu zaman büyük fark yaratır. Bir çocuk oyuncunun sesindeki duygusallık? Bu sana bağlı. Yapay zeka tarafından oluşturulan arka planlar mı? Daha az.

Bu, Japon bir adamın küçük bir çocuk olarak ABD’ye göçünün getirdiği psikolojik sıkıntıdan kurtulma mücadelesini belgeleyen festival Grand Prix kazananı “Beni Dışarı Çıkar” için kesinlikle doğruydu. Film yapımcısı Daniel Antebi, adamın panik ataklarını yapay zeka tarafından oluşturulan grafiklerin (sonuçta sinematografiden daha az başarılı olduğunu düşündüğüm grafiklerin) yardımıyla tasvir ediyor. Film, yaya şeridindeki sokak lambalarının birer birer titreştiği sırada, adamın köprüden yukarı doğru yürüdüğü bir çekimle sona eriyor. Unutulmaz ve çok güzel ve bunu yakalamak kesinlikle yıllar aldı.

Üretken yapay zekanın bir gün bunun gibi sahneleri yeniden yaratabilmesi çok mümkün. Belki de sinematografinin yerini eninde sonunda istemler alacak; Runway ve OpenAI gibi start-up’ların video oluşturma modellerini eğittiği, sürekli büyüyen veri kümelerinin (her ne kadar sorunlu telif hakkı durumu olsa da) kurbanı olacak.

Ama o gün bugün değil.

Gösterim sona erdiğinde ve ödül sahipleri fotoğraf çekmek için salonun önüne doğru yürürken, köşede oturan kameramanın tüm olayı belgelediğini fark etmeden edemedim. Belki tam tersine yapay zeka, biz insanların derinden arzuladığı insanlık gibi bazı şeylerin yerini asla alamayacaktır.