Super Mario Galaxy bugün 12 Kasım 2022’de 15. yıl dönümünü kutluyor. Aşağıda, benzersiz ortamının onu diğer Mario oyunlarından ayıran özel bir merak duygusuna nasıl sahip olduğuna bir göz atacağız.
Mario Galaxy, serideki diğer oyunların Cumartesi sabahı sürrealizminden uzak, yıldızların melankolik bir vizyonunu sunuyor. Tabii ki, öncekiler gibi değil ve takip edenlerin kendine özgü çekicilikleri yok – Sunshine’ın güneşte ıslanmış sersemlemesini veya Odyssey’nin kasırga turunu düşünün. Ancak Galaxy varoluşsal, neşeli bir melankoli sunuyor. Mario’nun seviyelerinin ölçeğini krallıkların ve tarihin ötesine, (meta)fiziksel düzeye çıkarır. Galaksi, yaşam ve ölümün kozmik ara bağlantısına ve dağınık, bilinçsiz yeniden doğuş olasılığına odaklanır.
Elbette, diğer Mario oyunlarında karanlık titremeler var, trenlerde düşman utangaç adamlarla konuşmalar ya da uçurumda geride bırakılan Yoshiler. Ama Mario Galaxy daha temel bir şey sunuyor. Üzüntüsü tonal bir dallanma, bir şaka ya da çarpışma mekaniğinin tesadüfi bir etkisi değildir. Galaxy, kelimenin tam anlamıyla, yalnızca belirli ışık noktalarının yaşanabilir olduğu karanlık, geniş bir evrende yer almaktadır. Zamanla, bu ışık noktaları ölecek ve yerlerini başkaları alacak. Kısacası, tuhaf bir çizgi film mantığıyla filtrelenmiş olsa da, bizimkine çok benzeyen bir evren.
Örneğin, patlamalar bu dünyada da yıldızlar yaratır, ancak bu, şeker beslemekten Lumas’a, yıldızlara, gezegenlere ve galaksilere dönüşen büyülü yaratıklara kadardır. Bu, katı mekanik terimlerle, geçişi sağlamanın bir yoludur. Mario seyahatlerinde “yıldız parçaları” alır. Yeterince varsa, yeni bir dünya açmak için onları Lumas’a besleyebilir. Oyunun daha küçük etkileşimlerine veya parçalarına daha yüksek bir hedef veren klasik video oyunu maskaralıkları.
Ancak bu işlem, bir kapının altındaki bir yıldız işaretinden daha fazla tematik yumruk içerir. Bir Luma bir galaksiye dönüştüğünde, artık sevimli, küçük bir yıldız adam değillerdir. Toprak, kum, su, uzay – hatta diğer yaşam formları haline gelirler. Bu bir tür ölüm. Ben çocukken Luma’lara şeker yedirmekte tereddüt ederdim çünkü bu onların artık orada olmadığı anlamına gelirdi. Yine de, bu ölüm başka tür bir yaşam yaratır. Galaksinin tüm dünyaları, bir zamanlar bu yıldız çocuklardı. Zıplayan tavşanları barındıran küçük dünyalardan devasa bir arı kovanı bahçesine kadar, onları yapan maddeyi luma oluşturdu. Bir yıldız ölür, madde genişler, evren sürekli döner.
Oyun, bu temaların birçoğunu, yeni doğan yıldızlara sonunda galaksiler olmaları için rehberlik eden ve öğreten göksel bir anne olan Rosalina aracılığıyla kanalize ediyor. Mario’ya da rehberlik eder, uzay gemisine indiğinde onu kanatlarının altına alır. Mario, belirli seviyeleri tamamladığı zaman onunla konuşur ve o, oyunun merkezlerinde sürekli bir varlıktır. Bununla birlikte, Rosalina hakkında en çok kitaplığındaki bir hikaye kitabını yüksek sesle okurken öğrenirsiniz. Hikaye kitabı, Rosalina’nın Luma’lara nasıl baktığını anlatıyor. Bir zamanlar uzak bir dünyada küçük bir kız, annesini arayan bir Luma onu buldu ve ikisi de yıldızlara doğru yola çıktı.
Zamanla Rosalina, yolculuğunda yardım ettiği birçok Luma’nın annesi olur. Bu bir tür tanrılıktır, ancak yükselmek veya içine doğmak yerine seçilmiştir. Burada tanrı olmak tam olarak güç veya yaratılışla ilgili değildir; bu bir rol. Luma’nın annesini araması gerçeği, belki bir zamanlar başka birinin aynı pozisyonda olduğunu, ancak öldüğünü veya bu işi yapamaz hale geldiğini doğrular. Ancak bu ölümden, bir başkasının bu gerekli yükümlülükleri yerine getirme olasılığı doğar. Amacını bulan Rosalina, “yeniden doğacak bir yer ararken” Luma’larla birlikte seyahat eder. Yıldızları mümkün kılan dönüşümleri denetleyerek yaşamla ölüm arasında duruyor.
Bu gerçekten ağır ve metafizik olsa da, Mario Galaxy’nin kozmik ölçeği genellikle küçüktür. Rosalina, annesini özlediği için hikaye kitabı yolculuğuna çıktı. Hikaye kitabının zirvesinde, annesinin ölümünü ve annesiyle olan bağlantısının sağladığı hayatı tanır. Evrene yayılan, sırayla bireysel yaşamlara dokunan basit bir aşk. Rol kozmik olsa da, pratikliği basitçe ebeveynliktir. kümelerini bölen farklı merkezler Galaksinin seviyeleri çoğunlukla sıradan yerlerdir: bir yatak odası, bir çeşme, bir mutfak ve bir bahçe. Mario, her şeyden çok bir ev olan bu gemide bir ziyaretçidir.
Galaksi, galaktik ölçeğiyle bu bolluğu bir araya getiriyor. “Yıldızlara saygı duymak iyi bir şey” Carl Sagan, Cosmos’ta şunları söyledi:“Çünkü biz onların çocuklarıyız.” Güneş ışığı, sırayla tüm hayvan yaşamını besleyen bitkileri beslediği için, gerçek anlamda yıldızların annesiyiz. Mario Galaxy bu tür şiirlerle ilgili bir oyundur. Yıldızları çocuklara dönüştürür, evreni insan yaşam ve ölüm döngülerine dönüştürür.
Bir Mario oyunu hakkında bu şekilde konuşmak biraz aptalca görünebilir, ancak bence bu aptallık, oyunun rezonansının anahtarıdır. Sonuçta hayatın çoğu saçma ve anlamsız. Bizde de egoist kraliçe arılar, yakalanması zor korkmuş tavşanlar, şekere ve kucaklaşmaya ihtiyacı olan kayıp çocuklar var. Uzayın enginliğinde mavi bir lekenin içinde yaşar, ölür, kaka yapar ve yeriz. Hayatlarımız önemli hissettiriyor, ama çok küçük. Büyük ölçekte, gezegenler ve ekosistemler gibi devasa şeyler çok önemsiz görünebilir. Bununla birlikte, bu küçük yaşamların, onları mümkün kılan yıldızlarla yakın bağlantıları vardır. Biz de yaşıyoruz ve ölüyoruz, doğuyoruz ve yeniden doğuyoruz. Sayısız yıldızın ölümünün bizi yarattığı madde gibi, ölümlerimiz de önümüze gelecek yaşamları önemli kılar. İnsanların, hayvanların ve bitki yaşamının burada olması, başka hiçbir yerde kopyalanamayacak bir sayılar mucizesidir. Yalnız bir evrendir. Ama bizim titreyen ışıklarımız ve birbirimizle olan bağlantılarımız tarafından aydınlatılıyor.
Burada tartışılan ürünler editörlerimiz tarafından bağımsız olarak seçilmiştir. Sitemizde öne çıkan herhangi bir şey satın alırsanız GameSpot gelirden pay alabilir.
