Sun-Earth L2’deki bir uzay istasyonu için ayrıntılı bir tasarım

Uzay araştırmalarıyla ilgili yeni fikirler her köşeden geliyor ve topluluk genel olarak bu alanla ilgilenen herkesi memnuniyetle karşılıyor. “Mars’ta Bir Şehir”i yeni okuduktan sonra, uzaya yerleşim çağının yaklaştığı fikrine katılmayan insanlar bile meraklılar tarafından kabul edilecek gibi görünüyor. Şimdi aramıza yeni bir katılımcı katıldı: Daniel Akinwumi, Strathclyde Üniversitesi’nde Nijeryalı bir yüksek lisans öğrencisi. yüksek lisans tezi “galaksiler arası merkez” veya I-HUB’ın tasarımını detaylandıran ResearchGate’e.

Tezin giriş bölümü, uzay habitatlarıyla ilgilenenlerin aşina olduğu pek çok zorluğu ortaya koyuyor. Bunlar arasında robotların önemi, tamamen kapalı döngü geri dönüşüm sistemi ve yeni radyasyon kalkanı yer alıyor. Bay Akinwumi ayrıca kapsamlı bir literatür taraması yapıyor ve I-HUB’a benzer diğer birçok tasarım konseptinden bahsediyor.

Önemli tasarım tercihlerinden biri sistemin uzaya nasıl taşınacağıdır. Bu yazının yazıldığı an itibarıyla I-HUB, şimdiye kadar geliştirilmiş en büyük roket olan ve halen test edilmekte olan Starship’i kullanacak. I-HUB için seçilen diğer sistemlerin çoğu, NASA’nın ECLSS yaşam destek sistemi veya bir güç kaynağı için standart RTG’ler gibi başka yerlerde geliştirilen teknolojileri kullanacak.

Gıda, herhangi bir uzun vadeli yaşam alanı için gereklidir ve makale, uzayda kullanıma yönelik farklı gıda üretim sistemlerini yakından inceliyor. NASA’nın Sebze Üretim Sistemi en gelişmiş sistemlerden biridir ve çok az değişiklikle I-HUB’da kullanılabilir. İtki sistemi de diğer bir önemli sistem; I-HUB, Dünya/Güneş L2 noktasının derin uzay hedefini araştırmasına imkan verecek kapsamlı bir güneş enerjili elektrik itiş sisteminin arkasında tasarlandı.

İdeal olarak sistem sırayla inşa edilmelidir, ancak bunun mümkün olabilmesi için robotik montajcılar üzerinde çok fazla çalışmanın yapılması gerekir. L2 noktasına bir montajcı ordusu göndermek aşırı derecede pahalı olacağından, böyle bir toplantının Dünya’ya yakın bir yerde yapılması da gerekecektir. Ancak makale, bu alanın bilimsel araştırmalar için yararlı bir platform olabileceğine işaret ettiğinden, L2’den gelen görüntüler muhteşem olacaktır; halihazırda Öklid de dahil olmak üzere çok sayıda büyük ölçekli teleskopa ev sahipliği yapmaktadır.

Kurulduktan sonra I-HUB’ın amacı sabit kalmak değil, hem fiziksel hem de operasyonel kapasitesini artırmak için zaman içinde ek modüller ekleyerek büyümeye devam etmektir. Bağlanacak modüllerin modüler tasarımları bu özellik açısından kritik öneme sahip olacak ve farklı modüllerin ISS’ye bağlanma şekline benzer olacaktır.

Hatta bazı modüller, mikro yer çekiminin I-HUB sakinlerinin uzun vadeli sağlığı üzerindeki zararlı etkilerini azaltmak için bile dönebilir. Aynı zamanda entegre bir iletişim sistemine ve yukarıda da belirtildiği gibi kapalı döngü kaynak geri dönüşümü/yaşam destek sistemine sahip olacak.

Bay Akinwumi ayrıca güç ve kütle gibi çeşitli sistemlere ilişkin bütçeleri ve istasyonun beklenen genel maliyetini de ayrıntılı olarak anlattı. Analizinde sistemdeki bazı doğal riskleri detaylandırdı ve bunların gelecekteki geliştirme çalışmalarıyla nasıl azaltılabileceğini ayrıntılarıyla anlattı. Bunlardan bazıları, yaşam destek sistemlerinin birden fazla yedeklenmesini ve çeşitli radyasyon kalkanı katmanlarını içerecektir.

Genel olarak, I-HUB’ın planı makul görünüyor ve 71 sayfadan oluşuyor; muhtemelen bir yüksek lisans tezi için ortalamanın biraz üzerinde. Ancak bu sayfalarda çok az yeni fikir ayrıntısı var; daha çok, diğer kaynaklarda zaten ayrıntılı olarak açıklanan ve bu tezin izin verebileceğinden çok daha ayrıntılı bir fikir koleksiyonudur. Gelecek vaat eden bir araştırma hattı için iyi bir başlangıç ​​ve umarım Bay Akinwumi doktorasına devam eder. ve I-HUB fikrinin ayrıntılarına daha fazla inebilir.