Açılış anlarında Yıldız KılıcıKahramanımız Eve, düşmanların istila ettiği bir kumsalda koşarken, her adımda büyük patlamalar onu sarsıyor. Anı inanılmaz derecede güzel grafiklerle zenginleştirmiş olsak da, doğrudan katıldığınız çok az aksiyon var ve bu sekans, temel bir dövüş eğitimi görevi görüyor. Bu açılışın benim için güzel bir örnek olduğunu düşünüyorum. Yıldız Kılıcı deneyim: içerikten ziyade stil. Yıldız Kılıcı aksiyon sekanslarıyla çok gösterişli, grafikleriyle çok hoş ama tekrarlama sorunu çok kötü. Daha da kötüsü, herhangi bir ilginç hikaye veya karakterden yoksundur.
Yıldız Kılıcıdövüşü benzetildi Elden Yüzüğü geliştirici FromSoftware ve diğer ruh benzeri oyunlarve karşılaştırma uygundur. Düşmanınızı engellemek, ondan kaçmak ve onun kalıplarını öğrenmek için onu okumak size günü kazandıracaktır. Bu arada, bir şeylerden feryat etmek ve yüze zarar vermek, çok ölmenin kesin bir yoludur.
Umudum oyun açıldığında Eve’in de ödülsüz kalmasıydı
Ancak ruh benzeri oyunlarda esasen ilk dakikalarda derinlere düşersiniz. Her şey öldürücüdür ve her karşılaşma tüm dövüş becerilerinizi gerektirir, aksi takdirde öleceksin. Fakat Yıldız Kılıcı, sizi yavaşça hızlandırır, sizi sert vuruşlu ancak nispeten basit, kolayca aşağı inen düşmanlarla başlatır, ruh benzeri bir oyundan çok bir aksiyon RPG’sine benzer. Bu uyumsuzluk ilk saatlerimi inanılmaz derecede sıkıcı hale getirdi ve oyunun hikayesi ve karakterleri, savaş sıkıntılarını uzak tutmaya yetmediği için ciddi olarak tamamen bırakmayı düşündüm.
Yıldız Kılıcı‘in hikayesi dikkat çekici değil. Bir uzay kolonisinden gelen bir asker olan Eve, gezegeni istila eden ve nüfusun çoğunu öldüren kötü canavarlar olan naytibalardan kurtulma göreviyle Dünya’ya gönderildi. Havva’nın ne olduğu, yok etmesi için gönderildiği canavarların gerçekte kim olduğu ve taptığı varlığın ardındaki motivasyonlar hakkındaki büyük açıklamalar kolaylıkla çıkarılabilir. Bu arada Eve duygusuz bir asker ki bu da sorun değil; video oyunlarında bunlardan çok var. Ama oyun açıldığında Eve’in de ödülsüz kalacağını umuyorum.
Nihayetinde oyundan vazgeçmedim çünkü daha sonra savaş dramatik bir şekilde gelişti. Düşmanlar, hatta basit olanlar bile, ruh benzeri birinden beklediğim seviyeye kadar sinir bozucu derecede zorlaştı. Sadece alanlardan geçmek yerine, düşmanlarımı ve onların arenalarını göz önünde bulundurmam ve savaşlarımı buna göre seçmem gerekiyordu, ki bu da çoğu zaman eğlenceli bir etki yaratıyor. Oyunun ilerleyen safhalarında, kafa kafaya gelseydim beni öldürebilecek üç düşmanla karşılaştığımda, otomatik olarak öldüren “yukarıdan ölüm” yeteneğimi kullanarak araziyi kullanarak üzerlerine indim. Oyun başladıktan sonra (yan görevleri yapmak ve keşfetmek için ne kadar zaman harcadığınıza bağlı olarak beş ila yedi saat sürebilir), düzenli düşman dövüşleri bazı patronlardan çok daha zor ve çok daha ilgi çekicidir.
Dövüşün güzelce yapılmış bir başka yönü de oyunun her dövüşü ayrı ayrı değerlendirmenizi gerektirmesidir. Bu son kısım çok açık görünüyor ama açıklamam gerekiyor: Yıldız Kılıcı özel karşılaşmalar ve patronların sık sık tekrarladığı öngörülebilir bir düzende ilerliyor.
Ayrıca platform oluşturma berbat ve çok fazla var
Örnek olarak, benzer zindanları koruyan benzer görünüşlü askerlere karşı iki ayrı dövüş vardı (bu konuya birazdan değineceğim). İlk kavga yeterince basitti. Ama ikinci seferde, aslında aynı düşmanla tekrar savaşıyor olmama rağmen, kıçımı bana teslim ettiler. Kafam o kadar karışmıştı ki, daha önce başarısız olduğum halde neden o zaman başarısız olmaya devam ettiğimi merak ediyordum. Ancak yavaşladıktan ve düşmanımın ne yaptığını gerçekten izlemeye zaman ayırdıktan, saldırılarımda açgözlü olmamakla birlikte gerektiğinde bloklayıp kaçtıktan sonra nihayet onu yendim. Şu ana kadarki en iyi dövüştü, zorlu bir düşmanı alt ederken hissettiğim coşkuyu başarılı bir şekilde kopyalayan bir dövüştü. Sekiro: Gölgeler Ölür İki kere veya Elden Yüzüğü.
Ancak oyunun bu şekilde öngörülebilir bir düzende gelişmesini deneyimlemek son derece tuhaftı. Oyunun başında, kılıcımın çalışmayı bıraktığı bir zindana girmem ve beni az önce kilidini açtığım silahı kullanmaya zorlamamın gerçekten ilginç olduğunu düşündüm. Zindanın kasvetli bir hali vardı Ölü Uzay Canavarların kör köşelerden fırladığı, kana bulanmış bir yeraltı laboratuvarında geçiyor. Tonsal olarak uyumsuz olsa da harika bir andı; oyun içinde bir oyun, tıpkı raylı atıcı / kurşun cehennemi bölümleri gibi. Nier: Otomat. Ancak kendimi aynı tür bir zindanda bulduğumda, kılıcım gizemli bir şekilde yeniden kaputla birlikte bu yeniliğin iyi hisleri biraz azaldı. Gibi Yıldız Kılıcı aynı dört bloktan inşa edilmiştir: doğrusal bir zindan; bir merkez dünyası; çöl temalı bir açık dünya; ve geliştiricilerin bunları son alana kadar esasen bu sıraya göre düzenlediği bir yeraltı laboratuvarı. Zindanlar ve kumlu açık dünya bölümleri en azından farklı görünüyor, ancak oyunun beni böyle bir döngüye sokması yine de çok tuhaf geldi.
Ayrıca platform oluşturma berbat ve çok fazla var. Eve sıklıkla uygun yüzeye tutunmayı başaramaz, bu da tehlikelerin sınırlarının çoğu zaman yetersiz bir şekilde çizilmesine rağmen atlayışlarının kaçırılmasına veya düşerek ölmesine neden olur. En azından savaştığınız yerdeki savaşın aksine öğrenmek öldüğünde bir şey, platforma giriyorsun Yıldız Kılıcı Oyunun sizden tam olarak ne yapmanızı istediğini nihayet anlayana kadar berbat, çok uzun bölümlerden geçerek yolunuzu karıştırmak gibi hissettim.
Yıldız Kılıcı bir sürü “ama” var. Nefret ettiğimi söyleyemem ama beğendiğimi de söyleyemem. Dövüşten gerçekten keyif aldım, ancak ancak çok uzun bir süre sonra oldu ve bir grup küçük, saçınızı yırtan platform bölümleri ve kötü tasarım seçimleriyle bölündü. Arkadaşlarıma tavsiye ederim, ancak ikinci alanda sürüklenmeye başladığında buna bağlı kalacaklarına söz verirlerse. Yıldız Kılıcı beni hayal kırıklığına uğrattı ve sıktı Ancak Yine de oynamaya devam ettim.
Yıldız Kılıcı 26 Nisan’da PlayStation 5’te çıkıyor.
