Starfield’ın fırlatılışına dair beklentinin yüksek olduğunu söylemek, gezegen boyutunda bir yetersizlik olurdu. Yıldız Alanı Bethesda Game Studios’un 25 yılı aşkın süredir ilk yeni fikri mülkiyetidir. Bu aynı zamanda Microsoft’un stüdyoyu satın almasından bu yana Bethesda tarafından geliştirilen ilk yeni sürüm ve yeni bir IP olarak daha önce stüdyoda gördüklerimizden farklı, yeni bir estetik taşıyor.
Oyun hakkındaki görüşler ‘başyapıt’tan ‘hayal kırıklığı’na kadar geniş bir yelpazede yer alırken, kendi Starfield incelememiz ortada bir yerde duruyor, stüdyo için önemli bir teknik ilerleme olmaya devam ediyor. Ancak bundan daha ilgi çekici olanı oyunun sanat tarzıdır. Skyrim ve Fallout gibi oyunlar hiçbir zaman sınırları zorlayan teknolojileriyle bilinmese de, her iki serinin de iyi tanımlanmış ve anında tanınabilen bir estetik tarza sahip olduğu açıktır.
The Elder Scrolls, Dungeons & Dragons fantezi ekolünün daha karanlık bir yorumunu benimserken Fallout, kıyamet sonrası bir oyun alanında 1950’lerin Americana’sının canlı bir pastişidir. Starfield da bu konuda bir istisna değil; geliştiricinin ‘NASA-punk’ olarak adlandırdığı kendine özgü bir görünümü masaya getiriyor.
Temel
Starfield’ın estetik hassasiyetleri, önceki nesillerin hayal gücünden türetilen fütüristik bir ortam olan ‘retro-fütürizm’ olarak açık bir şekilde tanımlanabilir. Ancak ilginç bir şekilde NASA-punk, eski bilim kurgu ile modern teknoloji arasındaki çizgide yer alıyor.
Starfield, hem Mass Effect’in şık, Star-Trek’ten ilham alan tasarımlarını hem de Dead Space’in kirli korku estetiğini reddediyor. 1950’li ve 60’lı yılların uzay yarışından ilham alan nostaljik bir görünüme sahiptir. Starfield gemileri, araçları ve teknolojisi, hem inandırıcı hem de idealist olan somut, ayakları yere basan bir görünüme sahip. Belki de tarihin o dönemiyle ilişkilendirdiğimiz doğasında olan iyimserlik ya da Bethesda’nın yaratımlarının modern bilim aracılığıyla ulaşılabilir görünmesi gerçeğidir, ancak çekiciliği anında hissedilmektedir.
Bu Bethesda’nın galaksisinin tamamen orijinal olduğu anlamına gelmiyor. Tasarım ekibinin ilham kaynağının izini Alien’ın son derece düşük teknolojili Nostromo’sundan Interstellar’ın faydacı uzay yolculuğu aparatına kadar çok sayıda filme kadar takip edebiliriz. Ayrıca 2001: A Space Odyssey ve Andrei Tarkovsky’nin Solaris’inin tonları da var. Kubrick’ten Nolan’a kadar bilimkurgu sinemasının mirası Starfield’da canlı ve iyi bir şekilde varlığını sürdürüyor ve gerçekten de bu eserlerin çoğuna hikaye ritimlerinde ve Starfield görevlerinde doğrudan atıfta bulunuluyor.
Bu retro-fütüristik estetiği daha önce oyunlarda da görmüştük, ancak nadiren bu ölçekte denenmişti. Starfield’ın aynı zamanda karton kapaklı bir kısa romanın kapağına benzeyen bir oyun olan No Man’s Sky’a da borcu var. Bungie’nin ganimet odaklı MMO Destiny’i ilk günlerinde, daha uzay fantezisi havasına geçmeden önce NASA’nın bitişiğindeki estetikle bile flört ediyordu. Ancak Starfield, hayal gücü ile gerçekçilik arasındaki boşluğu dolduran etkileşimli bir evren sunarak kendisini bu çağdaşlarından ayırıyor.
Cesur Yeni Dünya
Bu iyimser ton birçok Starfield gezegenine nüfuz ediyor. Olgun üçlü A oyunlarından beklediğimiz kirli renk paletlerinin yerini birçok yerleşim ve mekana davetkar bir atmosfer katan sıcak tonlar alıyor. Oyunun merkez kütüphanesi bunun mükemmel bir örneğidir; sade ve misafirperver hissettiren altın bir bilgi deposu. Bu rahatlık, arsız robot arkadaşınız VASCO’dan, sizi akşam yemeğine davet edebilecek diğer uzay yolcularıyla rastgele karşılaşmalara kadar karakter etkileşimlerine de uzanıyor.
Starfield’ın gerçekten parladığı yer gemileridir. Starfield’ın muhteşem kapılarında çok şey yapıldı ve bunun iyi bir nedeni var; Hava kilidi mekanizmalarının serbestçe kaymasını izlemek asla eskimez. Benzer şekilde, kahve fincanları, vakumla kapatılmış yemekler ve karton kutu biralar (evet, uzay kaşifleri birayı kartonlardan içerler) gibi öğelerdeki küçük ayrıntılar, oyuncuların sürüklenmesi için yapay zeka tarafından oluşturulan kilometrelerce orman veya kopyala yapıştırılmış mağaralardan daha fazlasını sağlar.
Starfield silahları uygun bir uzay çağı hissine sahiptir, ancak burada ışın kılıçlarından bahsetmiyoruz. Saldırı tüfekleri, pompalı tüfekler ve SMG’ler, uzayda yolculuk yapan bir askeri gücün fizibil olarak geliştirebileceği bir şeye benziyor ve diğer insanlar birincil düşmanlar gibi göründüğünden, hala kurşun ve bakırdan yapılmış mermileri ateşliyor olmamız mantıklı geliyor. Bethesda, silahlı çatışmaları düzenleme konusunda giderek daha usta hale geldi ve bazı hızlı hareket seçeneklerinin eklenmesi, bu çatışma karşılaşmalarını iyileştirmeye yardımcı olarak onları mekanik bir vurgu haline getiriyor.
Temas etmek
Hiçbir zaman Bethesda’nın RPG tarzının hayranı olmayan ama her zaman uzay araştırmalarına takıntılı olan biri olarak Starfield, hem olumlu hem de olumsuz yönlerden şaşırtıcı. İlk kez bir oyun, yıldızlararası yolculuğu, doğası gereği dehşet verici bir ihtimal ya da sadece yeni bir savaş ortamı olarak değil, insanlık için anlatılmamış olasılıkları barındıran neşeli bir sınır olarak tasvir ediyor.
Öte yandan, bazılarının uygun bir şekilde retro olarak görebileceği arkaik oyun tasarımı, Bethesda’ya yeni başlayanların nefes kesiciden tamamen cansıza çılgınca sapan görselleri takdir etmesini zorlaştırıyor. Hedeften hedefe kayıtsızca dolaşmak, yeni bir gezegene vararak kazanılan ivmeyi zayıflatıyor ve seyrek bitki örtüsü ve faunanın yetersiz dikkat dağıtıcı şeyler sağlamasına neden oluyor. Uzay yolculuğunun pastoral özgürlüğü, atmosfere girişi temsil eden bir animasyon bile olmadan, hızlı seyahate indirgenerek zayıflatılıyor.
Ancak iş dünya inşası söz konusu olduğunda Starfield, işbirliği yoluyla insan ırkının yaratıcılığını ve becerikliliğini kutlayan bir ahlakın olumlu bir ekseni gibi hissediyor. Bu, Bethesda’nın önceki çıktısında umut ve birliktelik temalarının mevcut olmadığı anlamına gelmiyor. Fallout’un distopik geleceğinde bile insan hikayeleri özellikle yan görevlerde hala parlıyor, ancak Starfield’da bu iyimserlik galaksinin sessiz kalp atışıdır.
Beni Starfield’ın daha cılız bölgelerine çeken şey, her zaman var olan bu ruhtu; mekanı korkulacak değil, merak edilecek bir şey olarak nasıl sunduğu. Bu yazıda daha önce Star Trek’e başvurmuş olabilirim ve Starfield, Kirk ve Spock’un maceralarıyla çok az görsel benzerlik taşısa da, yıldızların ötesini keşfetmeye dair iyimser vizyonunu benimsiyor.
Hala daha fazlasını mı arıyorsunuz? İyi bir Starfield wiki’si kullanışlı bir bilgi kaynağı olsa da, yeni Yıldız Alanı Veritabanı daha da ileri giderek size günlük haberler, aranabilir veri bankaları ve hatta etkileşimli araçlar sunar.
