Bu yılki video oyunu tekliflerinin çoğu hakkında heyecanlı olduğum bir sır değil. Dragon Age: The Veilguard, Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2, bir gecede sansasyon yaratan Supervive – 2025 , Video oyunları için ‘büyük yıl’, 2024’ün ikinci yarısı oldukça iyi görünüyor. Ancak tüm bu maceraların arasında – bazılarını uzun zamandır bekliyordum yıllar – orada Takipçi 2Shadow of Chernobyl’i birçok kez oynamış biri olarak, merakla beklenen devam oyununu sessizce heyecanla bekliyordum; pek çok kişinin ‘Lauren’in beğendiği oyunlar listesine’ koymayacağı bir oyun ama inanın bana, oyun orada.
Sevgili meslektaşım Ed Smith geçen yıl Gamescom’da Stalker 2’yi oynamış ve ona “acımasız, zalim ve lezzetli derecede gerçekçi bir nişancı” demiş ve onu Fallout ve Dark Souls’a benzetmişti. O zamandan beri koltuğumun kenarında oturuyorum, radyoaktif cehennem çukurlarından sıyrılıp beni bütünüyle yutacak daha fazla ayrıntı bekliyorum. Parmaklarımı yarışan nabzımda gezdirdim, GSC Game World’ün FPS oyununun neler sunabileceğini görmeyi umuyordum. Bir dizi heyecan verici fragman ve Stalker 2’nin resmi çıkış tarihi duyurusundan sonra, Summer Game Fest’in sonunda bizzat deneyimleyeceğim an olacağı hissine kapıldım ve haklı çıktım.
Şimdilik gizli tutacağım sebeplerden ötürü, bir kamyonun arkasından fırlatılıp Stalker 2’nin aksiyonunu çerçeveleyen sürekli değişen radyoaktif çorak arazi olan The Zone’un kalbine atılıyorum. Terk edilmiş. Toprak kararmış; gökyüzü, kalın bulut tabakaları boyunca fay hatları çizen şimşek kıvılcımlarıyla şiddetli bir fırtınaya dönüşmüş. Gürültülü, şiddetli ve daha da korkutucu olan sağır edici sessizlik anları; baskıcı, ürkütücü ve gerilim dolu.
Stalker 2 çoğu RPG’nin yaptığı gibi başlıyor – (muhtemelen ölü) temasını bul. Bir dizi viyadükten ayak uçlarımda yürüyorum, Bölge’ye doğru ilerlerken topuklarımda su hafifçe şaklıyor. Aşağı iniyorum ve hemen bir şeysavaş bıçağımı birkaç çılgınca savurarak ortadan kaldırıyorum. Oyuna başlayalı henüz beş dakika bile olmadı ve etrafımdaki koşuşturmaca tarafından bastırılacağını umduğum duyulabilir gıcırtı sesleri çıkarıyorum.
Beastie yere serildi, ben görevime devam ediyorum, bir sığınağa dönüşmüş bilim laboratuvarına benziyor. Öngörüldüğü gibi, iletişimim çok ölüama tesadüfen hayatta kalmam için hızla vazgeçilmez hale gelen gizemli bir ekipmana sahip. Cesetler başarıyla yağmalanmış ve yeni, daha büyük silahlar donatılmış, geceye geri dönüyorum.
Bir eseri takip ediyorum, görüyorsunuz, ışıltılı mavi şimşekler ve bir sürü tuhaflık ile karakterize ediliyor. Bataklık suyunun kalbine daldığımda, radyasyonun kemiklerime sızdığını neredeyse hissedebiliyorum, bu da beni bu tuhaf küçük aletin gerçekten buna değip değmediğini merak ettiriyor. Hayatımın on yılı boşa gidiyor, onu alıp envanterime yüklüyorum, bu da Diablo gibi oyunlara ve serinin önceki oyunlarında gördüğümüz şeye benzer bir kutu yönetim sistemi.
Radyoaktif gölü temizlerken ve teçhizatımı düzenlemeye çalışırken, bir şey bana doğru atılıyor. Bir şey söylüyorum çünkü görünmez. OG oyuncuları Bloodsucker’ı hemen tanıyacaklardır, ancak beni parçalamaya çalıştığı için tam olarak ne olduğunu anlamaya çalışmıyordum. Panik içinde bir sürü mermi sıkıyorum, hemen cephanemin kalmadığını fark ediyorum. Dokunaçlı çeneleri yüzümü sarıyor ve Stalker 2’de ilk kez korkunç sonumla karşılaşıyorum.
Tüm bunlar, açık dünyanın ortasında envanterimi düzenlemeye çalışmaktan kaynaklanıyor; sınırlı taşıma alanınız ve her şeyi sığdırmak için oynamanız gereken JENGA tarzı mini oyun göz önüne alındığında olmazsa olmaz bir şey. Daha büyük bir resmin küçük bir parçası ama Stalker 2’de hayatta kalmak esastır. Bir anlık tereddüt, hızlı bir ceza getirir; bir saniye duraklamak muhtemelen zamansız ölümünüzle sonuçlanır. Stalker 2’de, kelimenin tam anlamıyla her şey seni öldürmek istiyor – tamamen ve tümüyle yalnızsın
İkinci tur, o zaman: Bloodstalker, bir, Lauren sıfır. Ancak bu sefer hazırlıklıyım. Eseri kapıyorum ve silahımı kaldırıyorum, beni takip eden yaratığı takip ediyorum. Zıplıyor ve ben de kafasından vuruyorum, muhtemelen bir parçasını koparıyorum. Birkaç atış daha ve ölüyor – ama ben de öyle. Şaşkına dönüyorum, sonra fark ediyorum – su radyoaktif; yavaş ama emin adımlarla, Bloodstalker tarafından zaten ezilmiş olan sağlık çubuğumu yiyor. Kendime her şeyin – kelimenin tam anlamıyla her şey – beni öldürmek istiyor.
Aslında, oyunun kendisi bile bunu yapıyor. Yeniden canlandıkça tekrar tekrar ölüyorum ve Bloodsucker ve ben aynı anda öldüğümüz için oyunun ölüm sekansımı otomatik kaydetme olarak kaydettiğini belirten geliştirici ekibinden bir üye tarafından hemen kurtarılıyorum. Daha önceki bir kayda geri dönüyorum ve bu beni birkaç adım geriye götürüyor, bu da katılan geliştiricilerin hatası olmasa da biraz sinir bozucu oluyor – özellikle de oyunla sadece 30 dakikanız olduğunda.
Kalan zamanımı başka bir anormalliğe doğru yol alarak geçiriyorum; bu sefer daha büyük bir anormalliğe. Kullanışlı yeni aletimi yere yerleştirip güvenli bir yere koştuğumda, toprak elektrikle yükleniyor, bu da onu geri almak için adımlarımı dikkatli atmam gerektiği anlamına geliyor. The Zone’daki zamanım, iğneyi yerden çektiğimde sona eriyor, etrafımda mavi statik dağılıyor. Neredeyse kendi başına güzel, ürkütücü bir şekilde.
Oyun çökmesini bir kenara bırakırsak, Stalker 2 ile yaşadığım deneyim umduğum her şeydi. Dövüşler yavaş, metodik ve sert, canavarlar gerçekten korkutucu ve çevre eşit ölçüde güzel ve ölümcül.
Ancak Stalker 2’nin çok iyi yaptığı şey, saf bir izolasyon ve tam bir dehşet duygusu yaratmaktır. Görünmez düşmanlar havadan belirebildiğinde omzunuzun üzerinden hızlıca bir bakış yeterli değildir ve gözlerinizi ileride tutmak, ayaklarınızın etrafında yüzen bulanık toksik atıkları kaçırabileceğiniz anlamına gelir. The Zone’da hiçbir yer güvenli değildir.
Ve yine de, bir şekilde derinliklerine doğru geri çekilmek zorundayım. Keşfetmek istiyorum, yağmalamak istiyorum; ve bunun için tekrar tekrar ölmeye razıyım. Çernobil’in kalbi bekliyor ve Eylül sonunda geldiğinde onu çıkarıp envanterime koymaya kararlıyım.
