Amerikalıların 20 Kasım 1983 gecesi televizyonda ne izleyecekleri konusunda birçok seçeneği vardı.
CBS’de sitcom’larla dolu bir gecenin keyfini çıkarabilirler. Aliceardından devam ediyoruz Jefferson’lar Ve İyi geceler Beantownnihayet prime time izlemelerini bir bölümle tamamlıyorlar Tuzakçı John, MD
NBC’deki kadranın karşısında birinci kısım vardı: KennedyMartin Sheen’in, değişiklik olsun diye Bartlet adında olmayan bir başkanı canlandırmak için yoğun bir Bahston aksanıyla oynadığı beş saatlik bir mini dizi.
Ancak çoğu insan – şaşırtıcı bir şekilde 100 milyon – dünyanın sonunu izledikleri ABC’yi izlemeyi seçti.
Ay’a inişin yanı sıra, kolektif ruh üzerinde bundan daha büyük etkiye sahip olan bir TV anını düşünmek zor. Ertesi günABC’nin ABD’ye yapılan nükleer saldırının ardından yaşananları anlatan gerilim dolu draması. Yayınlanmasından 40 yıl önce, 4 Aralık’ta yeni bir PBS belgeseliyle anılıyor. Televizyon Etkinliğifilmle ilgili yeni basılmış bir kitabın yanı sıra, Kıyamet Televizyonu – sadece ulusu korkutmakla kalmadı. Aynı zamanda, Soğuk Savaş’ın kızgın zirvesi olan o dönemde, kaçınılmaz bir atom hesaplaşmasına doğru gidiyor gibi görünen insanlığın kaderinin gidişatını da değiştirmiş olabilir.
Bu, üzerinde biraz durmaya değer tarihi bir dönüm noktası: Ortaya çıkan ağ Aşk Gemisi Ve Üçlü Şirket, dünyayı tanıştıran Donny ve Marie Ve Aşk, Amerikan Tarzıgezegeni nükleer yok olmaktan pekâlâ kurtarmış olabilir.
Üç saatlik filmi yöneten 77 yaşındaki Nicholas Meyer, “Bunun doğru olduğuna inanmaya başladım” diyor. “Film gerçekten de nükleer bir savaşın önlenmesine yardımcı olmuş olabilir. Kesinlikle bir kişinin konuyla ilgili fikrini değiştirdi ve bu kişi tesadüfen Amerika Birleşik Devletleri Başkanı oldu. Ronald Reagan anılarında filmi izlediğini yazdı. Beyaz Saray’da üç yıl geçiren biyografi yazarı, Reagan’ın çılgına döndüğünü gördüğü tek zamanın filmi izledikten sonra olduğunu söyledi. Sonuçta Reagan’ı öyle bir çıkmaza sürükledi ki, nükleer silahların fiziksel olarak parçalanmasıyla sonuçlanan tek anlaşma olan Orta Füze Menzilli Anlaşması’nı imzaladı.”
Arkasındaki beyinler Ertesi günSadece konsepti tasarladığı için değil, aynı zamanda isteksiz ABC’yi yayına sokmak için güçlü bir şekilde silahlandırdığı için övgünün çoğunu hak eden kişi, o zamanlar ABC’nin TV için yapılmış filmlerinden sorumlu ağ yöneticisi olan merhum Brandon Stoddard’dı. . 2014 yılında 77 yaşında hayatını kaybeden Stoddard, 1976 yapımı filmin yapımcısı olarak şimdiden adından söz ettirmişti. KöklerTV’nin ilk mini dizilerinden biri ve başlı başına ufuk açıcı bir kültürel etkinlik. Güya onun fikri vardı Ertesi gün izlerken Çin Sendromu1979 yapımı Michael Douglas filmi, bir nükleer reaktörün neredeyse erime noktasına gelmesini konu alan, hayatı taklit eden sanatın yürek parçalayıcı bir örneği olan bu film, gerçek Three Mile Island felaketinden hemen önce vizyona girmişti.
Meyer, “Brandon Three Mile Island karşısında hayrete düşmüştü” diye anımsıyor. “Ve bu şekilde aklına geldi Ertesi gün. ‘Nükleer bir alışverişi gösterseydik ve nükleer bombaya maruz kalırlarsa sıradan insanlara ne olurdu?’”
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, ABC’nin üst düzey yöneticileri Stoddard’ın vizyonuna tamamen katılmıyordu. O zamanlar ağın en büyük hitleri şöyle şovlardı: Mutlu günler Ve Kung fu. Sıradan insanların nükleer bir patlama nedeniyle paramparça olduğu bir TV filmi yapma fikri kesinlikle marka dışı görünüyordu.
Ancak Stoddard ısrarcı olmasa da hiçbir şey değildi; gibi programlarda yazan tecrübeli televizyon yazarı Edward Hume’u işe aldı. Barnaby Jones Ve San Francisco Sokakları, bir komut dosyasını bir araya getirmek için; Bu yılın başlarında 87 yaşında ölen Hume, Amerika Birleşik Devletleri’nin coğrafi merkezi olan Lawrence, Kansas’ta geçen ve nükleer bir değişimden sağ kurtulanların Armageddon’un ardından nasıl başa çıkacaklarına odaklanan bir hikayeyi anlattı.
Her nasılsa, çok fazla taviz verdikten sonra – Stoddard başlangıçta iki gecelik bir etkinlik istiyordu ancak bir gecelik bir filme razı oldu – film, Jason Robards, John Lithgow, JoBeth Williams ve Steve Guttenberg’in de dahil olduğu bir kadroyla prodüksiyona alındı. Ancak çekimler tamamlandıktan sonra bile ABC’nin filmi yayına çıkarması zorlu bir mücadeleydi.
Her şeyden önce, kayda değer bir siyasi tepki vardı. Muhafazakar gruplar, filmin Amerika’nın nükleer caydırıcılığını baltalamak için tasarlanmış Sovyet propagandası olduğunu iddia ederek ağa karşı savaş yoluna girdi (Hume’un senaryosunda ABD’ye karşı saldırıyı kimin veya neden başlattığı hiçbir zaman belirtilmemiş olsa da). İkincisi, atom savaşı konusu tahmin edilebileceği gibi reklamcılar için radyoaktifti. Sürü halinde çekilmeye başladılar.
Meyer, “General Foods, General Motors, General Mills; tüm generaller tepelere doğru yola çıktı” diye anımsıyor Meyer.
Yine de Stoddard zorlamaya devam etti ve ABC’nin üst düzey yetkilileri yumuşadı ve Kasım ayında bir Pazar gecesi için izin verdi. Ertesi gün, emin oldukları şeye boyun eğmek bir reyting felaketi olurdu. Sonuçta, aklı başında kim dünyanın sonuyla ilgili bir film izlemek ister ki?
Elbette hemen hemen herkes ortaya çıktı.
Şu anda 45 yaşında olan yönetmen Jeff Daniels, “Televizyona çıktığında sadece beş yaşındaydım” diye anımsıyor. Televizyon Etkinliğihakkında PBS belgeseli Ertesi gün. “Bütün ailem Queens’teki bodrumumuzda izledi. Bombalar düşmeye başlamadan önce beni yatağıma yatıracak kadar akıllıydılar ama yine de dehşete kapılmıştım. İşte o zaman nükleer savaşla ilgili ömür boyu süren kabuslarım başladı.”
Ve sadece onun değil. Tüm ulus – ya da en azından filmi izleyen 100 milyon kişi – bu da filmi hâlâ tüm zamanların en çok izlenen TV filmi yapıyor – travma yaşadı. Beyaz Saray santrali dehşete düşmüş vatandaşların çağrılarıyla aydınlanırken, nükleer karşıtı aktivistler “Lawrence Yaşasın” hareketini başlattı. Ted Koppel bir haberin tamamını özel olarak ayırdı Ertesi günAmerika’nın nükleer politikasını tartışmak için William F. Buckley, Carl Sagan, Henry Kissinger, Robert McNamara, Elie Wiesel gibi yıldızlardan oluşan bir panelist kürsüsü sıraya girdi.
Koppel yayına başladı: “Bazı iyi haberler var ve muhtemelen şu anda buna ihtiyacınız var.” “Mümkünse pencereden dışarı bir göz atın. Hepsi hâlâ orada…”
Ronald Reagan filmi Camp David’de izledi ve aynı günün ilerleyen saatlerinde izlenimlerini günlüklerine yazdı. “Lawrence Kansas nükleer bir savaşta yok oldu” diye yazdı. “Güçlü bir şekilde yapıldı. Çok etkili oldu ve beni büyük bir depresyona soktu.” Dört yıl sonra, 1987’de Reagan, binlerce nükleer füzenin imhasıyla sonuçlanan Sovyet prömiyeri Mikhail Gorbaçov ile yapılan ICM anlaşmasını düzeltmek için İzlanda’nın Reykjavik şehrine uçacaktı.
Bütün bunlara rağmen aradan geçen 40 yıl boyunca bazı şeyler zerre kadar değişmedi. Son zamanlarda Meyer, bir dizi yayıncıya filmin yeniden başlatılmasını önerdi ve dünya çapındaki çeşitli şehirlerde geçen olay örgüsüyle dünya çapında bir nükleer değişimin etkisini göstererek önermeyi güncelledi.
“Kimse ona dokunmak istemedi” diyor. Brandon’ın aldığı tepkinin aynısıydı. ‘Kim nükleer savaşla ilgili bir film izlemek ister?’”
