Fragmanlara ve resimlere dayanarak, yazmak oldukça kolay Silo kıyamet sonrası başka bir asık suratlı hikaye olarak. Her şey gri, kahverengi ve sefil, insanlık kalıntıları dışarıdaki zehirli dünyadan kaçınmak için bir yeraltı silosunda saklanıyor. Bunu şöyle bir şeyle karıştırdığın için mazur görülebilirsin: Açlık Oyunları veya ıraksak. Ama bir kenara bırakarak, Silo türün geri kalanıyla pek ortak noktası yoktur. Daha çok, dünya sona erdikten sonra meydana gelen küçük bir kasaba cinayet gizemi.
SiloHugh Howey’in aynı adlı romanlarından uyarlanan film, gezegenin görünüşte harap olduğu bir gelecekte belirsiz bir noktada geçiyor. Hayatta kalan insanlar, zehirli dış dünyadan izole edilmiş devasa bir yeraltı yapısı olan itibari siloda yaşayarak bunu başarırlar. Gösteri, silonun 10.000 insanın kalıcı evi haline gelmesinden 140 yıl sonra başlıyor.
Hikayenin özünde birkaç önemli gizem var. Birincisi, en azından başlangıçta belirsiz olan nedenlerle, tüm insanlık tarihinin varoluştan silinmiş olmasıdır. Silonun içindeki insanlar daha önce ne olduğu hakkında temelde hiçbir şey bilmiyorlar. Bu, kültürden (ana karakterlerden biri, Rebecca Ferguson’un canlandırdığı Juliette’dir ve kimse adının nereden geldiğini bilmiyor gibi görünüyor) doğadan (sakinler gece gökyüzünde yıldızları görebilir ama gerçekte ne oldukları hakkında hiçbir fikirleri yoktur) her şeyi içerir. vardır). Silodan önceki zamandan kalma kalıntılar, Pez dağıtıcısı kadar zararsız şeyler bile tehlikeli ve yasa dışı kabul ediliyor.
Bu bizi, tam da dışarıda olup bitenler olan diğer gizeme götürür. Havanın zehirli olduğuna inanıldığı için kimse gerçekten silodan dışarı çıkmadığından, gerçekte nasıl bir şey olduğu belli değil. Kafeterya içerisinde yer alan dev ekran sayesinde vatandaşlar manzarayı izleyebiliyor. Tipik bir kıyamet sonrası sahneyi tasvir ediyor: ufalanan harabeler, her yere dağılmış molozlar ve canlı sayılabilecek hiçbir şey. Birisi dışarı çıkmak istediğini söylerse, izin verilir, ancak asla siloya geri dönemezler, bu yüzden bu bir ölüm cezasına eşdeğerdir. (Ayrıca canları isterse kamerayı temizlemeleri istenir, ki herkes öyle görünüyor.)
Bunların hepsi büyük varoluşsal sorular. Ve şov kesinlikle onları araştırıyor, ancak bunu akıllıca çok insani bir seviyede yapıyor. Silo temelde küçük bir kasabadır: bir belediye başkanı ve şerifi, bir pazarı ve bir çiftliği vardır ve herkesin işleri devam ettirmek için bir tür işi vardır. Şerif Holston (David Oyelowo) ve eşi Allison (Rashida Jones) bebek sahibi olmak için onay aldıklarında ve sonraki 365 günü hamile kalmaya çalışarak geçirdiklerinde işler başlar. O yıl içinde çok şey olur ve zamanla Allison silonun içinde vaaz edilen ve kocasına da yansıyan pek çok dogmayı sorgulamaya başlar. Sonunda, aşağıdaki jeneratör üzerinde çalışan ve herkesi hayatta tutmak için hayati önem taşıyan huysuz bir tamirci olan Juliette ile tanışır.
Fazla bozmadan birileri ölür ve soruşturma Holston ile Juliette’i bir araya getirir. Tam olarak ne olduğunu anlamaya çalışırken, silo ve onu çevreleyen dünya hakkında daha büyük gizemlerin içine çekilirler.
Gösteri, anlatının bu iki tarafını dengelemek için harika bir iş çıkarıyor. Çoğunlukla odaklanmış ve ayakları yere basmış durumda kalır; karakterler kapı kapı dolaşarak ve insanları sorgulayarak araştırır ve daha büyük hikayelerin tümü doğrudan belirli karakterlere ve onların geçmişlerine bağlıdır. Buna, her ikisi de gerçeğin anlattıklarından çok daha fazlasını bildiği açık olan karanlık bir güvenlik şefi (Common) ve BT başkanı (Tim Robbins) dahildir. Silo 10 bölüm boyunca kendini yavaş yavaş ortaya koyuyor ve çoğu zaman tahmin etmemi sağladı.
Bununla birlikte, bazı çok açık ifşaatlar var, ancak bunlar çoğunlukla gerçekte olanlardan yanlış yönlendirmeye hizmet ediyor. En başından kolayca tahmin edebileceğiniz şeyler, o kadar da önemli olmadığı veya en azından beklediğiniz şekilde olmadığı ortaya çıkar. Sonunda, tüm hikayeye bakışım değişti.
Üretim tasarımını da takdir etmeliyim. Yerde bir beton tünel, görsel olarak en ilginç ortam gibi görünmüyor, ancak Silo‘ nin silosu gerçek bir yaşanılan yer gibi hissettiriyor. Ofisler ve evler insani bir dokunuş katmak için farklı renklere boyanmış ve siloda fotoğraflar olmadığı için herkesin çevresinde ailelerinin güzel çizimleri var. Mekan bir asırdan daha eski olduğu için bu mantıklı, ancak birçok benzer şov ve film gibi iğrenç ve kirli hissettirmiyor. Görseller, burayı gerçek bir yer olarak satmak için uzun bir yol kat ediyor. Ayrıca, Silo gibi diğer Apple serilerini takip eder kıdem Ve Merhaba yarın bazı gerçekten mükemmel retrofütüristik bilgisayarlara ve araçlara sahip olmak.
İlk sezon, çok daha klasik bir hikaye anlatmak için eskimiş bir ortamı nasıl kullandığı konusunda şaşırtıcı. benziyor Açlık Oyunları ama daha yakın bir şeye dönüşüyor Fargo. Ayrıca, sonunda her şeyi yanıtlamıyor – aslında, gizem ancak final sona erdiğinde daha da garipleşiyor. Neyse ki, Apple genellikle garip gizemlere tam bir hikaye anlatma zamanı vermeye istekli görünüyor. Yani, dört mevsimimiz var. Hizmetkar. Umarım Pez dağıtıcısının ne halt ettiğini anlamak için aynı zamana sahip oluruz.
Silo Cuma günleri yayınlanan yeni bölümleriyle 5 Mayıs’ta Apple TV Plus’ta prömiyer yapıyor.
