Kararımız
Shadows of the Damned Hella Remastered, rahatsız edici bir oyuncu kadrosu, orta düzeyde silah sesleri ve yalnızca en küçük görsel iyileştirmelerle hafıza şeridinde yapılan kaba, kötü niyetli ve tehlikeli derecede komik olmayan bir yolculuktur.
Lanet Hella’nın Gölgeleri Yeniden Düzenlendi bizi 2011’in baş döndürücü günlerine geri götürüyor. ABD güçleri Usame Bin Ladin’i ortadan kaldırdı, Britanya kayıtlara geçen en sıcak ikinci yılını yaşadı ve efsanevi iblis avcısı olduğu iddia edilen Garcia Hotspur ile tanıştık. 13 yıl sonra onunla tekrar karşılaşacak kadar şanssızız ama bu sefer her şey biraz daha iyi görünüyor.
Resident Evil’ın yaratıcısı Shinji Mikami ve Killer7’nin Suda 51’inden gelen Shadows of the Damned, ağır korku eğilimleri olan bir Xbox 360/PS3 dönemi üçüncü şahıs nişancı oyunudur. Garcia ve şeytan arkadaşı Johnson’ın, Hotspur’un kaçırılan aşkı Paula’yı kurtarmak için yeraltı dünyasındaki yolculuğunu ayrıntılarıyla anlatıyor. Bu, esprili Garcia’nın kalçasında ‘Big Boner’ ile kötülük ordularıyla mücadele ettiği saçma sapan bir yolculuktur.
Garcia’nın geveze yardımcısı Johnson, görünüşte olay örgüsünün o anda ihtiyaç duyduğu her şeye dönüşebilen bir iblis kafatasıdır, ancak bunun kuralları en iyi ihtimalle tutarsızdır. Oyundaki boss’ların her birini yendikçe yeni silahlı formlar kazanıyor ve bu, mücevher toplamadaki bazı temel yükseltmelerin yanı sıra, Garcia’nın yolculuğu boyunca nasıl güç kazandığını gösteriyor.
Shadows of the Damned’ın ana hamlesi, iblisleri vurmayı, patronları parlayan zayıf noktalarından patlatmayı ve ara sıra bir veya iki temel bulmacayla oynamayı içerir. Silah sesleri sağlam, silahların vuruşları yeterli ve düşmanlar mermi yağmurunuza uygun şekilde tepki veriyor. Ne yazık ki, marjinal olarak tatmin edici olan her kafa vuruşunun ardından Garcia’nın başka bir esprisi geliyor.
Bir karanlık mekaniği erkenden devreye giriyor, doygunluğu azaltıyor ve etrafınızdaki dünyanın tehdidini değiştiriyor. Teorik olarak bu, ortamlarla aynı madalyonun iki yüzü gibi bir anlaşma sunuyor. Bazı şeyler yalnızca karanlıkta, bazıları ise yalnızca ışıkta başarılabilir.
Uygulamada, Shadows of the Damned’ın cehenneminin görsel dili başlangıçta o kadar sıkıcı ki, gölgeler diyarı, tabiri caizse, olması gereken etkiye sahip değil. Bazı durumlarda, karanlık tarafından tüketildiğinde görsel netliğim arttı; bunun amaçlanan sonuç olmadığından emindim.
Patronların kendileri de dahil olmak üzere canavar tasarımları uygun şekilde dehşet verici. Bununla birlikte, kavgalar, çok sayıda mermiyi menzile koymaktan veya parlayan bir zayıf nokta aramaktan biraz daha fazlasıdır. Gölge mekaniği burada ara sıra devreye giriyor, ancak bana Johnson’ın şakalaşmasını sindirmek için verilen zorlu mücadele dışında pek bir zorlukla karşılaşmadım.
Shadows of the Damned’daki her şey bir şakadır. Başlangıç silahınız ‘Boner’, yardımcınızın adı Johnson; ilerlemenizi kaydeden kontrol noktaları bile Tek Göz Willy adı verilen bir yaratıktır. Garcia’nın yerinde yürümek, Constantine’i ilk kez okuyan 14 yaşında bir çocuğun aklına adım atmak gibidir. Kendimi hiçbir şekilde iffetli biri olarak görmüyorum ve eğer oyununuzdaki şakaların %99’u fallusa bitişikse o zaman bu tamamen sorun değil, onları uzaktan komik hale getirin. Burada nicelik, kalitenin gölgesinde kalıyor ve baştan sona yorulmuştum.
Örnek olarak, hikayenin ortalarında özellikle yorucu bir bölüm var. İblislerle savaşan ikili kendilerini ciddi bir tehlikeyle karşı karşıya buluyor ve öyle görünüyor ki Johnson için tek çıkış yolu ankesörlü telefondan seks hattını aramak. Bariz uyarılma durumu, Johnson’ın ‘Boner’ silahının namlusunu büyüterek onu bir topa dönüştürmesine olanak tanıyor. Gülünç. Burada da bitmiyor. Garcia “Big Boner’ımın tadına bak!” diye bağırıyor Her atıştan sonra Johnson “SCHAWING!” cızırtılı bir telefon görüşmesinde oldukça uysal bir cevaplama hattı duyduktan sonra. Bu, maruz kaldığınız şeyin sadece bir kesiti ve üzgünüm ki asla pes etmiyor ve asla komik olma tehdidinde bulunmuyor.
Bazen, Garcia ve Johnson’ın kurtarma görevi dışında, oyunun patronlarından birinin trajik hikayesini anlatan komik derecede büyük bir kitabın sayfalarını karıştırmak için zaman ayırdığı gerçek bir hikaye kitabı anına ulaşacaksınız. Kötü bir fikir değil çünkü bu zavallı ruhları cehenneme neyin hapsettiğine dair bir bağlam sağlıyor. O halde, iki kahramanımızın sürekli yorumlarının kadın düşmanlığı, şişman aşağılama ve intiharın övülmesinden oluşması utanç verici.
Shadows of the Damned Hella Remaster’ın kimin için olduğundan emin değilim. Belki de orijinali oynamış ve bundan keyif almış olanlar cehennemi yeniden ziyaret etmekten keyif alabilirler, ancak görsel yükseltme minimum düzeydedir. Orijinal sürüme nostaljisi olmayan herkesin bu korku oyunundan pek bir şey alamayacağını rahatlıkla söyleyebilirim.
Shadows of the Damned Hella Remastered, dayanılmaz bir kadroya sahip, ılık bir atış poligonudur. 2011’de işe yaramadı ve şimdi de kesinlikle işe yaramıyor. Suda ve Mikami’nin yüce soyağacı, bu durumun bir karmaşaya dönüşmesini engelleyemedi; deliğin Orpheus’a yaklaşması, yıllar geçtikçe daha da korkunç hale geldi.
