Yapay zeka sürüyor bilgi devrimi ve varlığı giderek daha yaygın hale geliyor – örneğin, akıllı hoparlörlerde, kendi kendine giden arabalarda, sosyal medya izleme ve sağlık teknolojisinde, bunlardan sadece birkaçı.
İngiltere hükümeti geçtiğimiz günlerde yayınladığı tepki “Yapay Zeka ve Fikri Mülkiyet: telif hakkı ve patentler” konusundaki istişaresine. Özetle, pozisyon (şimdilik), bilgisayar tarafından oluşturulan eserlerde telif hakkı korumasına ilişkin olarak Birleşik Krallık kanununun, telif hakkı eserleri için AI yazarlığı ve patentler için AI mucitliği ile ilgili kanunun değişmeyeceği yönündedir.
Özellikle yapay zekanın hızlı ve sürekli yükselişi ışığında, düzenleyiciler, avukatlar, programcılar, yaratıcılar ve mucitler için sayısız karmaşık soru devam etmektedir. Bu sütun, bunun küçük ama önemli bir yönünü ele alıyor – şu anda olduğu gibi Birleşik Krallık yasalarına göre telif hakkı koruması ve yazarlık bağlamında AI’nın nasıl değerlendirilmesi gerektiği.
Patentler bağlamında yapay zeka buluşçuluğu ile telif hakkı yasasında yapay zeka yazarlığı arasındaki farkları kısaca ortaya koyduk. Daha sonra, Birleşik Krallık Mahkemesinin yapay zeka yazarlığı ve ortak yazarlık konusuna nasıl yaklaşabileceğini inceleyeceğiz ve yapay zeka programcılarının ve yazarlarının akıllarında bulundurması gereken bazı yararlı düşüncelerle sonuca varacağız.
Yapay zeka yaratıcılığı ve yapay zeka yazarlığı
1977 tarihli Patent Yasası’nın (“PA”) 13. maddesi uyarınca, Birleşik Krallık patent başvurularının insan başvuru sahipleri olmalıdır. Ayrıca sadece buluşu yapan kişi mucit olarak adlandırılabilir (s.7 PA). Bu iki gereklilik, Birleşik Krallık Fikri Mülkiyet Ofisi, Birleşik Krallık Yüksek Mahkemesi ve Birleşik Krallık Temyiz Mahkemesi tarafından önde gelen Stephen Thaler davaları serisinde incelenmiştir; burada Temyiz Mahkemesi, yakın zamanda, bir patent başvurusunun reddini onaylamıştır. mucit olarak AI (DABUS), bir insan mucit gereklidir.
EPO Temyiz Kurulu da kısa süre önce yazılı karar (J 8/20) Bu soru üzerine, Birleşik Krallık Mahkemesinin kararının ardından, Avustralya Federal Mahkemesinin Tam Mahkemesinin yaptığı gibi, kararı geri aldı alt mahkemenin kararına vardı ve DABUS’un Avustralya patent yasasına göre bir mucit olarak kabul edilemeyeceğine karar verdi. Birleşik Krallık Yüksek Mahkemesi ve Amerika Birleşik Devletleri’ne yapılan temyiz başvuruları devam etmektedir ve Avustralya’da bir temyiz başvurusu beklenmektedir.
1988 Telif Hakkı, Tasarımlar ve Patentler Yasası (“CDPA”), telif hakkı eserlerinin yazarlığını belirlemek için yasal bir çerçeve sağlar. Edebi, dramatik, müzikal ve sanatsal eserler (“LDMA” eserleri olarak adlandırılır) için yazar sırasıyla yazar, besteci ve sanatçıdır (s.9 CDPA). Ses kayıtları için yapımcı (s.9(2)(aa) CDPA) ve filmler için yapımcı ve baş yönetmendir (s.9(2)(b) CDPA)). Yapımcı ve baş yönetmen aynı kişi olmadıkça filmler ortak yazarlık eseri olacaktır.
