Gökbilimciler ilk kez Samanyolu galaksisinin kalbindeki süper kütleli kara delikten orta-kızılötesi bir parlama tespit etti ve bu, bu enerjik patlamaları yönlendiren karmaşık fiziğe yeni bir ışık tutuyor.
Kara deliğin manyetik alan çizgileri etkileşime girdikçe yoğunluğu değişen bir enerji patlaması olan parlama, daha önce bilim adamlarının gözünden kaçan kara delik gözlemlerinin alanını dolduruyor. Ancak abisal nesnenin kalbine yakın kaotik ortam hakkında sorular devam ediyor.
Ekibin parlamayı tespit etmesi ve modellemesi dergide yayınlanmak üzere kabul edildi. Astrofizik Günlük Mektupları ve şu anda mevcut ön baskı sunucusu arXiv’de. Bulgular bugün Amerikan Astronomi Topluluğu’nun Maryland’deki National Harbor’daki 245. toplantısında sunuldu.
Yay A* (A-yıldızı olarak telaffuz edilir) olarak adlandırılan kara delik, Güneşimizin kütlesinin yaklaşık dört milyon katı olan bir nesnedir ve Samanyolu’nun merkezinde yer alır. Kara delikler, olay ufku adı verilen bir noktanın ötesinde ışık bile sınırlarından kaçamayacak kadar şiddetli çekim alanlarına sahip ultra yoğun nesnelerdir. Sanatçının bu makalenin başındaki konseptine göre kara delik, bir malzeme girdabının merkezindeki karanlık uçurumdur.
Makalenin baş yazarlarından biri ve Araştırma Enstitüsü’nden Joseph Michail, “20 yılı aşkın bir süredir radyo ve Yakın kızılötesi (NIR) aralıklarında neler olduğunu biliyoruz, ancak aralarındaki bağlantı hiçbir zaman %100 net olamadı” dedi. Smithsonian Astrofizik Gözlemevi, Astrofizik Merkezi’nin bir parçası | Harvard ve Smithsonian, bir merkezde serbest bırakmak. “IR’nin ortasındaki bu yeni gözlem bu boşluğu dolduruyor.”
Orta kızılötesi ışık, görünür ışıktan daha uzun dalga boylarına ancak radyo dalgalarından daha kısa dalga boylarına sahiptir. Bu aynı zamanda Webb Uzay Teleskobu’nun Orta-Kızılötesi Aleti (MIRI) ile yakaladığı uzmanlık alanlarından biridir.
Kara deliğin birikim diskindeki (nesneyi çevreleyen aşırı ısınmış, parlayan madde) soğuyan elektronlar, işaret fişeklerine güç sağlamak için enerji açığa çıkarır. Elektronların kara delik patlamalarındaki rolü orta kızılötesi dalga boylarında ortaya çıktı ve Michail’e göre bu, patlamaları neyin körüklediğine dair başka bir kanıt sunuyor.
Tespit ve ekibin modeli, galaksimizin merkezindeki kara deliğin portresine daha fazla netlik ve karmaşıklık sunuyor. Kara delik fiziğini modellemek ve nesneleri doğrudan görüntülemek, evrenimizdeki en büyük ve dikkat çekici nesnelerden bazılarının temelini oluşturan fiziği anlamaya daha da yaklaşmamızı sağlama konusunda el ele gidiyor.
Olay Ufku Teleskobu İşbirliği, Nisan 2019’da ilk kez bir kara deliği doğrudan görüntüledi; İşbirliği, bu başarıyı Mayıs 2022’de Yay A*’nın ilk doğrudan görüntüsüyle takip etti; ancak geçen yıl bir grup araştırmacı görüntünün kusurlu olduğunu öne sürdü.
Geçen yıl, teleskopu dünya çapındaki radyo teleskop gözlemevleri ağından oluşan işbirliği, gezegenden elde edilen en yüksek çözünürlüklü gözlemleri sağladı. Çalışma, belirli dalga boylarında gelecekteki kara delik görüntülerinin daha önce yayınlanmış görüntülerden %50 daha keskin olabileceğini gösterdi.
Parlamalardan gerçekten soğuyan yüksek enerjili elektronların sorumlu olup olmadığını doğrulamak için daha fazla gözlem yapılması gerekebilir. Ancak bu bulgu, kara deliklerin hikayesinde yeni bir dönüm noktası sunuyor ve Webb Uzay Teleskobu’nun devasa nesnelerin gizemini çözmede oynayabileceği rolü ortaya koyuyor.
