‘Rust’ Yönetmeni Joel Souza, İşe Pervane Silahlarıyla Dönüşün “Büyük Anı”nı ve Bitmiş Filmdeki En Sevdiği Kareyi Anlatıyor

Görüntü yönetmeni Halyna Hutchins’in sette trajik bir şekilde vurularak öldürülmesinden üç yıl sonra, Alec Baldwin’in bağımsız western filmi Pas nihayet Çarşamba günü kamuoyunun önünde açıklandı. Film, sinematografi zanaatını öne çıkaran, endüstrinin en gözde etkinliği olan Polonya’daki Camerimage Film Festivali’nde destekleyici bir kalabalıktan sıcak bir karşılama aldı.

Prömiyerden önce, Pasyönetmeni Joel Souza ve haksız ölüm davasının sonuçlanmasının ardından devreye giren görüntü yönetmeni Bianca Cline, derinlemesine bir uzun metrajlı filme katıldı. Hollywood Muhabiri filmi tamamlamak için kazadan bir buçuk yıl sonra sete dönme hikayelerini paylaşacaklar. Pas ekibi ve Hutchins’in film yapımcısı arkadaşlarından biri, Polonya’daki galada hararetli konuşmalar yaptılar ve film üzerinde çalışmaya devam etmelerinin tek nedeninin sinemada gösterime girmesinden elde edilecek potansiyel mali kazancın merhum görüntü yönetmeninin dul eşine ve oğluna fayda sağlaması olduğunu açıkladılar.

Pas 1880’lerin Wyoming’inde yanlışlıkla bir çiftlik sahibini öldüren ve büyükbabasıyla birlikte kaçan 13 yaşındaki bir çocuğun (Patrick Scott McDermott) hikayesini anlatıyor. Baldwin’in baş karakter Harland Rust’ı canlandırdığı filmde.

Hollywood Muhabiri Polonya’nın Toruń kentindeki Camerimage’de Souza ile bir araya gelerek bu duruma verilen ilk tepkiler hakkında sohbet ettik. Pas ve merhum arkadaşı ve işbirlikçisi tarafından yaratılan en sevdiği kare.

Filmin sonunda seyirciyle buluşmasına göre şimdi nasıl hissediyorsunuz?

Çok uzun bir yol olduğu için bariz bir rahatlama hissi var. alıntı yapacağım Ateş Sokaklarıçünkü tüm iyi alıntılar Walter Hill’e aittir. “Yapacak mıyız, yoksa konuşacak mıyız?” Uzun zamandır böyle hissediliyor ve onun orada olması ve artık her şeyden ayrı olarak kendi başına var olabilmesi çok güzel.

Filmi izlerken dikkatimi çeken iki şey oldu. Birincisi, sinematografinin çok farklı ve başarılı olması. Halyna’nın geliştirdiği estetiği nasıl tanımlarsınız?

Geçmişte her zaman kapsamlı hikaye taslakları hazırladım ve bunun görüntü yönetmenlerimle pek de ödüllendirici olmayan bir ilişkiye yol açtığını gördüm. Bu film için daha canlı ve spontane hissettiren, daha işbirlikçi bir şey istedim. Halyna ile ilk tanıştığımda bunu birlikte yapmaya karar verdik. Aşırı ön plan/arka plan kompozisyonundan yararlanan anamorfik görünüm, onun son derece ilgilendiği bir şeydi. Ve ikimiz de Batı resimleri boyamakla ilgileniyorduk; çerçeveyi bir ton hareket ettirmek yerine, sadece güzel görüntüler bestelemek. hakkında konuştuk Cennetin Günleri çok fazla. Kan Olacak, Yaşlı Adamlara Yer Yok, Cennetin Kapısı. Halyna’nın seyir defteri fotoğraf ve resimlerle doluydu; bunların çoğu doğanın büyüklüğü karşısında bir figürün küçüklüğünü konu alıyordu.

Bianca gelince buna devam ettik. Açıkçası çok farklı insanlar ama benzer hassasiyetleri vardı. Böylece Halyna ve benim bulduğumuz şeyi alıp Bianca ile konuşabildim. Bianca, Halyna’nın çalışmalarını kapsamlı bir şekilde inceledi. Sadece açık değil Pasama yaptığı her şey. Aslında taklit ettiği söylenemez. Sadece onun da çok benzer bir görsel duyarlılığı vardı. Eğer mantıklıysa, her şey kafiyeliydi. Sonunda çok uyumlu bir görünüm elde ettiğimizi düşünüyorum. Sanki bir buçuk, iki eyalet arayla düet yapmışlardı. Bence kendine çok büyük bir baskı uyguladı ama günün sonunda gerçekten başardı.

Manzaraların yüksek kontrastlı aydınlatmasını çok çekici buldum, her zaman akşam karanlığından biraz sonra gibi görünüyor – arazi üzerinde sürekli bir parlaklık.

Bu kesinlikle tasarım gereğiydi. Siluet üzerinde çok çalışmak istedik ve bu filmde bundan çokça faydalandık. Yüksek kontrastlı aydınlatmayla ışığın gerçekte nasıl çalıştığına dair biraz daha yüksek bir gerçeklik yaratmak istedik. Sanki günün her saatinde her pencereden içeri güneş ışığı sızıyor. Sonlara doğru bir sahne vardı ve ben de şöyle dedim: “Tony Scott’ı bu işten kurtaralım.” Ve kesinlikle yaptık.

Tamamen dürüst olmak gerekirse, filmin ilk dakikalarında hissettiğim diğer şey, karakterlerin silah kullanmasını izlemenin başlangıçta rahatsız edici ve rahatsız edici olmasıydı.

Anladım. Bu ilginç bir soru. Bilirsiniz, bu bir Western filmi ve eski Batı’daki yaşamı ve Western’lerden beklediğimiz şeyleri yansıtıyor. Ancak bunun artık insanlar için tuhaf bir şey olduğunu anlıyorum ve insanların bu duruma nasıl tepki vereceğini görmek ilginç olacak.

Tekrar ediyorum, kendi tecrübelerime göre bu duygu bir noktada kaybolmuştu. Biliyorsunuz, film bir filmdir ve biz hikaye anlatımına kapılmaya alışığız ve bu sonunda oldu.

Evet, Western filmi yapmak budur ve açıkçası benim için bu konuyu açmak zor oldu. Ama filmin yarısını zaten çekmiştik ve geri döndüğümüzde film aynı hikayeyi anlatmaya devam ediyordu. Günlük yaşamımda silaha çok karşı olan bir insanım. Her zaman öyleydim. Onları sevmiyorum. Onların etrafında olmaktan hoşlanmıyorum. Beni her zaman sinirlendirdiler. Ve umarım insanlar bu paket servisi alır, çünkü filmde her zaman amacım buydu. Hikayenin merkezinde, bu ailenin nesiller boyu dolaşan ve onu eline alan herkesin hayatını mahveden bir tüfek var. Bu şiddet eylemlerinin göle taş atmaya benzediğini ve dalgaların sonsuza kadar söndüğünü umarım insanların gözünden kaçmaz. Dört kuşak sonra insanlar hâlâ yapmadıkları eylemlerin bedelini ödüyorlar. Ancak Western tarzında bu hikayeyi anlatmak için ihtiyacınız olan araçlar bunlar.

Bu tekinsiz, sinir bozucu duyguyu bir izleyici olarak yaşadığım göz önüne alındığında, prodüksiyona geri dönmenin ve oyuncularınızdan tekrar sahte silahlar almalarını istemek zorunda kalmanın sizin için nasıl bir şey olduğunu ancak hayal edebiliyorum.

Hiç eline silah aldın mı bilmiyorum ama benim geçmişimde vardı. Ben onlarla büyümedim. Böyle bir şeyi elimde tutmak bile benim için çok korkutucu. İkinci seferde, üretime geri döndüğümüzde, bu muhteşem zırha sahiptik. Sadece sahte silahlarla çalışıyorduk ve her şey son derece hareketsizdi. Temelde hiçbir şey yapamayan kağıt ağırlıklarıydılar. Ancak zırhçımız yine de acımasızca ve titizlikle her şeye gerçekmiş gibi davrandı; çünkü bu şekilde güvende olursunuz ve bu şekilde yapılması gerekir. Ancak yine de bu başlangıçta herkes için büyük bir andı. Ve sonra belli bir noktada film yapımının ritmine kapılıyorsunuz. Bunlar aktörler ve onlar için durum normalleşmeye başlıyor. Ama başlangıçta bunun kimse için büyük bir şey olduğunu hayal edemiyorum.

Alec Baldwin’le tekrar silahlı bir karakteri oynamaya geri dönmek zorunda kaldığı o an hakkında konuştunuz mu?

Eminim bu konuda konuşmuşuzdur. Bunların içeriğini hatırlamıyorum. Ancak bunun onun için sinir bozucu bir şey ve büyük bir an olduğuna hiç şüphem yok.

Oyuncularınız geri döndüklerinde onları yönetmek nasıldı? Birçoğunun canlandırdığı karakterler trajediden etkilenen insanlardır. Birçoğu hikayede çok fazla ağırlık taşıyor. Sanırım filmin ikinci yarısını çekmek için geri geldiklerinde yaşadıkları her şeyin performanslarını nasıl etkilediğini merak etmek doğal.

Olmazdı değil mi? Demek istediğim, genç Lucas’ı oynayan Patrick McDermott’un orijinal projemizde yer almaması ilginç. Biliyorsunuz aramızda uzun bir boşluk vardı ve insanlar ergenlik çağına geldiğinde yabani ot gibi büyüyor, sesleri değişiyor. Ve programlar sorun haline geldi. Bu yüzden o kısmı ayarlamak ve yeniden düzenlemek zorunda kaldık. Yani Patrick yanında bu bagajları getirmemişti ama aynı zamanda ne olduğunu da biliyordu ve ailesi de ne olduğunu biliyordu. Ve herkesin kendini rahat hissetmesini sağlamak konusunda çok fazla konuşma yapıldı. Bir çocuğa bu kadar yük yükleyemeyiz, dolayısıyla onun bunları hissetmemesini sağlamak için kesinlikle çok çalıştık.

Devon Werkheiser ve Josh Hopkins gibi diğer aktörler de dünyada en sevdiğim iki aktör ve en sevdiğim iki insandır. Ve bunun performanslarına ekstra bir ağırlık kattığını düşünmeden edemiyorum. Marshall’ı canlandıran Hopkins bu filmde hayatının performansını sergiliyor. İnsanların onun bu yönünü ve ne kadar iyi olduğunu görmesini seviyorum çünkü geçmişte pek çok komedide rol aldı ama bu filmde gerçekten önemli bir rol üstlendi.

Ama evet, herkes geri döndüğünde daha önce olmayan duygusal bir unsur vardı. Sette çok fazla ayrıntıya girmek istediğimiz bir şey değildi çünkü aksi takdirde hepimiz bütün gün gözyaşları içinde olurduk. Ama evet, oradaydı. Bu gözlerde, biliyor musun? Açıkçası bundan kaçamazsınız.

Yıldızınız Alec Baldwin’in performansına yaklaşımında bir değişiklik fark ettiniz mi?

Onun için zordu, biliyorsun. Sanırım tüm bu zaman boyunca kendine ait şeylerle uğraşıyordu. Bunun ne kadar zor olduğunu ancak hayal edebiliyorum. Ama bunu atlattık.

Şimdi en çok neyi umuyorsunuz?

Eğer insanlar herhangi bir nedenle bu filmi izlemek istemezlerse, kesinlikle izlemelerine de gerek yok ve benden bu konuda herhangi bir kırgınlık söz konusu değil. Ancak insanların buna bir şans vermesini ve eğer verirlerse görsel yönlere, özellikle de sinematografiye yakından bakmalarını umuyorum. Çünkü Halyna’nın gözlerinden bakıp onun dünyayı nasıl gördüğünü görmek çok eşsiz bir fırsat. Pek çok insanın onun için bu filmi bitirmek için geri gelmesi, onun ne kadar özlendiğinin kanıtıdır. Geri geldiler ve çok zor ve yüklü bir duruma adım attılar çünkü ondan etkilendiler ve onun adına bunu bitirmek onlar için önemliydi. İşimizin büyük bir kısmı Halyna’nın adını onun başına gelenler sayesinde öğrendi – ve bence bu çok yazık. Yani filmi izlerseniz onun gözlerinden bakacak ve onun ne kadar sanatçı olduğunu biraz daha anlayacaksınız. En çok da bunu umuyorum.

Halyna’nın yarattığı favori bir diziniz var mı? Pas?

Bunlardan çok sayıda var. At binme montaj çekimlerinden bazıları şaşırtıcı derecede güzel. Ama birlikte yaptığımız ve sevdiğim bir şey var; o da Frances Fisher’ın karakterinin şehre yeni geldiği ve onun bu mahkeme salonunda durup bu tür kasaba babalarıyla konuştuğu yer. Kapı eşiğinde silueti var ve bu uzun, yavaş itmeyi yaklaşık bir dakikalık bir diyalog için yapıyoruz ve oyuncuları farklı uzunluklarda şaşırtıyoruz. Ve bu sadece güzel ve güçlü bir atış. Ama bu hiç de planladığımız bir şey değildi. O gün, kötü hava koşulları nedeniyle bizden tamamen uzaklaşmıştı. Bu nedenle büyük gecikmeler yaşadık. Başlangıçta bu sekansı yaklaşık altı farklı kamera açısıyla yapacaktık ama zamanımız olmadı. Böylece Halyna ve ben bir nevi bir araya geldik ve bunu tek seferde yapmanın bir yolunu bulduk – ve kamera ekibi için çok heyecan vericiydi. Heyecanlıydılar çünkü harika bir şey deniyorduk ve hepimiz bunun tamamen işe yaradığını içgüdüsel olarak biliyorduk. Bazen bir hamle yaparsınız ve “Aman Tanrım, bu işe yaramadı” diye düşünürsünüz. Ama bu sefer buna sadık kaldık ve mükemmeldi. Daha sonra Halyna kolunu bana doladı ve neredeyse bir sonraki kuruluma geçtik çünkü bu çok heyecan vericiydi. Bu benim için her zaman filmdeki en sevdiğim sahne olacak.