Okuyucu muhtemelen 90’larda ve 2000’lerin başında çok yaygın olan bir uygulamayı hatırlayacak yaşta olmayacaktır: ünlü RTFM (Lanet kılavuzu okuyun).
Eski Dünya Nostaljisi
Bu, temel sorulara verilen ortak bir yanıttı. Ne kadar acımasız olsa da sinir krizlerini önleme avantajına sahipti. Bir bilgisayara ve internet bağlantısına sahip olmanın sizi özel bir varlık haline getirdiği zamanların bir kalıntısı, sizi soru sormadan önce aramaya zorluyordu. “Nasıl çalışıyor?” yazmamak üzere eğitildik. [insérer un outil] ? “, ancak” belgelerine başvurdum[insérer un outil]ve ben bu yönünü anlamadım, biri beni aydınlatırsa minnettar olacağım.”
Paradoksal olarak, RTFM’nin en başarılı olduğu yer özgür yazılım topluluğudur ve biz bunun etkilerini biliyoruz. Acemiler özgür olmaktan vazgeçip, daha acemi dostu olan sahibine yöneldiler.
Günümüzde iki eğilim bir arada mevcut: her kullanıcıyı hayatında hiç bilgisayar kullanmamış biri olarak gören aşırı yardımseverlik ve sıklıkla “kullanılmış” olarak özetlenen RTFM 3.0.[insérer telle technologie]”. Ortası boşluk. RTFM, BT alanında bir şekilde kullanılmaz hale geldiyse, uygulanmasının acil hale geldiği bir alan var: basın.
Çok görevli gazetecilik
Tüketici bilişiminin ilk günlerinde, yalnızca birkaç büyük gazete ve medya kuruluşu bir web sitesine sahip olabiliyordu. Teknolojiler, araçlar, erişim gelişti. Bugün artık bilgilendirmek için gerçek bir savaş makinesine sahip olmak gerekmiyor.
Ancak vatandaş olmak isteyen okuyucu da gelişmemiştir. Daha da kötüsü geriledi. Akıllı telefonlar suçlanacak mı? Toplayıcılara baskı yapmak için mi? Zamanın sıkıştırılması mı? Maddi imkanların azaltılmasına mı? Bütün bunlar bir anda mı? Paradoksal bir durumla karşı karşıya kalmamızın nedenleri üzerine doktora tezleri yapabiliriz.
Hiçbir zaman bu kadar çok bilgi kanalımız olmadı ve hiçbir zaman bu kadar yanlış bilgilendirilmiş insanımız olmadı. Kaliteli bilgi üretmek artık yeterli değil. Artık her gazeteci kendi topluluk yöneticisi olmalı, çalışmalarını duyurmak için kendi topluluk yöneticisi olmalıdır.
Zehirli nezaket
Çünkü evet, çoğu insan Google Haberler’in veya akıllı telefonlarındaki anlık bildirimlerin ötesine geçmiyor ve gazetecilerin çalışmalarını çalan Twitter hesaplarını okuyup ileterek bilgi almayı hayal etmiyor. Doğrudan sosyal ağlarla bağlantılı başka bir olgu: Görünür olmak için seri üretim yapmalısınız. Ancak bilgi söz konusu olduğunda kitle nadiren kalite anlamına gelir. Uzmanlaşmayı seçmek ve dolayısıyla kendinizi doğrudanlıktan koparmak, okuyucu kitlesinin bir kısmından kopmak anlamına gelir.
Böylece burnunun ucundan başkasını görmeyen, başka bir editör ekibindeki meslektaşlarının teknik bilgileri doğru işlemediği için sizi azarlayan Marie-Karen ile karşı karşıya kalıyoruz. Bilgi aramadığını veya bilgiyi finanse etmediğini kendisi de itiraf eden aynı Marie-Karen. Marie-Karen, bir sosyal ağ hesabına abone olmayı çabanın zirvesi olarak görüyor. Şunu çok iyi biliyoruz: Medya ve özellikle de gazeteciler tatlı suyla yaşıyor. Aşk için meseleyi halletmen gerekir: bu işi sevilmek için yapmazsın.
Gerçek şu ki RTFM’yi basın sektörüne hiçbir zaman uygulamadık ve belki de uygulamalıydık. Tüketici bilişiminin başlangıcından itibaren nezaketi vaaz ettik, okuyuculara her şeyi bir tepside sunduk. Onlar için her şeyi önceden çiğnedik. Böylece okuyucu artık arama yapmıyor. Basının gelip pencerelerinin altında günün haberlerini söylemesini bekliyor. Ücretsiz, kaliteli, reklamsız, devlet desteği veya kurumsal sponsorluk içermeyen ve bir milyarderin sahibi olduğu bir holdinge ait olmayan haberler.
Ördekler için bilgi
Basın dünyasının pek çok alanda devrim geçirmesi gerekiyor. Basın mesleğinin ölmesini istemiyorsak bazı uygulamaların mutlaka gelişmesi gerekiyor. Açık olanı belirtme riskine rağmen basında sadece gazeteciler yok. Ancak okuyucunun da üzerine düşeni yapması gerekiyor.
Üzerinize düşeni yapmak, Google Haberler’in ötesinde izlemeyi de içerir. Bu, yalnızca birkaç dolar kazanmak için editoryal çalışmaları çalan Twitter hesaplarını paylaşmayı ve okumayı bırakmak anlamına geliyor. Bu, ister açık erişim ister abonelik kapsamında olsun, makalelerin ekran görüntülerinin paylaşılmasının durdurulması anlamına gelir. Ve neden makaleleri okuyorsunuz? Bu aynı zamanda davranış değişikliğini de gerektirir. Gazeteciler ofisleri ağlamıyor. Şu ya da bu haberle ilgili duygularınızı sosyal ağ üzerinden bize anlatmanın bir anlamı yok. Olaylar üzerinde hiçbir kontrolümüz yok. Bizim işimiz bunları ifade etmek ve bağlamsallaştırmaktır. Üzerinize düşeni yapmak, minimumu aramayı içerir.
Kesinlikle bir okuyucu kitlesi kazanmayı isteyerek fazla yardımsever davrandık. Karşımızda yetişkinlerin değil, yönlendirmemiz gereken çocukların olduğunu düşündük. Neden şu veya bu konuyu araştırmıyorsunuz? “. Her zaman ulaşılabilir olmamız gerektiğini. Fast food restoranlarının bile programları ve izin günleri var. Çünkü tam da bu hale geldik: fast food. Aradaki fark, yerel McFast’ta burger sipariş ettiğinizde ödeme yapmak zorunda olmanızdır.
Elbette basın vazgeçilmez bir alan değil. Gazetecilerin iş değiştirmesi onlar için hiçbir şeyi değiştirmeyecektir, çünkü edindikleri zihinsel jimnastik bir gecede yok olmayacaktır. Ancak okuyucular için, bir tarafta yalnızca pahalı medyanın, diğer tarafta ise sansasyonel uydurmaların olması komik olabilir.
