17 Temmuz 1987’de, yönetmen Paul Verhoeven’in Robocop’u sinemalarda gösterime girdi. Orion Pictures bilimkurgu aksiyoncusu, o yaz 53 milyon dolar hasılat elde etti ve bir franchise başlattı. Hollywood Reporter’ın orijinal incelemesi aşağıdadır:
Yıl 1991 ve Detroit’in yeni bir şerife ihtiyacı var. Magnum’la ateş eden bir kas adam bile yapmaz. Motown, cinayet sermayesi itibarını ciddiye aldı ve işler artık kontrolden çıktı. Normal polisler bunu kaldıramaz. Kasabaya getirilen yeni silah büyük, metal, bilgisayarlı ve zaptedilemez… Bu kısmen insan/parça makine ve Robocop yoluna çıkan her şeyi yok edebilir.
Benzer şekilde, bu iyi hazırlanmış, bilimkurgu aksiyon filmi, Orion için gişede büyük vücut sayılarını silmeli. Zevkleri birbirine gürültülü bir şekilde ateş eden büyük makinelerin gösterisini içermeyenler olsa da, muhtemelen baştan çıkarıcı değildir. robot poliskentsel geleceğe bu şok edici bakış, aksiyon hayranlarını harekete geçirmeli ve harekete geçirmelidir.
İçinde robot polis, Bir yüksek teknoloji holdingi kuşatma altındaki şehrin polis departmanını devraldığından beri 31 polis öldürüldü. Ancak büyük kardeş şirketin en son prototipik güvenlik yaratımı (bir bodur top yumruklu, metal droid), şirketin en iyi pazarlama yöneticilerinden birini öldürür. Yönetim kurulu odasında bile, bu tür bir saldırganlığın Detroit’in ortalama şehir içi sokakları için bile uygun olmadığı düşünülüyor.
Şirket metal canavarı hurdaya çıkarmaya karar verir. Ancak, tüm ileri görüşlü megakonglomeralarda düşünüleceği gibi, işlerde bir karşı plan var. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, şirketin en enerjik fikir adamı ve en kısır yuppie (Miguel Ferrer) tarafından geliştirildi. Kurumsal tırmanıcı Ferrer’in kendi suç savaşçısı var, adını Robocop alıyor. Ve çalışmasını sağlamak için en son bileşeni yakaladı – vurulmuş bir polisin (Peter Weller) taze cesedi.
Bir ömür boyu kolluk kuvvetlerinin bilgisayar hafızasıyla ve çelik kaplı kaslarıyla gitmek için yıldırım hızında reflekslerle Robocop sokaklara çıkıyor ve sürüngenleri boşa harcıyor. Yazarlar Edward Neumeier ve Michael Miner, kaldırımı ısıran sümük toplarının kalabalığı memnun eden çok sayıda sahnesi uydurmuş olsa da, Robocop’un çatışmaları aşırı, tekrarlayıcı ve konuya indiğinizde oldukça rutin. Genel olarak, kötü adamlar, filmin sessiz ve inanılmaz derecede korkutucu olan baş kötü adamı (Kurtwood Smith) dışında, tasarımcı haydutlarıdır (kel kafalı, kulak halkalı, zincir takan kemik kafalılar).
Ronny Cox, çelik gibi kurumsal bir üçlü olarak özellikle korkutucu. Yine de Neumeier ve Miner, aşırı savurganlık akışını yakıcı bir fütüristik hicivle kırıyorlar. Balon kafalı haber spikerleri (Mario Machado, Leeza Gibbons), Güney Afrika’nın nükleer bomba planları olan Acapulco’daki isyancı güçler hakkında mutlu bir şekilde gevezelik ediyorlar.
Yine de, filmin tüm kötü adamları arasında, kurumsal Amerika, çeneyi en çok zorluyor. Filmin tüm sokak sümüklerinden, şirket kesinlikle robot polisen rüşvetçi, aşağılık canavar. Bu şirket karşıtı tez, filmin parıldayan uğursuz görünümüdür. Kredi direktörü Paul Verhoeven, başka bir dünyaya, çok yakın geleceğe ustaca ve ürkütücü bir bakış için.
En etkileyici robot polisRob Bottin’in şiddetli Robocop kreasyonu da dahil olmak üzere teknik yönleri. William Sandell kısır metropol-benzeri üretim tasarımı, güçlü bir görsel slamdır. Jost Vacano’nun kurumsal kötüleri zekice geniş açılı lensi ve ultramodern yapıların eğik kompozisyonları, robot polis büyüleyici, dışavurumcu bir eğilim.
Diğer tüm teknik katkılar son teknolojidir ve etkileyicidir. Ne yazık ki, Basil Poledouris’in heyecan verici puanı o kadar gürültülü bir desibel seviyesinde yansıtılıyor ki, ayırt etmek neredeyse imkansız. – Duane Byrge, orijinal olarak 8 Temmuz 1987’de yayınlandı.
