Ridley Scott’ın Destanı Sıkıcı ve Görkemli Bir Komedi Oluyor

Artık resmileşti; 2023, şımarık erkek-çocuğun yılı olabilir. Mark Ruffalo’dan Zavallı ŞeylerYorgos Lanthimos’un garip başyapıtı, Sofia Coppola’nın Elvis rolünde Jacob Elordi’ye Priscilla, bir grup yüksek profilli adam bu yıl filmlerde mutlak terörü canlandırdı. Joaquin Phoenix, yönetmenin son tarihi destanı için Ridley Scott’la yeniden bir araya gelen bu listeye eklenen son isim. Napolyon. Phoenix’in performansı ve Scott’ın (yalnızca isim olarak) yükselen figüre yaklaşımı şaşırtıcı derecede komik, çoğu zaman sıkıcı ve kandan ödün vermeyen kanlı savaşlarla dolu. Bu, yönetmenin cesur bir hamlesi ve ton açısından dengesiz ve biraz dağınık olmasına rağmen, Napolyon yine de oldukça eğlenceli olabilir.

Scott başlıyor Napolyon Fransa’nın son Kraliçesi Marie Antoinette giyotinle idam edilirken, başı tüm eğlence düşkünlerinin görebileceği bir sahnede gezdirilir. Kısa bir süre sonra Napolyon Bonapart, yetenekli bir askeri komutan olduğunu kanıtlamak için çaresizce içeri girer. Fransızların İngilizleri Toulon’dan dışarı ittiğini görüyoruz (göğüsleri patlatan acımasız bir anla birlikte, yanlışlıkla da olsa garip bir geri arama gibi geliyor). Yabancı) ve Napolyon hızla ordunun saflarında yükselir ve Vanessa Kirby’nin Josephine’iyle tanışır. Kimin kim olduğunu gösteren kronolojilere rağmen Scott, o dönemde izleyicileri yönlendirmekle daha az ilgileniyor gibi görünüyor (unutmayın, tarihsel doğrulukla ilgilenenlere, “bir hayat bul”) filmin tonunu belirlerken yaptığından daha fazla. Ne yazık ki nasıl bir üslup kullanmak istediği belli değil. Napolyon Bir tür yerli komedi ile Fransa’nın mızmız imparatorunun hikayesini anlatan rakamlara göre bir biyografi arasında gidip geliyor.

Kirby, Josephine rolüyle hem rolüyle hem de Phoenix’te ortaya koyduğu şeylerle şüphesiz şovu çalıyor. Napolyon ve Josephine’in tartışması filmin en komik anlarından bazılarına yol açar; Phoenix, Napolyon’u, hem acıklı bir şekilde aşık olan hem de ilk başta Josephine’in onda ortaya çıkardığı duygulardan tiksinmiş, sertifikalı bir 19. Yüzyıl Karısı Adamı olarak canlandırmaktadır. Bu, Napolyon’un siyasi manevralarına da yansıyor; Phoenix, tarihin onu hatırladığı büyük komutan yerine genellikle beceriksiz bir güç oyuncusu. Scott’ın filmin merkezindeki adamı nasıl ele alacağını filmin başlarında görmeye başlıyoruz; bu tür destanlara tipik olarak gösterilen saygı ve özenle değil, devasa bir göz devirmeyle.

Mizah, genellikle savaşlar ve Josephine ile Napolyon’un ekranı paylaştığı anlar arasında kalan bir filme kesinlikle biraz hayat veriyor. Her ne kadar kendilerini az ve uzak hissetseler de Scott’ın savaş sahneleri etkileyici ve acımasız. Austerlitz, Napolyon’un savaş becerisini kanıtlayan, göze çarpan bir merkezdir. Yine de yönetmen bile savaşlarla adamın kendisinden çok daha az ilgileniyor; ister taş gibi soğuk bir güçle uygulansın ister güç takıntısına teslim olmaktan kendini alamayan olgunlaşmamış bir adamın portresini çiziyor. savaş zamanı kararları, beceriksiz siyasi manevralar veya beceriksiz sosyal durumlar.

Bir bakıma Phoenix’in performansı mükemmel. Scott’ın Napolyon kompleksine girip girmeyeceği belli değildi, ancak yönetmen tam da bunu yapıyor ve kafa karışıklığına yol açtığı kadar histeriye de yol açan adama karşı küçümseyici bir tavır sergiliyor. İçeri NapolyonGörünüşe göre iki film var: Biri basit biyografik gelenekleri canlandırıyor, diğeri ise kibiriyle büyük zirvelere ulaşan ve oraya vardığında tam olarak ne yapacağını bilemeyen bir adam hakkında kendine özgü bir komedi. Napolyon sürgünden döndüğünde, bir kez daha Fransa’yı ele geçirdiğinde, film sanki hırsının altında çöküyormuş gibi hissediyor; Waterloo’nun ortalıkta dolaşması buna uygun bir duygu.

Söylemek Napolyon Bu bir aşk hikayesi tuhaf gelebilir ama film birçok açıdan fatihin istikrarsız arzusu tarafından yönlendiriliyor; zafere, Josephine’e, erkek varise ve Fransa’ya. Fransa’nın da onu sık sık sevmesi başlı başına bir mucize ama Scott’ın filmi aynı şeyi söylemiyor gibi görünüyor. Figürü aslanlaştırmaz ve onu çarmıha germez. Napolyon Fransa’nın en çalkantılı döneminin tarihini herhangi bir tutarlılıkla anlatmaya çalışmıyor bile. Bunun yerine, adamın kendisi gibi, Napolyon kafa karıştırıcı, zorlu olduğu kadar heyecan verici ve Napolyon’un kendi kusurlarına karşı kör olması kadar kendi kusurlarının da farkında olan bir film.

Napolyon 22 Kasım’da sinemalarda gösterime giriyor. Film 158 dakika uzunluğunda ve güçlü şiddet, bazı tüyler ürpertici görüntüler, cinsel içerik ve kısa dil nedeniyle R olarak derecelendirildi.