Bir gelecek – umarım çok eski bir versiyonum – ölüm döşeğinde yattığında, Resident Evil 4 remake oynayarak geçirdiği tüm saatlerden pişman olacağını tahmin ediyorum. Muhtemelen harcadım çünkü Tümü Resident Evil 4 versiyonunun oynandığı saatler.
Kendi boş zamanımdan gerçekten sorumlu olmamalıyım. Kendi halime bırakıldığında, son üç haftadaki gibi gülünç durumlarla karşılaşıyorum. 20 küsur günlük bir süre boyunca, Capcom’un parlak yeniden düzenlemesini altı kez bitirmenin iyi bir fikir olacağına karar verdim. Evet… ALTI.
Neden soruyorsun? Resident Evil 4 remake platin kupasını PS5’te almak için. Açıkça. Remake’e girerken, son dört Resi oyununda platin potu ele geçirdim – Resident Evil 7, Resident Evil 2 remake, Resident Evil 3 remake ve Resident Evil Village. Bu makaleyi yazmadan sadece saatler önce Resi 4’ün en büyük ödülü pingini yaptıktan sonra artık o beş platı yapabilirsiniz.
Bu hayali sanal gümüş eşya parçasının kilidini açmanın ardındaki rakamlar, elektrikli testere kullanan herhangi bir köylüden daha korkunç. Tam olarak 107 saat, 28 dakika ve 58 saniye korkunç.
Kötü Knievel
İlk olarak, benim – ve şokta eğilmemeye çalıştığım – oyunu amaçlandığı gibi oynadığım bir ilk ‘normal’ oyun vardı. Bu, Los Ganado’yu aptal ölümsüz yüzlerine patlatmak için neşeyle 16 saat harcamak anlamına geliyordu, bir kupanın ne zaman patlayıp patlayamayacağını çok fazla düşünmeden.
Ve bu, Resident Evil 4’ün yeniden yapımının benim için gerçek bir video oyunu olduğu son seferdi. O ilk, çok masum oyunu bitirdiğinden beri, Resi 4 bir iş oldu.
Geçen ay akşamlarıma Leon S. Kennedy’nin sürükleyici yeniden çevrimi damgasını vurdu. Tüm boş zamanımı yılın en iyi oyunlarından birine harcamak zorlayıcı bir geçiş olarak tanımlayabileceğiniz gibi olmasa da, platin kupaya giden yolculuk tasasız olmaktan çok uzaktı.
Geriye dönüp baktığımda, Resi 4 remake deneyimimin yarısı çürüyen canavarları vurmak ve yarısı birden fazla kupa kılavuzu sekmesi arasında sonsuza dek hokkabazlık yapmak gibi geliyor.
O ilk, çok masum oyunu bitirdiğinden beri, Resi 4 bir iş oldu.
Çeşitli tamamlama dereceleri elde etmek için oyunu bitirmek özellikle zordu. Bu, özellikle yakalanması zor S+ derecesini kovalarken geçerlidir. Standart zorlukta bu, oyunda beş saatin altında hız yapmayı içerir. Hardcore’da ve en zorlu Professional ayarındayken, undead işini halletmek için 30 dakikanız daha var.
Sınırlı cephaneye sahip oyunun standart silahlarını kullanarak bir S+ rütbesini çivilemek, yalnızca nihilistlerin görevidir. Neyse ki, Leon sınırsız mermi ile özel silahları sallıyorsa, bu meydan okuma çok daha lezzetli hale geliyor; Profesyonel modu A derecesi ile bitirdiğinizde elde ettiğiniz Chicago Sweeper makineli tüfek gibi.
Roket Adam
Sonsuz bir roketatar veya durdurulamaz bir magnum olsa bile, tekrarlanan oyunların yorgunluğunu patlatabilecek hiçbir ateş gücü yoktur. Oyunu birçok kez bitirmenin içerdiği katıksız tekrar, insanı tüketiyor.
Bu kupa avının diğer tarafına akıl sağlığımın bir parçasıyla geçmemin tek nedeni, tüm o korkunç orduları vururken yaklaşık 793 Arsenal podcast’i dinlemek.
En düşük seviyem mi? Jake Gyllenhaal’ın YouTube’da kavurucu sıcak tavuk kanatları yemesini izlerken ben ‘Asla Geldiğini Hiç Duymadım’ ödülü için kör bir canavarı eller yerine kancalarla bıçaklamayı defalarca başaramadım.
Bu hikayeyi her zamankinden daha uyarıcı yapan şey, Resident Evil 4’ün yeniden çevrimini yarım düzine kez bitirmekle kalmayıp, aynı zamanda 2005 orijinalini de bitirmiş olmamdır. en azından bu kadar çok kez
Son sayımda, tür değiştiren hayatta kalma korkusunu GameCube, PS2, PS3, Nintendo Wii ve PC’de bitirdim. Meta Quest 2’de şaşırtıcı derecede mükemmel VR versiyonunu bile oynadım.
Bu hikayenin ahlaki? Resident Evil 4’ün çeşitli versiyonlarını bir düzine kez bitirmek, tam olarak ‘iyi yaşanmış bir hayat’ diye bağırmaz. Yine de, yeniden yapılanma inanılmaz… Gelecekteki benliğimin, sahte bir PS5 biblo kazanmak için harcadığı 108 saate pişman olacağından korkuyorum.
