Emekli Associated Press Film yapımcıları, 1972’de ünlü “Napalm Kızı” fotoğrafını çekmesiyle tanınan fotoğrafçı Nick Ut’un, Sundance’in gerçek fotoğrafçının kendisi değil, az tanınan Vietnamlı bir oyuncu olduğunu öne süren bir filmi göstermesini engellemeye çalıştığını söyledi. TR Pazar günü.
Pulitzer Ödülü sahibi oyuncunun avukatları yakın zamanda festivale ve yeni filmin arkasındaki film yapımcılarına bir durdurma ve vazgeçme mektubu gönderdiler Stringerdediler; zaten filmin dünya prömiyeri Cumartesi günü yapıldı.
Bir festival temsilcisi yorum talebine hemen yanıt vermedi. Ut için yorum isteği gönderildi Erişim noktası hemen iade edilmedi. Ut’un yeri hemen bulunamadı.
Belgeselle ilgili haber, Sundance’i modern medyanın güvenilirliği konusunda bir referanduma dönüştüren, hızla tırmanan mücadelenin son dönemeci.
Ut uzun zamandır arkasındaki adam olarak biliniyor kolektif beyinde yer alan görüntü — yakınlardaki Trang Bang kasabasındaki napalm saldırısından kaçan dokuz yaşındaki Kim Phuc, kimyasal silah yüzünden derisi yanıyordu. “Savaş Terörü” olarak da bilinen 1972 tarihli fotoğraf, Vietnam’ın dehşetini dünyanın her yerindeki insanlara hatırlattı ve ayrıca çok sayıda ödül kazanan ve son yarım yüzyılı şutu nasıl attığını anlatarak geçiren Ut’un ünlü olmasını sağladı. .
Hiç kimse görüntünün gerçekliğini tartışmıyor. Ama Carl Robinson – bir Erişim noktası 1978’de haber kuruluşundan ayrılan Saygon’daki fotoğraf editörü, fotoğrafı getirenin aslında bir ipçi olduğunu, karşılığında kendisine 20 dolar ödenip gönderildiğini söylüyor. Ancak sıra kredi sağlama zamanı geldiğinde Horst Faas, merhum efsanevi foto muhabiri için Erişim noktası Saygon’da, Robinson’a personel Ut’a yapılan atıfları değiştirmesini söyledi. (Robinson öne çıkmadan önce 2012’de ölen Faas’ın gitmesini beklemek istediğini söylüyor.)
İhbarı yapan belgeselci Bao Nguyen’den gelen bir ihbar üzerine harekete geçen (Popun En Harika Gecesi) ve Fransa merkezli basın özgürlüğü grubu VII Vakfı’nın yöneticisi foto muhabiri Gary Knight, fotoğrafı başka birinin çekip çekmediğini öğrenmek için yola çıktı ve bu da belgesele yol açtı.
Küçük bir yazar itibarı meselesi gibi görünen şey, zamanımızın pek çok büyük konusunun tematik bir incelemesine dönüşüyor: Yaşlı beyaz adamlardan oluşan bir kuşağın kapalı safları, serbest çalışanların sömürülmesi, farklı ırklardan insanları birey ve toplum olarak görme konusundaki isteksizlik. , aslında dünya tarihini kimin kaydedeceği.
Knight, “Bu, gazetecilikteki güç dengesizliğiyle ilgili bir hikaye” dedi. TR. “Vietnam’daki savaş sırasında beyaz heteroseksüel erkeklere yönelen bir dengesizlik vardı ve bugün de devam ediyor.”
Şöyle ekledi: “Dünyadaki en savunmasız gazeteciler yerel serbest gazetecilerdir. Ayrıca siyasi, dini ve sivil liderlerden, incelemeyi benimsediğimiz ve kendi davranışlarımızı da sorguladığımız konusunda hesap soracaksak bu önemlidir.”
Gazeteciler Terri Lichstein ve Fiona Turner ile birlikte çalışan Knight, bu soruları gündeme getirmek için yola çıktı. Grup, Fransa merkezli bir adli medya şirketi olan INDEX’i kullandı ve sonuçta Ut’un Phuc’tan fotoğraf çekemeyecek kadar uzakta olduğu sonucuna vardı. Ayrıca o gün Trang Bang yakınında yaklaşık 55 görgü tanığı ve Saygon gazetecisiyle (bunlardan 46’sı ekrana geldi) korkunç fotoğrafa hazır olma anında gördükleri hakkında röportaj yaptılar.
Film yapımcıları sonunda, fotoğrafı çekenin kendisi olduğunu söyleyen, savaştan sonra Kaliforniya’ya kaçan Vietnamlı genç bir fotoğrafçı olan Nguyen Nghe’yi buldular; kızının söylediğine göre bu iddia, daha ilk günden itibaren evlerinde açıkça görülüyordu. ve iddia edilen silinmeyle ilgili acıları bugün de devam ediyor. Film, Peter Arnett ve diğer ödüllü düzen gazetecilerinin iddiaları gelişigüzel reddetmesiyle daha da keskinleşen, kaynayan bir adaletsizliği çağrıştırıyor.
Filmde Nghe’nin kayınbiraderi, yanlış bilgilendirme kültüründe en çok yankı uyandıran bir noktaya değiniyor: “Gerçek göz ardı edildiğinde toplum yozlaşır” diyor.
(Faas’ın değişime olan motivasyonunun ne olacağı açık değil. Knight sadece spekülasyon yapabileceğini söylüyor ancak örgütün tam zamanlı personelinin ve kardeşi bir foto muhabiri olan ve görev sırasında ölen Ut’a olan sadakatinin takdir edildiğini düşünüyor. muhtemelen faktörlerdi.)
Nghe, Sundance’teydi ve dünyanın kendisine ait olduğunu asla bilmediğini söylediği, dünyayı değiştiren bir eylemin tanınmasının tadını çıkarıyor.
Ut’u seven ve Nghe’nin Vietnam asıllı Amerikalı olduğunu söyleyen Bao Nguyen, “Filmi bu yüzden Nghe’nin hikayesini anlatmak için yaptım” dedi. TR Pazar. “Görmek [Nghe’s] Sundance’in nihayet hikâyesini dünyaya duyurmasına verdiği tepki, bu filmi dünyaya getirmemin sebebidir.”
Yoksa Nghe’nin hikayesi mi? Erişim noktası Ut’un yazarın olduğunu iddia etmeye devam ediyor.
Kuruluş, filmin prodüksiyonunun teşvik ettiği altı aylık bir araştırmayı yakın zamanda tamamladığını ve şu sonuca vardığını söyledi: yeni bir raporda hiçbir şeyin değişmediğini.
“Araştırmamız Nick Ut’un bu fotoğrafı çektiğine dair tarihsel anlatımı destekliyor. Aksine yeni ve ikna edici delillerin yokluğunda, Erişim noktası Bu fotoğrafın Ut dışında başkası tarafından çekildiğine inanmak için hiçbir nedeni yok” dedi. Geçen hafta raporun yayınlanması üzerine yaptığı açıklamada.
Kuruluş, bir temsilcinin Cumartesi günü Sundance’te filmi izlemesinin ardından Pazar günü yaptığı bir açıklamada, Ut’un yazarlığını vurgulamadan ve bunun yerine film yapımcıları tarafından verilen erişim eksikliğine odaklanarak bu duruşu yumuşatmış görünüyordu. AP, film yapımcılarının işbirliği yapmaması nedeniyle filmi Sundance’te izlemesi için birini gönderene kadar gösterimden önce materyalleri inceleyemeyeceğini söyledi.
AP, “Altı aydan fazla bir süre boyunca ‘Savaş Terörü’ fotoğrafıyla ilgili tüm bilgileri incelemek için çalıştık ve film yapımcılarından baştan beri materyallerini bizimle paylaşmalarını defalarca istedik, böylece düzgün bir şekilde araştırabildik” dedi. “Bir gizlilik anlaşması imzalamadığımız veya ambargoyu kabul etmediğimiz sürece bunu yapmayacaklardı, bu da tam soruşturma yeteneğimizi engelledi ve kayıtları düzeltmemizi engelleyecekti.”
Ancak Knight, örgütün gizlilik anlaşması veya ambargo tarafından sağlanan önkoşullar olmaksızın tüm bilgileri görmeyi istediğini söylüyor; bu onun yayınlanmamış gazeteciliğine tam erişim sağlayan başka bir haber kuruluşunun sağlanması anlamına geleceği için vicdan rahatlığıyla izin veremeyeceği bir şeydi.
“Eğer New York Times araştırıyordu Erişim noktası ve Erişim noktası hepsini görmek istedi New York Times‘ bildiriyor, Kez hayır derdim, haklı olarak da öyle” dedi TR. Knight, filmin artık gösterime girdiğine ve artık ambargoya ya da gizlilik sözleşmesine gerek olmadığına göre, Erişim noktası dilediği her şeye erişebilir. Erişim noktası açıklamasında “bu fotoğrafla ilgili her türlü delili ve yeni bilgiyi incelemeye hazır olduğunu” belirtti.
Bir Erişim noktası sözcü, yakın zamanda kapatılan altı aylık soruşturmanın yeniden açılıp açılmayacağına ilişkin yorum talebine hemen yanıt vermedi. Knight, Ut’un aksine, Erişim noktası bildiği kadarıyla film yapımcılarına karşı herhangi bir yasal işlem başlatmamıştı.
Knight, Ut’un ilk başta bir kurban olduğuna inandığını ancak kendisi de 21 yaşında olan foto muhabirinin övgüyü istemediğini, onlarca yıldır başka birinin başarısından faydalandığını ve onun kırık temelleri üzerine mükemmel bir kariyer inşa ettiğini söylüyor. Knight ise AP’nin yaklaşımından rahatsız olmaya devam ettiğini ekliyor.
“İncelemeyi kabul etmemeleri gerçekten utanç verici. Gazetecilerin, gazetecilik uygulamalarına yönelik bir soruşturma olan bir filmi engellemeye çalışmasını – bunu hiç anlamıyorum” dedi. ( Erişim noktası yeni açıklamasında şunları söyledi: “Bunu daha net ifade edemeyiz. Associated Press yalnızca bu ikonik fotoğrafın gerçekleri ve gerçekçi geçmişiyle ilgileniyor.”)
Ödül kuruluşları da muhtemelen ifşanın ardından soruşturma yürütmek isteyecektir; Ut ayrıca Yurtdışı Basın Kulübü ödülünü, Yılın Dünya Basın Fotoğrafı ödülünü ve Ulusal Sanat Madalyasını da kazandı. Nghe filmde şunu belirtiyor: “Bunun için çok çalıştım ama o adam her şeye sahip olmalı.”
Ancak destan biter Stringer haber endüstrisinin serbest çalışanlara veya düşük ücretli genç muhabirlere olan bağımlılığının giderek arttığına ışık tutuyor; 2022’de çığır açan bir Pew çalışması şunu ortaya çıkardı: Amerika’da çalışan gazetecilerin üçte birinden fazlası artık serbest çalışıyor2023’ün nasıl görüldüğü göz önüne alındığında yüzde muhtemelen oldukça yüksek 2.600’den fazla tam zamanlı haber kaynağının işi kesildi ve 2024 çok daha iyi değildi. Bu bağlamda, Nguyen’in filmine göre Nghe trajik bir şekilde diğerlerinden öndeydi ve serbest çalışanların gerektiğinde hem desteklendiğini hem de bir kenara itildiğini gösteriyordu.
Film aynı zamanda rahatsız edici gerçeklerle nasıl başa çıkılacağı veya uygunsuz olabilecek gerçeklerle nasıl yüzleşileceği konusunda daha kişisel ikilemleri de öne sürüyor. Hollywood Muhabiri‘nin Sundance incelemesi, Ut’un iddiaya göre “romansal derinlikleri” değil, işi için kredi kabul etme istekliliğinin olduğunu belirtti.[that’s] Conrad ya da Dostoyevski’nin eşyaları.”
Film, dünya yazarlık sorularının farkına vardıkça bir hesaplaşma yaratarak meseleyi zorlayabilir. Ve büyük haber kuruluşlarının gücüne rahatsız edici bir ışık tutabilir. Knight, “Gazetecilik büyük şirketlerin elinde değildir” dedi. “Kamu hizmeti olarak herkese aittir.”
Ancak bu son henüz basılmadı: şirketlerin giderek daha saldırgan hale geldiği bir belgesel ikliminde, Stringer henüz distribütörü bulunmamaktadır.
