Cuma akşamı, erkek arkadaşımla birlikte koltukta sabaha kadar hiçbir şey yapmadan keyifli bir zaman geçirmeye karar verdik. Bir beyzbol maçını izlerken, o gitarımı aldı ve ben de heyecanla “Pokémon Pokopia” oyununu açtım. 30 yıllık bu franchise’ın yeni rahat yaşam simülatörü, daha önce Pokémon’dan gördüğümüz hiçbir şeye benzemiyor.
Oyun oynarken yaşadıklarımdan bahsettim; Pokémon dostlarımın konfor seviyelerini artırmak amacıyla habitat inşa etme sürecini anlattım, bu oyunun ana hedeflerinden biri.
“Onix bir mağarada sıkışmış, ama duvarları kıramıyorum, bu yüzden Squirtle bir parti yapmamı önerdi, böylece yağmur yağarak taşları yumuşatabiliriz,” dedim erkek arkadaşıma oynarken. “Ama Squirtle ve ben ‘kutlama’nın ne anlama geldiğini bilmiyoruz, bu yüzden Profesör Tangrowth’a sormalıyız.”
Yağmur yağdırmayı başardığımda sevinçten havalara uçtum ve Kyogre‘yi uyandırdım — ama sonra, “en iyi arkadaşım” diye hitap eden Charmander, yağmurun kuyruğundaki alevi söndürdüğünü fark etti. Bu nedenle, Timburr ve Hitmonchan’ın yardımıyla bir sığınak inşa etmem gerekti.
Bir anda saat 11:30 oldu. Sadece beyzbol maçı bitmek üzere olduğu için başımı kaldırdım. Korkuyla gördüm ki erkek arkadaşım yanımda koltukta uyuyakalmış.
Onun uyuduğunu fark etmemiştim. Pokémon dostlarım için habitat inşa etmeye o kadar dalmışım ki, onun benim söylediklerime cevap vermeyi bıraktığını fark etmedim… çünkü artık uyanık değildi. O hafif uykusuna dalarken, ben hiç durmadan Magikarp için deniz kenarında bir habitat restore etme hikayesini anlatmaya devam ettim. Tamamen kayıptım.
Bunun başıma gelmesinden dolayı hem utandım hem de oynamaya devam ettim. Kendi iyiliğim için, bu hatayı dikkatsiz bir partner olduğum için değil, “Pokopia”nın inanılmaz bir oyun olduğu için yaptığım için inanmak zorundayım. Yanımda oturan gerçek insan yerine mağarada sıkışmış olan Onix’e daha fazla dikkat ettiğim için suçlu hissetmiyorum. (O Onix’in ne kadar çaresiz göründüğünü görmeliydiniz! Orada ne kadar uzun süre sıkışmıştı?)
“Pokopia”, “Animal Crossing”, “Stardew Valley” ve “Minecraft”ın birleşimi gibi ama Pokémon’un Kanto bölgesinde, artık kıyamet sonrası bir araziye yerleştirilmiş. Karamsar ortamlarına rağmen, “Pokopia” hala rahat bir oyun kategorisinde kalmayı başarıyor.
“Pokopia”ya olan tutkumda yalnız değilim. Oyun, satış beklentilerini aşacak kadar popüler olduğu için Amazon, fiziksel oyun kopyalarının fiyatını 10 dolar artırarak 80 dolara çıkardı (oyun aynı zamanda dijital indirme olarak da mevcut). Ayrıca, yeni Switch 2’nin özel oyunu olarak, insanları yeni konsola geçirmeye yetecek kadar ilgi uyandırıyor.
“Pokémon Scarlet” ve “Pokémon Violet” gibi son ana serideki Pokémon oyunları, ılımlı tepkilerle karşılandı — bu oyunlar hatalıydı ve açık dünya yapısı, aceleyle hazırlanmış hissettikleri için yeterince ilgi çekici değildi. Hayatım boyunca bir Pokémon hayranı olarak, franchise tarafından çıkarılan her oyunu severek alıyorum ama son sürümler eğlenceli olmasına rağmen, ana hikayeyi tamamladıktan sonra dikkatimi kaybediyorum. Fakat “Pokopia”, kapsamı ve düşünülerek tasarlanmış yapısıyla tüm hayallerimin çok ötesine geçti.
“Pokopia”da dört ana bölge mevcut ve grup oyunları için Palette Town’un bir kum havuzu versiyonu var. Oyunun çıkmasından daha az bir hafta içinde, 20 saatten fazla oynadım (oops!), fakat ana hikayenin daha da ortasında değilim. Görünüşte sonsuz gibi hissettirsin, ama yine de geliştiricilerin, DLC paketi olarak keşfedilecek ek bölgeler sunmasını görebiliyorum ki, buna zaten yüksek fiyatlı 70 dolara rağmen seve seve para öderim.
Beni bu şekilde akışa sokan çok az oyun oldu. Bu duygu, “Animal Crossing: New Horizons” piyasaya çıktığında hissettiğim şeyle kıyaslanmadan edemem ama bu sefer, şükür ki, yaşamlarımızı sonsuza dek değiştirecek bir pandemi karantinasının başlangıcını yaşamıyoruz.
“Animal Crossing” piyasaya çıktığından beri dünyada birçok şey daha iyiye gitti — yaşasın, koronavirüs aşıları! — ancak pek çok şey aynı kalmaya devam ediyor. Donald Trump yeniden başkan. Federal hükümet, sıradan insanların sivil haklar için toplandığına silahlı ajanlar gönderiyor. Aşırı hava olayları norm haline geliyor. Hala her şey kötü hissettiriyor.
“Animal Crossing” gibi “Pokopia” o kadar bir kaçış ve dikkat dağınıklığı sağlıyor, ama gerçekte olduğu kadar çok, Tom Nook ile tropikal adada geçirdiğiniz süreyle karşılaştırıldığında gerçek bir dünyada yer alıyor.
“Pokopia”nın kıyamet sonrası Kanto bölgesinde, kaybolmuş eski antrenörüne benzeyen bir Ditto olarak oynuyorsunuz — aslında tüm insanlar kaybolmuş ve rastgele bir mağarada Profesör Tangrowth ile karşılaştığınızda, grileşmiş sarmaşık Pokémon’un yıllardır başka bir canlı görmediğini öğreniyorsunuz.
Kanto’nun nasıl böyle bir çorak arazine dönüştüğü hemen belli değil. Ancak Ditto, harabeleri keşfederken ve yeni Pokémon bulmaya çalışırken, günlük notları, gazete makaleleri ve mektuplarla karşılaşıyor ve ne olduğuna dair ipuçları topluyorsunuz: Bazı felaket iklim olayları oldu ve bunun sonucunda tüm insanlar kayboldu. Pikachu oyunda “Peakychu” olarak, elektrik üretme yeteneğini kaybetmiş solgun bir varlık olarak görünüyor ve Snorlax, bir mağarada o kadar uzun süre uyuyakalmış ki, peyzaja entegre olmuş durumda, yosunla kaplı. Korkunç.
Kıyamet sonrası gizem, her yeni bilgi parçasını daha heyecan verici kılıyor, hatta belki de korkutucu.
“Herkes biliyor ki herkesin sevgilisi olan müzik akış servisleri, dünya çapında sunucu ücretlerinin yüksekliği nedeniyle birer birer kapanmaya zorlanıyor,” diyor eski bir Poké Mart’tan gelen bir not. “Müzik tutkunları bu akış servislerinin kaybını yas tutarken, müzik dünyasında kötü bir haber değil!”
Not, “büyük-büyükannelerimizin” kullandığı CD’lere dönüş yapılacağını açıklıyor; çünkü bu, dinlemek için ne kadar dinlerseniz dinleyin bir abonelik ücreti talep etmiyor.
Nintendo’nun bozuk müzik akışı modeline espri yapması komik ama sunucu maliyetleriyle ilgili kısım, bu noktada biraz fazla gerçek hissettiriyor. Hızla büyüyen yapay zeka araçları bu kadar işlem gücüne ihtiyaç duyduğu için, ABD’de neredeyse 3,000 enerji yoğun veri merkezi inşa ediliyor ve zaten faaliyette olan 4,000 veri merkezine ekleniyor. Daha fazla işlem gücüne olan talep o kadar yüksek ki, teknoloji sektörü ciddi bir RAM kıtlığı ile karşı karşıya, bu da yeni MacBook Pro’ların fiyatını 400 dolara kadar artırabiliyor.
İklim krizi? Sunucu maliyetleri? Bozuk müzik akış modelleri? Nintendo’nun mevcut dünya durumu hakkında bir şeyler söylemeye çalışıyor gibi görünmesi şaşırtıcı değil.
Ama “Animal Crossing” tam bir kaçışken, “Pokopia” en azından bozulmuş bir dünyayı rehabilite etme hissini veriyor. Vermilyon Şehri’nin harabe halini görmek rahatsız edici, ama diğer Pokémon’larla birlikte elektriği yeniden keşfetmek ve karanlık bulutların üstüne bir ışık patlamasıyla aydınlatmak da son derece tatmin edici.
