Ne kadar yaşlanırsam ve şüpheci olursam olayım hayatımda değişmeyen tek bir şey var: Pokémon’dan her zaman keyif alıyorum. Serinin en zayıf anlarında bile beni nadiren gülümsetiyor. Check-in yapmak için sayamayacağım kadar çok zaman harcadım Pokémon Sürükle bu yıl ve hatta orta halli Dedektif Pikachu Geri Dönüyor benden bazı “Awws”lar aldı. İçimdeki yorgun yetişkini alıp kısaca yeniden çocuğa dönüştüren tek medya parçası bu.
Pokémon DanışmanıŞu anda Netflix’te mevcut olan dört bölümlük yeni animasyon dizisi, bu duyguyu yıllardır oynadığım tüm Pokémon oyunlarından daha iyi anlıyor. Nazik gösteri, yalnızca molaya ihtiyacı olan Pokémon’a hitap eden bir tesiste gerçekleşiyor. Yaşamdan kesit serisi, gösterişli savaşlara veya uzayı ve zamanı kontrol eden canavarlar hakkındaki irfan ağırlıklı hikayelere odaklanmak yerine, bazı sevimli yaratıkların olduğu gerçek dünyayı anlık olarak görmezden gelmenin doğasında var olan neşeyi anlıyor. Bu, stressiz bir kaçışın tatlı bir dilimi; daha geniş video oyunu serilerinin birkaç not almaya dayanabileceği bir dilim.
Beyaz Lotad
Pokémon Danışmanı Netflix’in son derece değerli animasyonlarının arkasındaki animasyon stüdyosu Dwarf Studio’nun son projesi. Rilakkuma ve Kaoru. Bu dizi gibi, iyi huylu dünyasına bir düzeyde el yapımı, hümanist bir çekicilik katan stop-motion animasyon stiline sahiptir. Hopip ve Diglett gibi canavarlar yumuşak keçeyle kaplı parlak kuklalar gibi görünüyor. Bunlar canlanmış peluş hayvanlar ve onları sıkabilmeyi dilemekten kendimi alamadım.
Bu estetik seçim, düşük riskli hikayesini bir güvenlik battaniyesi gibi örten sıcak tonunu güçlendirmekle kalmıyor. Burada kullanılan modeller, Pokémon serisinin Ken Sugimori’nin orijinal canavar çizimlerine en yakın olduğu modellerdir. Keçenin dokusu, bu resimlerin ikonik fırça desenleriyle eşleşiyor ve mevcut oyun serisinin ultra yumuşak canavar tasarımlarından daha gerçek bir görsel uyarlama gibi hissettiriyor.
Mini dizinin el emeğine hayran kaldıkça, yönetmen Ogawa Iku’nun uzun süredir devam eden serinin gerçek kalbine dokunduğunu daha çok hissettim. Hikayesi, sinirli bir yetişkin olan Haru’nun tatil köyünde çalışmaya gelmesiyle başlar. Haru endişeli çalışma ahlakından vazgeçip etrafındaki Pokémon cennetinin sakinleştirici titreşimlerini kucaklamayı öğrendiğinde, ilk bölüm hızlı bir kurulum görevi görüyor. Buradan itibaren her bölümün farklı bir yaratığa eğilimi var. Üçüncü bölümünde, yardımcı cankurtaran salını kaybeden engelli bir Magikarp’a bakıyor. Sevimli finali, Haru ve Psyduck arkadaşının küçük adamın sesini bulmasına yardım etmeye çalıştığı utangaç bir Pikachu’nun etrafında dönüyor.
Bunların hepsi, ciddi ritmini bulduğu anda sona eren hafif çocuk yemekleridir, ancak bu 70 kısa dakika bile Pokémon’u kalıcı bir kurum yapan şeyi yakalar. Genç izleyiciler için bu, her kişilik tipine uygun sevimli yardımcılarla dolu eğlenceli bir çizgi film dünyasıdır. Yetişkinler için mesele nefes almaktır. Ne zaman Pokémon serisine herhangi bir biçimde dönsem, sanki geçici olarak bir zamanlar olduğum tasasız çocuğa doğru geriye doğru evriliyormuşum gibi oluyor. Bu, kullanmamın nedeninin bir parçası Pokémon Sürükle Biraz sıkıcı bir boş oyun olmasına rağmen, piyasaya sürüldüğünden beri her gün; Günüme bir Pokémon’la uyanarak başlamak her sabah beni iyi bir ayağa kaldırıyor.
Haru’nun kısa ve öz karakteri bunu yansıtıyor. Açılış bölümünde, bir gününü Pokémon arkadaşlarıyla yaşayarak geçirmekle görevlendirildi. Patronunu hayal kırıklığına uğratarak keyifli deneyimini grafiklere ve verilere dönüştürür. Sonunda yetişkin zihniyetinden o kadar kopmuştur ki, çok önemli olan telefonunu gece boyunca şarj etmeyi unutmuştur. Bunun yerine gösterinin son anlarını Psyduck’uyla bir tüp üzerinde tepeden aşağı kızakla kayarak geçiriyor. Bu cennet gibi bir görüntü; Yoğun gününün bir anını oyun oynamaya ayıran meşgul biri.
Bu, The Pokémon Company’nin makine benzeri medya karmaşasında bazen unuttuğu basit bir çıkarımdır. Ana RPG serisi, karmaşık, rekabetçi bir oyun isteyen hem çocuklara hem de yetişkinlere hitap etmekte zorlandığından, hafif oyun ile tür yoğun çalışma arasındaki çizgileri bulanıklaştırma eğilimindedir. Bu yıllar Dedektif Pikachu Geri Dönüyor Bazen olgun bir görsel romanı, yalnızca beş yaşındaki bir çocuğu şaşırtacak aşırı basitleştirilmiş bir çıkarım oyunuyla birleştirmeye çalışırken benzer bir kopukluğa çarpıyor. En başarılı Pokémon medyasının her iki taraftan da taviz vermesine gerek yoktur; çocukları ve yetişkinleri aynı seviyeye koyar.
Bu anlamda Pokémon Concierge, evrime geniş yer bırakan hafif bir mini dizi olsa bile bir başarıdır. Başlangıçta teslim olmakta yavaş olsam da, orta noktaya gelindiğinde kalbimi ısıttı ve bana neredeyse otuz yıldır neden Pokémon’a geri döndüğümü hatırlattı. Mükemmel takımı oluşturmak ya da usta olduğumu kanıtlamak pek umurumda değil. Heck, eğer Pokémon Şirketi RPG serisini tamamen iptal etmeye ve onu Concierge’in sanat tarzında rahat bir tatil köyü yönetimi simülatörüyle değiştirmeye karar verseydi, sanırım ben de oynamaya istekli olurdum.
Önemli olan tek şey, serinin bir spa gibi davranmayı asla bırakmamasıdır; Bana hayattaki basit zevkleri hatırlatan, çocukluğuma uzanan bir dizi onarıcı gezi.
Pokémon Danışmanı şu anda Netflix’te yayınlanıyor.
