Plüton’a yapılacak yeni bir görev, Yeni Ufuklar’ın gündeme getirdiği sorulara cevap verebilir

Plüton tam gezegen statüsünden düşürülmüş olabilir ancak bu onun bilim adamlarının kalplerinde özel bir yere sahip olmadığı anlamına gelmiyor. Bunun pratik ve duygusal nedenleri var: Plüton, sistemi ziyaret eden en son uzay aracı olan Yeni Ufuklar’ın kilidini açacak merak uyandırıcı gizemlere sahip. Bu gizemleri araştırmak için düzinelerce üniversite ve araştırma enstitüsünden gelen çok disiplinli bir ekip, Plüton sistemine 50 yıl sürebilecek bir görev olan Persephone’yi önerdi.

Yeni Ufuklar, 2015 yılında teknik olarak Kuiper Kuşağı’nın bir parçası olarak kabul edilen Plüton sisteminin yanından geçti. Görev, cüce gezegen ve onun eşsiz ayı Charon hakkında veri topladı. Bilim adamlarının artık bu görevden elde edilen verileri analiz etmek için zamanları vardı ve bu onların daha fazlasını, özellikle de gözlemledikleri bazı yüzey özellikleriyle ilgili verileri istemesine neden oldu.

Persephone’nin cevaplamak üzere tasarlandığı dört ana bilimsel sorusu vardır. kağıt 2021’de yayınlandı:

1) “Kuiper Kuşağı’nın nüfusu nasıl gelişti?”
2) “Kuiper Kuşağı’nın parçacık ve manyetik alan ortamları nelerdir?”
3) “Plüton ve Charon’un yüzeyleri nasıl değişti?”
4) “Plüton ve Charon’un iç yapıları nelerdir?”

Bu sonuncusu en ilgi çekici olabilir; çünkü Plüton’un iç yapısının cevabı, güneşten bu kadar uzak olmasına rağmen bir yeraltı okyanusuna sahip olması olabilir. Plüton’un aktif bir yüzeye sahip olduğu ve Sputnik Planitia adı verilen buz tabakasının potansiyel olarak bir yüzey altı okyanusundan kaynaklanabileceği düşünüldüğünde, bunun için zaten bazı kanıtlar mevcut. Henüz bunu kanıtlayacak yeterli veriye sahip değiliz.

Persephone’nin sağlamak için tasarlandığı şey budur. Ne yazık ki, yörünge mekaniğinin affedilmeyen mantığı ve itiş teknolojisi üzerindeki mevcut kısıtlamalar göz önüne alındığında, Jüpiter’in yerçekimi desteği olsa bile böyle bir görev onlarca yıl sürecektir.

Persephone’nin görev tasarımı, 28 yıllık bir seyir aşaması ve Plüton ve Charon çevresinde üç yıllık bir yörünge dönemi dahil olmak üzere neredeyse 31 yıldır faaliyettedir. Daha sonra, uzayın bu devasa bölümündeki farklı türdeki nesnelerin farklılığını sınırlamaya yardımcı olmak için diğer Kuiper kuşağı nesnelerini ziyaret etmek üzere genişletilmiş bir operasyonel misyona sahip olabilir.

Bu seyahat süresine, şu anda Persephone için planlanandan daha ağır bir yük ile bile 2 yıla kadar tasarruf edebilecek daha etkili bir nükleer elektrikli tahrik sisteminin geliştirilmesi yardımcı olabilir. Böyle bir sistem açıklandı ancak Persephone’nin SLS roketinde planlanan 2031 fırlatma tarihinde mevcut olmayabilir.

Persephone, tahrik sistemi ne olursa olsun, “görev sırasında karşılaşılan her türlü nesneye uygulanabilecek” bir dizi sensör alacak. Uçuş planına göre buna Jüpiter ve uyduları da dahil olacak. Bu sensörler, görevin gerekli bilimsel hedeflerini karşılamak için kameraları, spektrometreleri, radarı, manyetometreleri ve altimetreleri içerir.

Görevin kritik bir farklılığı, onun yakın uçuştan ziyade yörünge aracı olarak tasarlanmış olmasıdır. Yazarlara göre, toplanması gereken verilerin çoğu, sistemin sağlayacağı kısa süreli uçuş nedeniyle mümkün olmayacaktı. Bir yörünge aracı, üç yıllık süre boyunca hem Plüton hem de Charon hakkında aktif yüzey dinamikleri de dahil olmak üzere veri toplayabilecek.

Bu teklif, dış gezegenlere yönelik daha fazla finansman arayan birçok görev teklifinden sadece bir tanesi ve 3 milyar dolarlık bir ön tahmin, onu bu görevlerin daha yüksek aralığına yerleştiriyor. Ancak belli bir kapasitede finanse edilirse, Yeni Ufuklar’ın sorduğu sorulara, onlara ulaşması onlarca yıl sürse bile yanıtlar sağlayabilir.