Eğer bir baba olsaydım, çocuğumla The Plucky Squire gibi bir oyun oynamayı çok isterdim. Oynadığım ilk bölümlerden birkaçına dayanarak, konusu basit görünüyor ve mekanik olarak basitken, aynı zamanda çeşitli mini oyunlarında eğlenceli bir çeşitlilik sunuyor. Ayrıca, oyun kader ve seçim temalarını ilgi çekici bir şekilde ele alan ve ardından bunu çocukluk tutkuları ve ilgi alanlarıyla çerçeveleyen bir hikayeye sahip. The Plucky Squire, 10 veya 11 yaşlarındayken deneyimlediğimi ve sembolizmi ve metaforları beş yaşında deneyimlediğimden daha karmaşık bir şekilde ele aldığı için çok sevdiğim hikayelerden biri gibi hissettiriyor.
Plucky Squire’ın harika bir kurulumu var: Bir gün yazar olmaya mahkum bir çocuğun yazdığı bir çocuk kitabının kahramanı olarak oynuyorsunuz. Sadece bu hikayede değil, bu yazarın her kitabında kötü büyücüyü yenmeniz önceden belirlenmiş. Bahsi geçen büyücü hayran değil ve bunun yerine sizi mükemmel resim dünyanızdan sihirli bir şekilde dışarı atmayı seçiyor ve bu da ona kitabın olaylarını değiştirme özgürlüğü veriyor. Ancak eylemleri istemeden de olsa size onunla savaşma fırsatı sağlıyor – artık bir yazarın entrikalarıyla sınırlı değilsiniz, sayfalar arasında zıplamak ve kelimeleri yeniden düzenlemek için kitaba geri dönebilir ve çıkabilirsiniz. Bu, engelleri aşmanızı, yeni silahlar bulmanızı ve bulmacaları çözmenizi sağlar.
Oldukça hoş bir hikaye, ancak açılış saatlerinde anlatı temalarına istediğim kadar derinlemesine inmediğini gördüm. Burada kaderleri tarafından tanımlanan insanlar hakkında büyüleyici bir hikaye örgüsü var – kahraman kitabını bir zamanlar olduğu şeye döndürmek ve kendisinin, rakibinin ve müttefiklerinin oynaması gereken önceden belirlenmiş rolleri güvence altına almak için elinden geleni yapıyor. Ve aynı zamanda, kahraman bunu özellikle yapıyor çünkü hikayesi farklı bir şekilde biterse, kahramanın kitaplarını yazan çocuğun depresyona gireceği ve ilham alamayacağı ve yazmaktan vazgeçeceği, gerçek dünya ve bir gün yazacağı hikayeler için bir kayıp olacağı söylendi. Bu, özgür iradenin doğasını sorgulayan inanılmaz bir öncül, ancak oyun bunu bırakıyor gibi görünüyor. En azından ilk birkaç saatte, oyun büyük ölçüde kitap karakterlerinin kağıt ve kelimelerden oluşan bir koleksiyondan başka bir şey olmadıklarını fark etmelerinin korkutucu imalarını görmezden geliyor.
Ama aynı zamanda bu olay örgüsünden uzaklaşmanın, açıkça daha genç bir kitleye yönelik olan The Plucky Squire ile aynı doğrultuda olduğunu hissediyorum. Yani, karakterlerin bir gün çocuk kitabındaki çizimler ve kelimeler olduklarını ve anlayışlarının ötesinde tanrısal bir varlığın insafına kalarak günlerini geçirmeye mahkûm olduklarını öğrenmelerinin korkunç gerçekliğini incelemesini ne kadar istesem de, kahramanın müttefikinin bu gerçeği kavramanın ne kadar zor olduğundan bahsetmesi benim ulaşacağım son nokta olabilir. Oyunun bu hikaye örgüsünü sonraki bölümlerinde incelemeyi denemesini umuyorum ama itiraf ediyorum, denemezse, bunun sadece daha yaşlı oyuncuların hayıflanacağı kaçırılmış bir fırsat olacağını düşünüyorum. Çocukların umursayacağını sanmıyorum.
Plucky Squire varoluşsal korku içinde çürümez; bunun yerine büyüleyici görseller ve eğlenceli bulmacalarla keyif alır. Oyunun temel noktası, isimdeki kahramanın kendi kitabına girip çıkabilmesi ve kitabın içeriğini etkileyebilmesi etrafında döner. Örneğin, cümleden “kilitli” kelimesini çıkarıp yerine “açık” kelimesini koyduğunuzda kilitli bir kapı sihirli bir şekilde açılır ve kitaptan çıkıp yazarın masasında bulunan Magic: The Gathering’den esinlenilmiş bir kartta bir elf okçusuyla konuşarak düşman eşek arılarını vurmanın bir yolunu bulabilirsiniz.
Çoğunlukla, bu bulmacalar çözülmesi oldukça basit olsa da, bir avuç bulmaca beni durmaya ve sayfayı dönüştürmek ve ileriye giden yolu bulmak için ne yapmam gerektiğini gerçekten düşünmeye zorladı. Bu durumlarda, çözüm biraz yaratıcılık ve alışılmışın dışında düşünme gerektiriyordu – sahneyi gündüzden geceye her değiştirdiğimde şarkı söyleyen kurbağaların sayfada hareket etmesini nasıl durduracağımı bulduktan sonra zaferle sevinçten coştum – ancak hiçbir bulmaca çok zor değildi. Oyunla geçirdiğim iki saat boyunca hiçbir zaman hayal kırıklığına uğramadım.
Oynadığım kadarıyla, bu bulmacalar sizi tek tek vuruyor ve bu da oyunun ilerlemesinde çok doğrusal bir yol izliyor. Tekrar ediyorum, bu oyunun daha genç kitlesine yönelik bir yönü gibi hissettiriyor çünkü bulmacaların çoğunu basitleştiriyor ve ilerlemeyi basitleştiriyor. Bir cümledeki hangi kelimenin değiştirilmesi gerektiğini düşünmeye gerek yok çünkü sadece birkaç kelime değiştirilebilir ve kahramanın müttefikleri, ilerideki çözümün büyük ihtimalle kitabın dışında olduğunu belirtmekte hızlı davranıyorlar, bu da ayrılmak için en iyi zamanın ne zaman olduğunu bulmak zorunda kalmayacağınız anlamına geliyor.
Plucky Squire, ihtiyaç duyanlar için oyunu kolaylaştıracak özelliklere sahip. Bir ipucu sistemi, önünüzdeki bulmacayı çözmek için daha sonra ne yapmanız gerektiğine dair içgörü sağlar ve daha kolay bir zorluk ayarı, zaten basit olan hack-and-slash dövüşünü gülünç derecede kolay hale getirir. Keşke daha zor bir zorluk seviyesi olsaydı da, bir sonraki adımda ne yapmanız gerektiğini anlama konusunda oyunu daha az el üstünde tutan ve dövüşü ölümcül bir tehdit haline getiren bir zorluk seviyesi olsaydı. Ancak bu benim için oyunu bozan bir şikayet değil. Ve normal zorluğun, açılış iki saatinden sonra zorluk açısından artması tamamen mümkün.
The Plucky Squire’ın daha fazlasını oynamayı dört gözle bekliyorum. En zorlu oyun değil ve hikayesinin anlatı temalarına istediğim kadar derinlemesine dalacağını sanmıyorum, ancak bunun da olmaya çalıştığını düşündüğüm bir deneyim olmadığını düşünüyorum. The Plucky Squire, iyinin her zaman kötülüğü yendiği ve ileriye giden yolun yalnızca kelimeleri yaratıcı bir şekilde karıştırıp eşleştirmeye gelince sezginiz tarafından engellendiği bir çocuk kitabında keyifli bir gezinti gibi görünüyor. Birçok ebeveyn çocuklarıyla bu oyunu oynamayı sevecek, bunu biliyorum.
Plucky Squire’ın 17 Eylül’de Xbox Series X|S, PS5, Switch ve PC için piyasaya sürülmesi planlanıyor.
