Üç yıl önce Netflix’in Haseen Dillruba’sını izlediğimde, romantik suç gerilim filmlerinin hayranı olmamama rağmen, şaşırtıcı bir şekilde ilgimi çekmişti. Film iyi yazılmıştı, düşünceliydi, çok katmanlıydı ve son derece keyifliydi. Dolayısıyla, doğal olarak, devam filmi duyurulduğunda patlamış mısır kabım, soda kutum ve büyük umutlarımla hazırdım. Phir Aayi Hasseen Dillruba’nın hayal kırıklığı yarattığını söylemek yetersiz kalır. Jayprad Desai’nin devam filmi, yeni hikayeye hiç özen gösterilmeden veya düşünülmeden, orijinalin başarısından para kazanmaya yönelik umutsuz bir girişim gibi hissettiriyor. Desai, ilk filmin deneyimini yeniden yaratmaya çalışırken, Haseen Dillruba’nın işe yaramasını sağlayan şeyleri gözden kaçırmış gibi görünüyor.
Dillruba dünyasında en son olduğumuzda, Vikrant Massey’nin Rishabh’ı, sadakatsiz karısı Rani’nin (Taapsee Pannu) eski sevgilisini öldürdüğü için hapse girmesini önlemek için elini kesmiş ve kendi ölümünü sahnelemişti. Bu dramatik son, yönetmenin devam filmi için çok daha anlamlı bir şey inşa etmesi için mükemmel bir sıçrama tahtası sağladı. Bunun yerine, Phir Aayi Hasseen Dillruba, acı verici bir tempo, aşırı uzatılmış bir senaryo, iğrenç diyaloglar, mantıksız bir olay örgüsü ve sizi hikayede tutacak gerçek bir kanca olmamasından muzdarip.
Jimmy Shergill’in filmde seyrek bir rolü var
Film, Rani’nin küçük çaplı bir makyaj sanatçısı olarak yaşadığı Agra’da başlarken, Rishabh kılık değiştirerek saklanıyor ve çiftin yurtdışına taşınması ve yeni bir başlangıç yapması için gerekli düzenlemeleri yapmaya çalışıyor. Uttar Pradesh polisi hala bir şekilde davayla meşgulken, iki zehirli sevgili birlikte görülemiyor. Artık sokaktaki yasak lise sevgilileri gibi utangaç bakışlar atıyorlar, saatlerce süren telefon görüşmeleri yapıyorlar ve gizlice buluşuyorlar.
Ve oh, her zamanki gibi, akıcı bir şekilde Dinesh Pandit konuşuyorlar – eserleri geçen sefer onlara mükemmel bir çıkış planı veren suç romanı yazarı. Çılgın çiftin kitaplarından alıntıları duvarlara veya hatta birbirlerine mesaj göndermek için çöp kamyonlarına çizdiğini göreceksiniz. Tamam, kabul ediyorum, filmin geri kalanı ne kadar acı verici olursa olsun, bu ödüllü değişim oldukça etkileyici. Bir gram bile pratik olmayabilir, ancak neredeyse Sherlock’vari fikir, ilk filmin sonuna doğru kahramanlarımızı ele geçiren çılgınlık türüyle uyumlu.
Kaşyaps şu anda Agra’da ve en kısa sürede yurtdışında yeni bir hayata başlamayı planlıyor
Ayrıca artık yeni bir ana karakterimiz var: Rani’ye vurulmuş bir tıbbi bileşikçi olan Abhimanyu – bize Rishabh’ın felaket öncesi evresini hatırlatıyor. Sürekli olarak dul kadını etkileme umudundadır, onun suçlu deli ve neredeyse ölü diri kocasından ve rahatsız edici geçmişlerinden habersizdir. Sunny Kaushal, koşulların ürkütücülüğünü aktarmayı başaran belirli sahnelerde muhteşem olsa da – özellikle Massey ile lunaparkta geçirdiği ilk sahnede – karakter yetersiz yazılmış gibi hissettiriyor.
Başroldeki Pannu ve Massey ve Jimmy Shergill’in Monty’si de dahil olmak üzere diğer önemli karakterler de benzer kaderlerle karşı karşıya. İlk filmin aksine, yetersiz senaryo karakterlerin parlaması ve ruhlarının daha karanlık bir yönünü açığa çıkarması için çok az yer bırakıyor. Bu kadar yetenekli bir oyuncu grubunun suç teşkil edecek şekilde yetersiz kullanılması affedilemez.
Filmde bir polis ve kurbanın amcasını oynayan Shergill’in kıdemli memuruna “bu vaka hazımsızlık gibi” dediği bir sahne var. Şey… yaratıcı özgürlük almak ve teatral diyaloglar kurmak güzel, ancak bu tamamen yersizdi, Jimmy. Seyrek varlığı aşırı oyunculukla gölgeleniyor ve yakın zamanda yeğenini kaybeden ve şimdi gözlerinde kan olan birinin acısını tasvir etmekte başarısız oluyor.
Taapsee Pannu’nun Rani Kashyap’ı bu devam filminde kendini yine polisin radarında buluyor
Film ayrıca mantıksızlıktan da muzdarip. Bir sürü şey sadece film yapımcısı öyle olmasını istediği için oluyor. Bazı mantıksız olay örgüsü noktaları şansa ve tesadüfe bağlanabilirken, filmin hikayesi kolaylığa olan bağımlılığını aşırı zorluyor ve inanılmazlığa doğru gidiyor. Karakterler üç gün içinde tanışıyor, aşık oluyor ve evleniyor; insanlar timsahlarla dolu bir nehirde tekne gezisi yaparak harika vakit geçiriyor; uçurumdan atlamak bile bir çizik bile yaratmıyor; ve insanlar anlaşılmaz bir şekilde birbirlerine çarpıyor! Yapımcılar hikayeye dedikodu dergisi köşesi havası vermek isteseler bile, biraz mantık işe yarardı.
Bununla birlikte, film görsel metaforlarla iyi bir iş çıkarmış. Film boyunca birçok akıllı şiirsel ipucu buluyoruz. Rani’nin el şeklindeki telefon standı hepsinden daha ilgi çekiciydi. Filmin “Ek Haseena ThiRishi Kapoor’un Karz (1980) filminden bir diğer ilginç seçim. Şarkının kendisi bir kadının ihanetinin hikayesi ve her şeyi eğlenceli tutmak için gereken doğru notayı ekliyor. Ne yazık ki, Kapoor’un karışımı filmin yükünü tek başına taşıyamaz.
Phir Aayi Hasseen Dillruba orijinal filmin özünden yoksun
Phir Aayi Hasseen Dillruba, bu tür gerilim filmlerini besleyen türden bir merak yaratmayı başaramıyor. Şok edici ifşaatlar bile sizi tamamen şaşırtmayacak. Hikaye düz ve neredeyse hiç heyecan yok. Karakterlerin orijinal filmin sonuna doğru neredeyse alaycı bir hale geldiği göz önüne alındığında, ivmeyi sürdürmek için daha fazla derinliğe ihtiyaç vardı. Film, yüzeysel bir olay akışı sunarak bu yüzeyi zar zor çiziyor. Karakterler çığlık atsa, bağırsa, ağlasa ve çaresizliklerini iletmek için ellerinden gelen her şeyi yapsa da, film ilk filmin aksine, onları hissetmenizi sağlamayı başaramıyor.
Bu iki saatlik hayal kırıklığını izlemeye devam etmek için tek motivasyon, orijinal filmin cazibesinin yeniden yüzeye çıkacağına dair zayıf umuttur. Ve gerçekten de öyle oluyor, ancak yalnızca ara sıra ve geçici anlarda. Benim gibi hayranlar için, bu kısa bakışlar acımasız birer ipucu, devam filmi selefinin standartlarına uysaydı neler olabileceğine dair ipuçları veriyor. Rani ve Rishu’nun çarpık romantizmine yeniyseniz, kusurlarını görmezden gelebilirsiniz. Ancak orijinal filme aşinaysanız, hayal kırıklığı dayanılmaz olabilir.
Puan: 6/10
