Bazen bir oyun tam size göredir. Ergenlik yıllarımda, Dragon Age: Origins, LA Noire ve Mirror’s Edge’di. Yetişkinliğimde, League of Legends’dı, sonra Plague Tale serisi veya Ghostrunner gibi daha küçük oyunlar. Ancak, asla FromSoftware’in Souls oyunları değildi. Dark Souls, Bloodborne ve Sekiro birçokları için biçimlendirici deneyimler olsa da, zorluk eğrisi bana göre değil. Yine de estetiklerine takıntılıyım – Bloodborne vampir ruhuma fısıldıyor ve Elden Ring’in tuhaf canavarları beni rahatsız ediyor ve meraklandırıyor. İlk gördüğümde Hayalet Bıçak Sıfıryüreğim sızladı; öyle görünüyordu çok havalıama bundan asla tam anlamıyla zevk alamayacağımı düşündüm.
Summer Game Fest’te son fragmanı izlerken midemdeki o çukur büyümeye devam etti. Gösterinin son tanıtımından önce etrafımdaki kalabalık elektrikliydi ve Phantom Blade Zero’yu hemen akıcı dövüşlerinden ve muhteşem gotik Çin estetiğinden tanıdım. Fragman sona erdiğinde ve bir heyecan dalgası başladığında, biraz buruk hissettim – evet, bolca tarzı var ama yine de bir başka soulslike oyun.
Ama Phantom Blade Zero’nun tüm hikayesi bu değil. Los Angeles’taki zamanımın (hem gerçek hem de mecazi anlamda) güneşi batarken, kalabalığın önünde kıçımın tekmelenmesinden endişe ederek S-Game’in standına doğru yöneldim. Geliştiricinin yayın şefi Will Chen tarafından karşılandım, beni parlak yeşil bir sandalyeye kadar eşlik etti ve beni geliştirme ekibinden bir üyeyle eşleştirdi. Onlara soulslike’larda berbat olduğumu söylediğimde bana heyecanla “Sana inanıyorum! Bunu başarabilirsin!” dediler.
Hikayemiz, Unreal Engine 5 destekli çarpıcı grafiklerle hayata geçirilmiş harap bir köyde başlıyor. Kayalık yüzeylere kolayca tırmanıyorum ve yeni bulduğum silah arkadaşımın gizli bir düşman içerdiği konusunda beni uyardığı harap bir eve giriyorum. Düşmanımı alt edip duvara doğru atlıyorum ve katanamı taşa saplıyorum, harika görünürken aşağı kayıyorum.
Demonun ilk boss’u olan ve elinde kötü görünümlü bir balta tutan Tie Sha the Frenzy ile karşı karşıyayım. Parlama zamanım geldi. Phantom Blade Zero’nun savuşturma sistemi sezgisel; mavi, gelen ‘acımasız saldırının’ bloke edilebilir olduğu ve şık bir dövüş animasyonunu tetiklediği anlamına gelirken, kırmızı ise yoldan çekilmeniz gerektiği anlamına geliyor. Normalde savuşturmada oldukça kötüyümdür, ancak mavi ve kırmızı sistem işleri çok daha kolaylaştırıyor ve sizi düşmanınızın arkasına yerleştiren gösterişli Ghoststep animasyonları bunu tekrar tekrar yapmak istememe neden oluyor.
Sürekli savuşturma ve kaçınma yaparak, Tie Sha’nın canını azaltırken ona saldığım güç göstergemi dolduruyorum. Sonuç, siyah ve kırmızı duman patlaması ve bir bıçak yağmuru oluyor. Düşerken, partnerim ve ben heyecanlı kıkırdamaların gürültüsüne karışıyoruz – belki de bunu gerçekten yapabilirim.
İkinci düşmanımız bir adım önde ve üç boss olmasına rağmen bana en çok sorun çıkaran o. Commander Cleave, sivri, kristal bir kılıcı olan iri yarı bir figür. Uzun menzilli, rüzgar benzeri vuruşların sanatında ustalaşmış ve yakın ve kişisel olduğunda sert vuruyor. Artısı, ağır saldırıları nispeten yavaş olduğu için onu normalde itip kendinize hızlı bir arkadan bıçaklama hakkı kazanabilmeniz – ki ben bundan sonuna kadar yararlanıyorum.
Uzun menzilli saldırılarını savuşturmaya alışıp desenlerini öğrendiğimden onu yenmem beş veya altı denememi alıyor. Sadece katana becerilerimi değil aynı zamanda birincil yakın dövüş silahları ile ikincil yay arasında geçiş yapma yeteneğimi de test eden eğlenceli bir dövüş.
Üçüncü dövüş beni dehşete düşürdü, ama – kesinlikle işler burada ters gitmeye başlıyor. Yeni suç ortağımın verdiği moral konuşmasıyla derin bir nefes alıp patrona doğru yürüdüm, ancak bana anında kafamı parçalayan sivri uçlu demir bakire tarzı bir silah fırlattı. İğrenç bir gıcırdama sesi geldi ve kahkaha atmadan önce yumuşak bir “oh” sesi çıkardım.
Şimdi, bunun başka bir soullike’ta gerçekleşeceğini kesin olarak biliyorum, kumandayı fırlatıp giderdim. Yine de Phantom Blade Zero beni büyüledi. Derin bir nefes alıp tekrar içeri daldım, beynimin bir kez daha ezilmesini önlemek için yük taşıyan bir sütunun arkasına fırladım. Huangxing’i keserken oyun yönetmeni Soulframe “bu destansı bir savaştı” diye haykırırken onu yenmem üç deneme aldı. Kunlun’un Batık Sütunu siyaha dönerken etrafımdakilerden bir tezahürat yükseldi.
Soulslike’lar hakkındaki çekincelerime ve kusursuz savuşturmalara dair endişelerime rağmen, Phantom Blade Zero ile geçirdiğim zamana kesinlikle bayıldım. Zor ama aşırı cezalandırıcı değil, canlı ama aynı zamanda ruh halini yansıtan ve inanılmaz derecede şık. Hareketler akıcı ve gösterişli, kontroller tepkisel ve çok sayıda değiştirilebilir silah, ustaca ve yıkıcı kombolar için alan açıyor. Bunu oyunun hızlı tempolu ama metodik dövüşüyle birleştirin ve Kung Fu punk’ın ne olursa olsun, onu sevdiğimi ve daha fazlasını istediğimi doğrulayabilirim.
Ancak tüm bunları daha da özel kılan şey, geliştiricilerin bu oyunu sevdiğini bilmekti. Soulframe hemen geri bildirimlerimi istedi ve o boss’ları alt etmenin verdiği sevinç, geliştirici ekibin beni desteklemesiyle daha da arttı.
Phantom Blade Zero’nun çıkış tarihi hakkında bir açıklama yapılmamış olsa da, ekip oyunu ChinaJoy, Gamescom ve Tokyo Game Show’da sergiliyor. Bu yüzden eğer yakınlardaysanız, gidip denemenizi öneririm – pişman olmadığımı biliyorum.
