Son zamanlarda insanları üzen bu yaratık toplama oyununu duydunuz mu? Bu oyunda vahşi hayvanları yakalar, onları yaşam alanlarından çıkarmaya ve başkalarıyla savaşmaya zorlarsınız ve hatta onları kişisel kazanç için yetiştirirsiniz. Yaratıkların çoğunun ölüm ve parçalanmayı içeren karanlık geçmişleri var. Yaratıkların sevimli tasarımları, şöhret ve servet için yaban hayatını avlayan bir dünyanın gerçek doğasıyla çelişiyor. Anlaşılır bir şekilde, sağlıklı ve rahat bir deneyim arayan oyuncuların gerçek hayattaki hayvan sömürüsünün simüle edilmiş benzerleriyle yüzleşmeye bırakıldığı bir eleştiri paratoneri haline geldi. En hafif tabirle rahatsız edici bir deneyim oldu ama hey, bu sizin için Pokemon.
Ah, Palworld’ü kastettiğimi mi sandın? Hayır. Bildiğim kadarıyla bu türde ilk kez bir yaratık toplayıcı oyun, oyun olarak sömürü sistemlerini sahiplendi ve samimiyetini takdir ediyorum.
Pokemon’dan ilham alan uzun bir oyun serisinin en sonuncusu olan Palworld’de, bu türdeki bir oyunun ne olduğu ile her yerde yaygın olan bilişsel uyumsuzluk diyor neye karşı gösteriler nihayet kapandı. Şimdiye kadar oynadığım en alaycı yaratık koleksiyoncusu olmalı ve bu, olayları neşeli ve samimi olarak sunmak için sık sık kendi kendine takılıp kalan bir türde canlandırıcı bir bakış açısı.
Görüyorsunuz, Palworld’de hala hayvanları yakalıyorsunuz, onları hala diğer hayvanlarla dövüşmeye zorluyorsunuz ve hatta onları, kötü çalışma şartlarına sahip bir atölyeye veya hatta siyasi mahkumlar için bir çalışma kampına daha yakın bir yer olarak gösterilen bir ana üsde iliklerine kadar çalıştırıyorsunuz. Onun karanlık. Pokemon’dan, TemTem’den veya ondan önce gelen pek çok yaratık koleksiyoncusunun herhangi birinden daha karanlık.
Ancak her biri büyük olasılıkla bir aile oyunu olarak etiketlenen ve “sağlıklı” olarak tanıtılan bu öncüllerin hiçbiri, dünyasının kaba imaları ile onun üzerine sevimli bir battaniye gibi atılan neşeli sunumu arasındaki uçurumu kabul edecek şekilde tasarlanmamıştı. pis kanepe. Aslında, görünüşte kimsenin onlara o mercekten bakmayacağı umuduyla yapılmışlardı.
Ancak Palworld utanmıyor ya da utangaç değil. Kesinlikle neşeli değil. Bir Arkadaşınızın iş yükünü “normal”den “acımasız” ve “acımasız” olarak adlandırılan daha yüksek ayarlara kadar kötüleştirmeyi seçebilirsiniz, çünkü onlar sizin adınıza işçilik yapmaya ve çiftçilik yapmaya zorlanırlar, bu da sonunda kelimenin tam anlamıyla birçok oyun içi süreci otomatikleştirmenize olanak tanır. onların kanları, terleri ve gözyaşları. Bundan dolayı Pals stres ülserleriyle hastalanabilir. Depresyona girebilirler. Oyun içi bir ölçüme göre aslında akıllarını kaybedebilirler.
Onları zayıflatmak için kendi yumruklarınızla veya yakın dövüş silahlarınızla döverek de yakalarsınız ve sanki bu türün rutin olarak tasvir ettiği it dalaşı için stand-in yeterli değilmiş gibi, Palworld onlardan birini geçim kaynağı olarak kullanmanıza bile izin verir (ve özellikle ağlıyor) kurşun kalkanı. Başka bir Dost ilmik şeklindedir ve gerçek insan işkencesini içeren bir arka plana sahip olan Hangyu adını taşır. Abartılı, tartışmasız grotesk. Ama kahretsin, dürüst mü?
Palworld’e bakıyorum ve bazılarının söylediği gibi, özellikle rahatsız edici bir fantezi dünyasından kahkahalar çıkarmaya çalışan bir “kenar lordu” mizahı görmüyorum. Ne bu türün bilişsel uyumsuzluk eğilimine dair keskin bir hiciv görüyorum, ne de video oyunu endüstrisinin kötü şeyler yapan ama bazen onlar hakkında kötü hisseden ahlaki açıdan gri anti-kahramanlara yönelik mevcut takıntısını. Dünyanın dört bir yanında farklı tatlarda ortaya çıkan ve tesadüfen açık dünyasının her köşesinde tasvir edilen ekonomik sistemler ve işgücünün sömürülmesi hakkında bir şey söylemek gerektiğini düşünmüyorum bile. Palworld’ün şunu söylemek istediğini sanmıyorum herhangi bir şey hiç.
Bence Palworld, büyük oyunlardan ve türlerden (Pokemon, modern Zelda ve hayatta kalma işçiliği gibi) öğeler alan ve Steam’in istek listelerini hesaplamak ve kopyalarını satmak amacıyla bunları bir tencereye atan bir oyundur. Bu kadar. Palworld, birçok ahlaki hususun ortadan kaldırılmasının oyun döngüsüne doğrudan fayda sağlaması dışında, geliştirme ekibinin hikaye evreninin ciddiyeti hakkında düşündüğünü öne sürmüyor. Çiftçilik sistemini otomatikleştirmek daha eğlenceli, dolayısıyla geliştirici Pocketpair, bu amaçla Dostlarınızı köle olarak kullanabilirseniz oyunun bunun için daha iyi olacağına inanıyor gibi görünüyor.
Diğer yaratık koleksiyoncuları koyu öğeleri parlak tonlarla yeniden renklendirmeyi tercih ederken ve kimsenin boyayı çizmemesini umarken, Palworld zifiri karanlıkta gölgelenmiş ve bu konuda hiçbir şey düşünmüyor. Utanmaz ve bu yüzden zaten bu çok spesifik konuda eleştirinin dışında varmış gibi geliyor. Ron Burgundy’nin köpeğinin tüm yemeğini yemesi gibi hissediyorum: “Kızmadım bile. Bu harika.” Palworld oynamak belirgin bir şekilde nihilist bir izlenim veriyor ve işe yarıyor çünkü ekip Steam ve Xbox’ta büyük bir çıkışın tadını çıkarıyor ve Palworld zaten ilk sekiz saat içinde bir milyonun üzerinde kopya sattı.
Pocketpair, medyanın en başarılı oyunlarından bazılarında neyin işe yaradığını gördü, bunları kendi oyununa uyguladı ve Pal Tamers’ın bariz sömürücü uygulamalarının üzerini örtmeye hiçbir zaman aldırış etmedi. Onlara doğru eğildi. İşte böyle görünecek, dediğini hissediyorum. Popüler olmak ve para kazanmak için her şeyi ortaya koyan bir oyundur. Alaycı, rahatsız edici ve ahlaksız. Ancak Pokemon ve diğerlerinden farklı olarak en azından aksini iddia etmiyor.
